En toen viel mijn rots om!

Tonnie, mijn man is al jaren mijn rots in de branding. Hij is degene die er altijd is, me overal naar toe brengt, paniek de kop indrukt. Zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Maandag 31 juli zit hij in zijn stoel als ik denk wat doet hij raar. Zijn pen is gevallen die raapt hij niet op en hij blijft met zijn vinger dezelfde beweging maken. Ik vraag hem is er iets Tonnie? En dan schrik ik me kapot er komt alleen nog wat vreemd gebrabbel uit. Dan laat hij een glas limonade zo vallen uit zijn hand en zakt weg in zijn stoel. Onmiddellijk gaat er door mijn hoofd, hij heeft een beroerte en ik bel 112. Ondertussen probeer ik ook het kapotte glas op te ruimen opdat er niet nog meer ongelukken gebeuren. De ambulance is er snel gelukkig. Maar tot mijn stomme verbazing nemen ze hem niet mee, ondanks dat hij aangeeft dubbel te zien. En daar zitten we dan vol ongeloof en schrik. Ik durf niet te gaan slapen want stel dat….

De volgende ochtend gaan we naar de huisarts, hij ziet niks meer met zijn linkeroog, die is not amused dat hij niet meegenomen is door de ambulance en stuurt ons direct door naar de spoedeisende hulp. Na uren onderzoeken is het duidelijk hij heeft een tia, ooginfarct gehad en een halsslagader is ernstig verstopt. Hij moet direct opgenomen worden op de brain care en aan de bewaking omdat er grote kans is op herhaling of erger. En hij moet aan zijn halsslagader geopereerd worden. Hoewel ik erg schrik en me realiseer hoe ernstig het is ben ik ook blij dat ze hem opnemen. Nu hoef ik hem niet te bewaken en is hij in goede handen mocht er iets gebeuren. Daar ligt hij dan in het ziekenhuis, mijn rots is omgevallen.

De volgende dag bel ik de WMO van de gemeente en vraag een taxipas aan. Want hoe kom ik bij hem? Ik leg de situatie uit en gelukkig is de man zeer meedenkend en krijg ik per direct een pasnummer toegewezen zodat ik direct kan reizen. Zo kan ik toch bij Tonnie komen. Ik mis hem verschrikkelijk maar gelukkig ben ik sterk genoeg om dit aan te kunnen merk ik. Dan komt de vrijdag, de dag van de risico volle operatie. Om half acht is hij aan de beurt en dan begint het wachten voor mij tot de telefoon gaat. Dat gebeurt om elf uur en de vaatchirurg verteld me dat de operatie zeer voorspoedig is gegaan. Nog nooit hebben uren zo lang geduurd en ben ik zo opgelucht geweest.

Dan ligt hij op de IC aan alle toeters en bellen moeilijk om dat te zien maar hij is wel helder gelukkig. Zaterdag mag hij weer naar een verpleegafdeling, geen brain care meer gelukkig. Hij voelt zich goed en dat geeft mij weer moed. Eigenlijk mag hij maandag naar huis, maar omdat hij nog naar de polikliniek oogheelkunde moet en dat dinsdag pas kan moet hij nog een nachtje langer blijven. Dinsdag volgen dan alle onderzoeken vanwege zijn oog. De conclusie is dat hij 20% minder ziet. De bovenkant van zijn oog is normaal, aan de onderkant ziet hij als een door een soort gordijntje. Maar hier is uiteindelijk goed mee te leven.

En eindelijk mag hij dan mee naar huis. De eerste 6 weken mag hij niet fietsen, niet autorijden, niet werken en daarna wordt alles opnieuw bekeken. Prima hij is weer thuis we kunnen nog steeds genieten van elkaar en daar ben ik heel dankbaar voor. Woensdag hebben we lekker samen niks gedaan. Zelf was ik erg moe na een week op en neer naar het ziekenhuis en alle spanning. Ik merk dat ik de angst ook een beetje los kan laten en weer vertrouwen heb in de toekomst. We zijn ook de mensen die ons te hulp schoten en iedereen die een kaartje stuurde erg dankbaar!

