De warme dagen uit mijn jeugd, een hel!

Het is al een paar weken stralend weer, we leven meer buiten dan binnen. Doen leuke dingen, gaan naar het strand, barbecueën, spelen met water en ga zo maar door. Dat doet me denken aan mijn jeugd. Als het warm was zat ik binnen, buiten spelen mocht niet. Ik zag de andere kinderen buiten spelen, elkaar met water besproeien. Ik hoorde ze gillen van plezier. En daar zat ik met een raam ertussen, ik kon er niet bij. Het deed pijn, ik vroeg me zo vaak af hoe zou dat zijn, samen spelen?

In mijn tiener jaren hadden we een eigen stacaravan. Dat was een hel, binnen moeten blijven in een ruimte die klein was en bloedheet. Er was een zwembad op de camping en daar mocht ik samen met mijn moeder om 7.00 uur in de ochtend heen, als er nog niemand was. Of tijdens een regenbui als iedereen weg was bij het zwembad. Er was ook een ruimte voor de jongeren waar ze iedere dag samen kwamen. Omdat ze zo vaak bij onze caravan kwamen vragen of ik ook kwam, mocht ik weleens mee. Maar ik wist me geen houding te geven. Was het niet gewend met jongeren van mijn leeftijd om te gaan. En zij waren bezig met handje vasthouden, kusjes geven en daar moest ik niet aan denken. Toch was het daar dat ik mijn eerste tongzoen van een jongen kreeg. Ik voelde me een verrader, ik was tenslotte exclusief van mijn vader.

Warm weer, vakantie ze kunnen een hel zijn voor kinderen die mishandeld en misbruikt worden. Tenslotte is de dader dan elke dag vrij en tja dat is schijnbaar een vrijbrief om nog vaker misbruikt en mishandeld te worden. Het betekent geen seconde vrij kunnen ademhalen. 24 uur per dag op je hoede zijn. Hopen dat je niets verkeerd doet en je weer geslagen wordt. En ik kan je vertellen misbruikt worden in een bloedhete kleine caravan is vreselijk. Dat plaklijf dat stonk, afschuwelijk. En school was weg dus geen ontsnappingsmogelijkheid.

Ik heb nog steeds een hekel aan warm weer, voel me dan opgesloten, al kan ik nu natuurlijk naar buiten. Maar ik kan niet tegen de zon, verbrand heel snel en krijg er uitslag van en dus zit ik nog steeds veel binnen. Al ben ik nu veilig en zit er niemand meer aan me als ik dat niet wil. En de vakanties zijn nu heerlijk dat betekend samen zijn met een man van wie ik houd. Maar de vakanties uit mijn jeugd, nee die vergeet ik nooit, net als de warme dagen.

Seksueel misbruik en urologie

Na in 3 weken regelmatig pijn in mijn flank te hebben gehad, bleek dat ik een flinke niersteen had. De uroloog vertelde me dat er 2 operaties nodig zijn. Als eerste een URS daarmee zou de steen omhoog geduwd worden, verder de niet in zodat ik geen koliek pijn meer had. En er zou een JJ katheter geplaatst worden, dat is een katheter met aan allebei de uiteinden een krul van je nier naar je blaas. Dat gaat de nier stuwing tegen en zorgt voor een goede, vrije doorgang van je urine. Als tweede een zogenaamde PNL operatie waarbij de steen verwijderd wordt. Dit gebeurd via de rug door een holle naald in de nier en zo de steen te verwijderen. Hierna heb je een nier, urine en blaas katheter. Die mogen er na 1 tot 2 dagen weer uit als de urine niet meer bloederig is en er geen gruis achtergebleven is.

Woensdag 24 mei kreeg ik dus de eerste operatie en dat ging allemaal heel goed en ik mocht dezelfde avond weer naar huis. Wat ze me niet vertelde is de pijn die je van een JJ katheter kan hebben. Ik had flinke blaaskrampen waarvoor ik na een paar dagen medicijnen kreeg. Dat hielp een beetje. Maar veel moeilijk was het constante gevoel alsof er iemand bij je binnen dringt. Je voelt die katheter zitten zeker als je beweegt maar ook zonder te bewegen. Het voelt alsof iemand met grof geweld je vagina binnen dringt en dat 24 uur per dag. Dat is voor de meeste een heel vervelend gevoel. Maar voor iemand net als ik zelf met een lang misbruik verleden een drama.