1 jaar Hulphond Dirk

   

Op 16 juli 2016 was het zover, Dirk kwam definitief bij mij wonen. Ik weet nog hoe opgewonden ik me die dag voelde, dit was waar ik meer dan een jaar aan gewerkt had. Zijn gastgezin vrouwtje kwam hem brengen. Bij beide emotie, bij haar omdat ze afscheid moest nemen en bij mij omdat ik hem voorgoed bij me mocht houden. Mijn nieuwe leven begon, mijn tijdperk met Dirk.

De eerste dagen waren als een roes. Ik kon maar niet stoppen met naar hem te kijken, hem te knuffelen vol ongeloof dat ik nu een hulphond in mijn leven had. Het was een proces waar we aan begonnen, waar we elkaar aftasten. Er was al snel een band, Dirk zocht vaak contact. En we oefenden op wat hij allemaal moest kunnen. Iedere keer als hij naast me kroop en zijn kop op me legde voelde ik me intens gelukkig. Hem bij me hebben gaf me al snel troost en maakte dat ik me zelfverzekerder voelde.

Wat hebben we al veel gedaan samen dit afgelopen jaar. Hij ging mee naar de lotgenoten dag van Stichting Revief, mee naar Amsterdam naar de première van Kims docu. Mee naar alle verjaardagen en bezoekjes aan vrienden en familie. Naar de boekpresentatie van Brigitte’s boek. Naar de huisarts, fysio en ziekenhuis. Mee uit eten, winkelen. We gingen samen naar het park of het bos, waar Dirk heerlijk kan rennen en spelen. En nog veel meer wat we samendeden.

Wat heeft Dirk veel betekend het afgelopen jaar. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik weer veel meer durf. Mijn wereld is een stuk groter geworden. Hij heeft ervoor gezorgd dat het dissociëren stukken minder is geworden. Hij heeft voor heel veel troost en veiligheid gezorgd als er verdriet of angst was. Hij heeft me vertrouwen in de toekomst en in mezelf gegeven. Mijn handen door zijn heerlijke krulhaar, zijn warme lijf tegen me aan als ik bang of onzeker ben. Dirk is mijn maatje door dik en dun geworden. Een jaar waarin mijn leven veranderde en ik hoop dat er nog vele jaren zullen volgen voor ons samen.

 

Het hele niersteen verhaal

Het begon op 10 mei, ik werd in de nacht wakker met pijn in mijn rechternier. Huisartsenpost gebeld, slikt u maar paracetamol en kijk hoe het over een uurtje is. Nou precies hetzelfde dus wij naar de HA-post. De waarden in mijn bloed en urine werd gemeten en de arts dacht aan nierbekkenontsteking. Ondanks dat ik verder niet doodziek was en geen koorts had wat daar wel bij hoort. Ik heb wel tegen de man gezegd ik heb meer pijn dan u kunt zien want door mijn verleden kan ik niet goed pijn uiten. Maar goed ik kreeg antibiotica. Heel erg fijn want daarvan kreeg ik diarree zo erg dat we 2x per nacht mijn lakens moesten verschonen en ik kreeg een vaginale schimmelinfectie. Pijn in dat gebied het triggerde alles wat het maar kon triggeren. Samen met Dirk en mijn man lukte het me niet op straat terecht te komen.

Maar de pijn in mijn nier bleef dus 1 ½ week later naar de huisarts. Die zei meteen nierstenen en gaf me voor het weekend een cocktail medicatie mee en stuurde me dezelfde dag naar het ziekenhuis. Daar naartoe en inderdaad de radioloog constateerde een vastzittende grote niersteen en nierstuwing. De man zei jij moet meer pijn hebben dan je nu aangeeft. Hij belde direct de uroloog en ik moest meteen door naar hem. De uroloog zei meteen u krijgt 2 operaties, ik schrok me rot. Ben nog nooit geopereerd (gelukkig maar) De eerste zou de week erop al zijn dat moest met spoed.

Van tevoren krijg je een gesprek met o.a. een verpleegkundige. Ik gaf daaraan dat ik een misbruik verleden heb en ernstig bezwaar heb tegen gemengd verplegen en dat ik graag mijn hulphond bij me zou willen. Tot mijn verbazing werd er meteen een eenpersoonskamer geregeld waar Dirk ook op mocht. Verder gaf ik aan dat ik niet door een man gewekt wilde worden op de uitslaapkamer. Op 24 mei was de operatie en omdat alles zo goed afgebakend was, was ik niet eens zo heel erg nerveus. Het ging allemaal goed er werd een JJ-katheter geplaats die de omhooggeduwde steen op zijn plaats moest houden en de urine doorloop moest garanderen. Dat is een inwendige katheter tussen je nier en je blaas die in beide organen zit met een krul. Wat niemand me echter verteld had is dat je daarmee flink blaaskrampen kreeg en pijn bij het plassen en dat je het ding voelde zitten. Dus ik weer volledig in paniek. Had de uroloog dit van tevoren uitgelegd dan was er minder paniek geweest (heb ik hem later ook gezegd) Het voelde of er 24 uur per dag iemand in je kwam en je kunt me met mijn verleden indenken wat dit doet. Na 3 dagen kreeg ik gelukkig medicijnen tegen de blaaskrampen maar het pijn bij het plassen en dat je dat ding voelt zitten bleef.

Eindelijk volgde op 21 juni de tweede operatie hierbij zouden de nierstenen via mijn rug verwijderd worden. Ik moest om 7.30 nuchter komen en had uiteraard weer Dirk en mijn man bij. Ik ging eerst naar radiologie waar een nierkatheter aangebracht werd, geen pretje kan ik je vertellen dat doet gewoon pijn. Maar het lukte en toen moest ik wachten tot ik om 14.30 geopereerd zou worden. Dat ging helaas niet goed, al meteen nadat de narcose werd toegebracht kreeg ik long en ademhaling problemen. De longarts werd erbij geroepen en na 2 uur hadden ze dat onder controle. Pas toen kon de eigenlijke operatie beginnen. Die ging gelukkig goed en heel fijn door mijn verleden werd er besloten geen urinekatheter in te brengen wat wel gangbaar was. Toen ik wakker werd was ik net als de vorige keer misselijk en deze keer ook erg suf maar had geen pijn en geen last van mijn longen. Om 18.00 uur was ik terug op mijn kamer. Dirk en mijn man waren er ook. Die zijn tot 20.00 uur gebleven. Dirk bleef niet slapen. De nacht ben ik goed doorgekomen geen dissociëren. Vond mijn eigen kamer wel heel fijn en veilig daarin, veel wakker geweest. En donderdag morgen mocht ik al naar huis gelukkig. Eindelijk na 4 weken geen pijn bij het plassen meer die JJ-katheter was er ook uitgehaald bij de operatie. En net als bij de eerste operatie een vrouwenteam om me heen op de uroloog na. Wat een geweldig ziekenhuis het Elkerliek in Helmond.

Nu zijn we een week verder en ik voel me goed. Ik krijg nog wel op 31 juli een longfunctie test omdat ze willen achterhalen of het nu pech was, een allergische reactie of misschien COPD. Dat is nog wel even spannend maar voor nu ben ik gewoon blij pijnvrij te zijn en overal vanaf te zijn.

De warme dagen uit mijn jeugd, een hel!

Het is al een paar weken stralend weer, we leven meer buiten dan binnen. Doen leuke dingen, gaan naar het strand, barbecueën, spelen met water en ga zo maar door. Dat doet me denken aan mijn jeugd. Als het warm was zat ik binnen, buiten spelen mocht niet. Ik zag de andere kinderen buiten spelen, elkaar met water besproeien. Ik hoorde ze gillen van plezier. En daar zat ik met een raam ertussen, ik kon er niet bij. Het deed pijn, ik vroeg me zo vaak af hoe zou dat zijn, samen spelen?

In mijn tiener jaren hadden we een eigen stacaravan. Dat was een hel, binnen moeten blijven in een ruimte die klein was en bloedheet. Er was een zwembad op de camping en daar mocht ik samen met mijn moeder om 7.00 uur in de ochtend heen, als er nog niemand was. Of tijdens een regenbui als iedereen weg was bij het zwembad. Er was ook een ruimte voor de jongeren waar ze iedere dag samen kwamen. Omdat ze zo vaak bij onze caravan kwamen vragen of ik ook kwam, mocht ik weleens mee. Maar ik wist me geen houding te geven. Was het niet gewend met jongeren van mijn leeftijd om te gaan. En zij waren bezig met handje vasthouden, kusjes geven en daar moest ik niet aan denken. Toch was het daar dat ik mijn eerste tongzoen van een jongen kreeg. Ik voelde me een verrader, ik was tenslotte exclusief van mijn vader.