Mijn gezonde verstand zegt me dat ik veilig ben. Dat er niets gebeurt. Maar mijn lijf zegt iets heel anders en protesteert aan alle kanten. En daarmee gaan er ook weer signaaltjes naar je hoofd, overlevingsstand, niet veilig, gevaar, alert. Er gebeurt veel te veel in mijn hoofd en lijf meer dan ik kan handelen. Het is chaos en ik kan er weinig tegen doen. Dat gevoel blijft tot de katheter weer wordt weggehaald. En dat kan nog wel een tijdje duren. Ik weet met mezelf geen raad ben angstig, verdrietig, nerveus, alert enz enz.

Weten urologen wat dit soort ingrepen met misbruikte mensen doet? Ik was niet gewaarschuwd voor de pijn en het gevoel erna. Dat schijnt “normaal” te zijn maar voor mij komt het totaal onvoorbereid. Pas toen ik belde zeiden ze me dit is normaal. Maar voor mij is dit niet normaal, voor mij is dit terug geworpen worden in iets waarin ik niet meer wil zitten maar nu wel zit. Zouden urologen weten hoe groot de impact ingrepen zijn in dat gebied als je seksueel misbruikt bent? Overigens heb ik een hele fijne uroloog die goed naar me luisterd en me alle opties goed uitlegt en meedenkt dat is heel fijn, ook het ziekenhuis denkt overal tot het uiterste in mee en dat geeft wel vertrouwen.

Vrijheid

Mijn vader-dader is in 1941 geboren dus in de oorlog. Hij spuugde op de Duitsers maar dat was zo hypocriet als het maar zijn kon. Al van kleins af aan leerde hij me dat “anders” zijn fout was. En anders was volgend hem niet blank zijn, niet hetero zijn. God heeft de vrouw geschapen om gedienstig te zijn aan de man en is ondergeschikt. Ik zat op een katholieke blanke lagere school. Kwam zelden buiten het dorp. En toen kwamen er bij ons in de straat, zelfs maar 2 huizen van ons af Turkse mensen wonen. Uiteraard mocht ik niet met hun kinderen spelen. Maar stiekem keek ik naar ze vanuit mijn slaapkamer raam. En ik zag eigenlijk niks dat “anders” was, sterker nog zij werden niet geslagen en hadden een pappa en mamma die van hun hielden, wie was hier nu anders?

Als kind en jong volwassene kende ik geen vrijheid. Ik werd mishandeld, misbruikt. Ik mocht niet spelen met andere kinderen, nooit een buiten op straat touwtje springen, knikkeren, dat deed ik verdrietig in mijn eentje binnen op mijn kamertje. Dromend hoe dat zou zijn samen met andere kinderen. Mijn vader-dader noemde de Duitsers moffen en zei dat we hen de oorlog nooit mochten vergeven en zeker niet vergeten. Maar jou eigen oorlog dan? Je hield mij gevangen in je net, indoctrineerde me met je verwrongen ideeën. Mishandelde en misbruikte me, voerde een psychologische oorlog, sloot me urenlang op in een kast en ga zo maar door.

Ik weet allang dat de wereld heel anders is, al als kind ging ik zelf nadenken. Wij mensen zijn gelijk ongeacht ras, geloof of sekse. Voor mij telt het hart, is dat goed dan ben je bij mij welkom. Ogen zijn voor mij ook heel belangrijk, bij hem zag ik haat. Ik kijk mensen ook altijd aan, wat zie ik daar? Wij vieren 5 mei de vrijheid. Toch zijn er ook in Nederland kinderen niet vrij in de zin dat ze gevangen zitten in een gezin waarin ze mishandeld worden en niet weten hoe ze daaraan moeten ontsnappen. Ik herdenk 5 mei de vrijheid die ik nu wel heb en waar ik zo dankbaar voor ben. Maar ook dat mijn land vrij is, al besef ik me terdege dat er ook nog mensen leven die denken zoals mijn vader-dader dacht. En dat er nog steeds oorlogen zijn omdat mensen een ander geloof, ras, of wat dan ook hebben. Dat is onacceptabel. We zijn allemaal mens, we zouden naast elkaar moeten leven, niet tegenover elkaar. Vrijheid is een teer dun lijntje en zeker niet vanzelfsprekend daar moeten we hard aan werken allemaal samen!

krachtdag 2017

Afgelopen zaterdag ben ik er weer geweest, de krachtdag voor mensen met seksueel misbruik verleden. Zoals altijd weer zeer professioneel en goed verzorgd door Hanny Lynch (wat een kanjer!) Het is altijd weer als een soort thuiskomen. Vrouwen en mannen die weten hoe het is om vaak jarenlang misbruikt te zijn, door heel veel shit heen te gaan, jarenlang allerlei therapieën. Maar ook enorme krachtige vrouwen en mannen. Dat is ook de rede dat ik naar deze dag toe ga omdat ik me in mijn kracht voel staan en me verbonden voel met deze mensen. Er zijn geen vele woorden nodig om elkaar te begrijpen, kijken is vaak al genoeg. Het is ook een feest om mensen met wie je op social media toch een intiemere band hebt gekregen te mogen knuffelen even lijfelijk elkaar voelen. Dan stroomt er een warmte door me heen, daar kunnen geen 10 winterjassen tegenop.

De vorige keer dat ik er was in Tilburg durfde ik nog niet alleen en had ik een vriendin meegevraagd. De workshops durfde ik al helemaal niet en na de lunch ben ik toen helemaal kapot naar huis gegaan. Maar nu een paar jaar later, met Hulphond Dirk aan mijn zijde stapte ik wel alleen naar binnen, nu ja ik was met iemand meegereden dus niet helemaal. En was ik zo ongeveer de laatste die de deur uitging. Dit keer geen zenuwen alleen een fijn gevoel van warmte, genegenheid, herkenning en kracht. Deze keer wel een workshop gevolgd al was dat helaas niet helemaal wat ik hoopte dat het zou zijn. Al was ook daar weer de kracht van lotgenoten volop te horen en te zien, dat vond ik dan weer zo mooi.

Hanny Lynch heeft een prachtig visitekaartje waarop staat taboedoorbreker en lotgenotenverbinder. Dat zijn de dagen die ze organiseert verbindend. Taboe verbreken is zeker ook nog heel hard nodig. Als je zegt ik ben seksueel misbruikt weten mensen nog steeds niet hoe hard ze weg moeten lopen. We durven er niet over te praten. Families laten je in de steek zodra je je mond opendoet, je hangt de vuile was niet buiten. Daardoor blijft seksueel misbruik in een schimmige sfeer achter de voordeur hangen. Durven slachtoffers jarenlang er niet over te praten, met alle gevolgen van dien. Er is nog heel veel voorlichting nodig zowel bij professionals, die vaak nog steeds niet weten hoe er om te gaan, als op scholen. Zodat kinderen er niet mee blijven rondlopen. En dan hoop ik dat er in de toekomst ook voor hen krachtdagen zijn. Waarin we elkaar ontmoeten, nee geen dagen in verdriet maar in kracht en dat maakt het zo ongelofelijk mooi geen lotgenoten maar krachtgenoten!

Ervaringsdeskundigen

Afgelopen zaterdag ben ik bij een samenkomst van ervaringsdeskundige geweest bij Brigitte Lommers van Jeugd over winnen. Wat een mooie mensen heb ik daar ontmoet, sommige kon ik al, andere zag ik voor het eerst. Allemaal heel krachtige mensen die zeker iets te vertellen hebben, iets toe te voegen hebben. Mensen die bij je binnenkomen, je in je hart raken. Allemaal zijn ze zover dat ze hun verhaal kunnen vertellen om daarmee anderen te kunnen laten voelen hoe het was, om te laten leren, zien wat de signalen zijn, wat belangrijk is om te weten als professional.

Natuurlijk leer je veel uit de boeken, de signalen, waar je op moet letten. Wat kindermishandeling en kindermisbruik is, welke vormen je hebt. Hoe je daar dan mee om moet gaan. Het staat allemaal in de boeken. Maar alleen wij, de ervaringsdeskundige kunnen je vertellen hoe het echt is, hoe wij subtiele signalen afgaven. Hoe het echt voelde, hoe we de hulpverlening ervaarde. Hoe het was dat niemand iets deed. Alleen wij kunnen je echt vertellen wat kindermishandeling en kindermisbruik is.

Stel je jezelf open als professional om de rauwe waarheid binnen te laten komen? Het is een spiegel waarin je je eigen emoties, denkbeelden ook een plek moet geven. De professional en ervaringsdeskundige moeten niet tegenover elkaar maar naast elkaar samenwerken. Het gaat om kennis om kinderen beter te kunnen begeleiden die nu in de situatie zitten waar wij de ervaringsdeskundige ingezeten hebben. Het gaat erom dat zij niet in een eindeloze wirwar van hulpverlening komen waar niemand het kind lijkt te zien of te horen en hun belang verloren lijkt te gaan.

Dat we ons verhaal vertellen is belangrijk, er is nog steeds een taboe. We willen maar niet zien dat kindermishandeling binnen de bekende kring vaak voorkomt, wat er achter de voordeur speelt. Alle praatprogramma’s staan op hun kop als er een leider van een kindercrèche of een zwemleraar misbruik pleegt. Maar misbruik binnen een gezin is af en toe een klein berichtje in de krant. Toch komt dat het meeste voor en speelt zich vaak jarenlang af. Wie maakt zich daar druk om? Of over dat kind dat nauwelijks verzorgd wordt? Daarom zijn onze verhalen zo belangrijk en moeten ze verteld worden, steeds weer.

Dirk mijn kanjer, mijn verschil

 

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat sinds ik in augustus Dirk kreeg mijn leven écht veranderd is. Als je me een beetje volgt heb je dat wel gezien, gelezen. Al bij de eerste ontmoeting was het liefde op het eerste gezicht voor mij. Zo wie zo een poedel ik vind ze zo mooi, zo statig en vooral zo heerlijk aaibaar. Mar een poedel is ook aardig eigenwijs, tja hond lijkt op baasje gevalletje? Nog steeds als hij naast me gaat zitten en me recht in de ogen aankijkt dan smelt ik. Kan me een huis zonder Dirk al niet meer voorstellen. Elke nacht ligt hij met zijn knuffel tussen zijn poten te slapen, zo lief. Hij kan rennen als de beste en geeft veel honden het nakijken, als er dan ook nog wat natte plassen bij zijn dan kan zijn geluk niet op.

Maar bovenal is hij mij maatje door dik en dun. Bijna altijd gaat hij mee, huisarts. Ziekenhuis, tandarts, fysio, uit eten, lotgenotendagen, bezoekjes die we doen, boodschappen. Hij is er gewoon bij. In het plaatselijke winkelcentrum hoort hij al helemaal erbij iedereen kent hem. Elke dag weer houdt hij me goed in de gaten. Zo’n beetje elke half uur komt hij wel bij me staan en maakt contact, door zijn hoofd op mijn schoot te leggen of een poot te geven. Hij houdt me zo in het hier en nu en voorkomt dissociëren. En als dat wel gebeurt dan handelt hij direct. In de winkels zorgt hij ervoor dat ik me veiliger voel, mensen botsen niet mee zo tegen me aan, hij is de buffer. Hij kan heel ontspannen gaan liggen als we in een volle zaal zijn, applaus wat dan ook doet hem niet veel. Maar ondertussen houdt hij me goed in de gaten en weet precies wanneer hij contact moet maken. Als ik het spannend vind kan hem kriebelen, contact hebben me al rustiger maken. Ik voel me veel zekerder als ik buiten loop, loop weer rechtop. En een onbekende ruimte instappen is veel minder eng met Dirk aan mijn zijde. Als ik me verdrietig voel is er troost van Dirk. Samen knuffelen ontspant me en hij is er gek op. Hij gaat ook tegen me aan staan in drukkere ruimtes zodat ik zijn lijf voel en goed weet dat hij er is, hij geeft me steun, vertrouwen.

Hij wist ook al heel snel hoe alles hier werkte, had al snel door, hé ik mag op de bank, lekker naast mijn vrouwtje liggen. Bij het gastgezin kreeg hij s ’avonds een koekje als ze koffiedronken. Dat hebben wij maar voortgezet. Dus zodra manlief koffie gaat zetten denderen er 2 honden achter hem aan. We hebben natuurlijk Jackie ook nog. Ze liggen samen in een mandje en in een bos rennen ze samen. Jackie een minirondje en Dirk in een grote cirkel. Het is een grappig stel heel groot en heel klein, allebei bruin/wit. Alsof ze op elkaar afgestemd zijn. Dirk is geen echte spelletjes fan maar heel af en toe als Jackie rondrent met zijn knuffel, pakt hij die ineens af. Om 2 minuten later het ding weer terug te geven. Dirk betekend alles voor me, hij is het verschil in mijn leven geworden. We zijn een onafscheidelijke eenheid geworden. Na jarenlang heel veel hulpverlening heb ik nu de beste ooit gevonden, Dirk. Ik hoop dat we nog lang samen mogen zijn.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!

Het Duivelskind 4 jaar jong

Vandaag is het de 4e verjaardag van “Het Duivelskind”. Precies 4 jaar geleden op 2 maart 2013 zag mijn boek het levenslicht en stond ik trots ermee in mijn handen met vele mensen om me heen. Wat is er toch veel veranderd sinds die tijd. Ik was toen nog angstig, had veel last van dissociëren en herbelevingen. Leefde in een behoorlijk sociaal isolement. Het boek was een hele grote stap, een eerste stap in een wereld groter dan de 4 muren van mijn huiskamer. Ik was al wel actief op twitter en facebook maar altijd met plaatjes als profielfoto’s, anoniem dus. En daar waren ineens de interviews met kranten de televisie, de radio en allemaal met foto’s, film en dus ook mijn eigen foto op mijn profiel. Ik kreeg een gezicht, zag mezelf uitvergroot op de toonbank bij de plaatselijke AKO. En daarmee kwamen ook de vele ontelbare reacties, ook nu 4 jaar later komen er nog elke week reacties. En daar ben ik elke keer weer erg blij mee dat mensen mijn boek lezen maar vooral dat ze er daadwerkelijk iets aan hebben gehad, persoonlijk of professioneel.

In die 4 jaar tijd heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt. Er zijn hele diepe dalen geweest, zo diep dat ik niet meer kon en wilde leven en dus een zelfmoordpoging deed. De hulpverlening had me verteld dat mijn leven eigenlijk niet veel beter zou worden. Dat kon en wilde ik niet accepteren, het maakte me wanhopig. Gelukkig met lieve mensen om me heel lukte het me weer te gaan vechten. En het is niet waar, het kan wel beter worden dan het was. Ik koos een betere huisarts, hulpverlening en startte het hulphonden traject. Ik ging vrijwilligerswerk doen en begon weer te leven.

Nu 4 jaar later heb ik mijn hulphond Dirk die overal mee naar toe gaat, hij is mijn maatje trekt me overal doorheen. Ik sta weer in de wereld. Ik zit in de wijkraad in mijn wijk en doe dat met heel veel plezier. En ik ben bezig om aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige om voorlichting en trainingen te kunnen geven bij Jeugd over-winnen.

“Het Duivelskind” is inmiddels al heel veel gelezen door professionals, lotgenoten en geïnteresseerde. Daar ben ik erg blij mee, en ik hoop nog veel meer mensen ermee te bereiken. Ik hoop dat ze de impact van seksueel misbruik en kindermishandeling begrijpen. En hoe het kan dat het zo lang in stand wordt gehouden. Pasgeleden las ik het boekje “Met sorry maak je dit niet ongedaan” van Fiet van Beek. De verhalen van de jongeren van nu waren niet anders dan mijn verhaal. En dat maakt me verdrietig daaruit blijkt hoe het nodig is voorlichting, taboe doorbreken, praten. Mijn boek is ook nu in 2017 nog steeds actueel helaas en dat doet me pijn.

sjjjjt

Sjjjjt, je mag het aan niemand vertellen, zwijgen zal je. Klein meisje met een groot geheim. Jarenlang een geheim wat te groot is voor een meisje zo klein. Hij zit aan haar lichaam, neemt haar lichaam. En zij zwijgt, tegen iedereen. Ze is zo bang, ze wil dit niet, maar wat kan ze doen? Hij is zo groot en zo sterk, en zij is zo klein. Ze houdt van hem ondanks alles, want hij is toch haar pappa? Ze doet zo haar best een lief meisje te zijn, een poppedijntje zo noemde hij haar weleens toen ze nog heel klein was. Dan aaide hij haar en gaf haar kleine kusjes, dan was hij lief. Nu is hij niet meer lief, hij doet haar pijn.

Ze zijn verbonden met elkaar, niemand kent hem zo goed als zij. Ze kent zijn duistere kant, zijn seksuele verlangens. Zijn hersenspinsels, zijn gedachten kronkels. Ze kent zijn toneelspel, zijn masker, zijn onhebbelijkheden. Ze kent hem vanbinnen en van buiten. Hij kent haar diepste angsten, kent haar lichaam als geen ander. Weet hoe ze denkt en doet en hoe hij haar moet bespelen als een snaarinstrument.

Zij leeft in angst, 24 uur per dag. Altijd is er de dreiging wanneer “moet” ik weer? Wanneer slaat en schopt hij me? Word ik weer opgesloten? Wanneer doe ik weer iets fout? Alle energie wordt weggetrokken, altijd op je tenen lopen. Als ze zijn schaduw alleen al ziet gaat haar hart sneller kloppen. Van zijn stem wordt ze al misselijk. En dan die ogen, donker en vol haat als die haar aankijken voelt ze zoveel pijn dat het bijna niet te dragen is. Toch weet ze het geheim te doorbreken, ze is dan al volwassen. Ze luistert niet maar naar sjjjt, ze zwijgt niet meer.

Op een bepaalde manier ben ik nog steeds met hem verbonden. De herinneringen zitten in mijn hoofd, in mijn herbelevingen en nachtmerries. In de geur van brylcreem wat hij altijd gebruikte of van adem met bier, hij dronk elke dag. Het zit hem in een geur, kleur, gebaar, ogen, stem. Maar hij bespeelt mij niet meer, hij is uitgespeeld. Niemand is meer baas over mijn lichaam behalve ik zelf. De regie over mijn leven ligt in mijn handen en niet in die van hem. Het geheim is geen geheim meer. Zwijgen doe ik al jaren niet meer en zal ik ook nooit meer doen. Ik ben geen klein meisje meer wat graag een poppedijntje wil zijn. Ik ben nu een volwassen vrouw die liefde krijgt van een geweldige man en vrienden en het niet meer nodig heeft op lief gevonden te worden door een pappa, ik heb mijn eigen wereld nu en daar passen geen vader en moeder daders meer in!

Bewijzen

“Daarnaast mis ik gedegen onderzoek. Het risico met dergelijke traumatische gebeurtenissen lijkt mij het waarheidsgehalte van jeugdherinneringen. Heeft Maria de hulpverlening, buren, klasgenoten etc. gesproken? Het lijkt het verhaal zoals Angel dat heeft ervaren, die een verknipte jeugd heeft gehad. Veel feiten zijn even aangestipt, zonder verder onderbouwd te worden en komen in mijn beleving opeens uit de lucht vallen. Kortom, dit onderwerp verdient het om beschreven te worden door een betere schrijver, bij voorkeur door een onderzoeksjournalist.”

Dit is een stukje uit een review op bol.com op mijn boek Het Duivelskind. En ik zou me er niks van aan moeten trekken, toch raakt het me. Mijn boek is mijn verhaal, geschreven vanuit de intentie mensen bewust te laten worden wat kindermisbruik en mishandeling met een kind, wat de gevolgen zijn. Waarom het zo lang kan doorgaan. Waar de hulpverlening faalt. Dit is nog steeds actueel elke dag nog worden er kinderen misbruikt en mishandeld en ik hoop met mijn boek het verschil te maken voor deze kinderen. Zodat er bij hen niet weg gekeken wordt.

Regelmatig komen er biografieën uit en zie je diegene in talkshows hun verhaal vertellen, zeker als het om BN-ers gaat. Nooit wordt er gevraagd of het wel waar is, of er wel een onderzoeksjournalist is ingedoken. Maar zodra het om herinneringen gaat van een slachtoffer van seksueel misbruik willen we het liefst minutieus bewijs. Ons verhaal is niet genoeg om met de woorden en armband van Roos Haase te spreken “Wie geloofd er nu een kind?” Alleen het gebeurt niet vol voor de camera, er zijn geen beelden die je kunt tonen zoals we elke week bij opsporing verzocht zien. De daders nodigen er geen zaal vol toeschouwers erbij uit. Dit gebeurd achter gesloten deuren, achter gesloten gordijnen in dichte kamers. Waarom moeten slachtoffers van seksueel geweld zich telkens weer bewijzen? De meeste zwijgen jarenlang en als je dan eindelijk durft te praten word er getwijfeld aan je enig idee hoe moeilijk dat is?

Maria heeft mij meegeholpen om van mijn verhaal een goed boek te maken, niet meer en niet minder. Ik hoef in mijn boek geen reeks bewijzen te overleggen, het is geen opsomming van feiten, dit is mijn verhaal. Take it or leave it.