Warm weer, vakantie ze kunnen een hel zijn voor kinderen die mishandeld en misbruikt worden. Tenslotte is de dader dan elke dag vrij en tja dat is schijnbaar een vrijbrief om nog vaker misbruikt en mishandeld te worden. Het betekent geen seconde vrij kunnen ademhalen. 24 uur per dag op je hoede zijn. Hopen dat je niets verkeerd doet en je weer geslagen wordt. En ik kan je vertellen misbruikt worden in een bloedhete kleine caravan is vreselijk. Dat plaklijf dat stonk, afschuwelijk. En school was weg dus geen ontsnappingsmogelijkheid.

Ik heb nog steeds een hekel aan warm weer, voel me dan opgesloten, al kan ik nu natuurlijk naar buiten. Maar ik kan niet tegen de zon, verbrand heel snel en krijg er uitslag van en dus zit ik nog steeds veel binnen. Al ben ik nu veilig en zit er niemand meer aan me als ik dat niet wil. En de vakanties zijn nu heerlijk dat betekend samen zijn met een man van wie ik houd. Maar de vakanties uit mijn jeugd, nee die vergeet ik nooit, net als de warme dagen.

Seksueel misbruik en urologie

Na in 3 weken regelmatig pijn in mijn flank te hebben gehad, bleek dat ik een flinke niersteen had. De uroloog vertelde me dat er 2 operaties nodig zijn. Als eerste een URS daarmee zou de steen omhoog geduwd worden, verder de niet in zodat ik geen koliek pijn meer had. En er zou een JJ katheter geplaatst worden, dat is een katheter met aan allebei de uiteinden een krul van je nier naar je blaas. Dat gaat de nier stuwing tegen en zorgt voor een goede, vrije doorgang van je urine. Als tweede een zogenaamde PNL operatie waarbij de steen verwijderd wordt. Dit gebeurd via de rug door een holle naald in de nier en zo de steen te verwijderen. Hierna heb je een nier, urine en blaas katheter. Die mogen er na 1 tot 2 dagen weer uit als de urine niet meer bloederig is en er geen gruis achtergebleven is.

Woensdag 24 mei kreeg ik dus de eerste operatie en dat ging allemaal heel goed en ik mocht dezelfde avond weer naar huis. Wat ze me niet vertelde is de pijn die je van een JJ katheter kan hebben. Ik had flinke blaaskrampen waarvoor ik na een paar dagen medicijnen kreeg. Dat hielp een beetje. Maar veel moeilijk was het constante gevoel alsof er iemand bij je binnen dringt. Je voelt die katheter zitten zeker als je beweegt maar ook zonder te bewegen. Het voelt alsof iemand met grof geweld je vagina binnen dringt en dat 24 uur per dag. Dat is voor de meeste een heel vervelend gevoel. Maar voor iemand net als ik zelf met een lang misbruik verleden een drama.

Mijn gezonde verstand zegt me dat ik veilig ben. Dat er niets gebeurt. Maar mijn lijf zegt iets heel anders en protesteert aan alle kanten. En daarmee gaan er ook weer signaaltjes naar je hoofd, overlevingsstand, niet veilig, gevaar, alert. Er gebeurt veel te veel in mijn hoofd en lijf meer dan ik kan handelen. Het is chaos en ik kan er weinig tegen doen. Dat gevoel blijft tot de katheter weer wordt weggehaald. En dat kan nog wel een tijdje duren. Ik weet met mezelf geen raad ben angstig, verdrietig, nerveus, alert enz enz.

Weten urologen wat dit soort ingrepen met misbruikte mensen doet? Ik was niet gewaarschuwd voor de pijn en het gevoel erna. Dat schijnt “normaal” te zijn maar voor mij komt het totaal onvoorbereid. Pas toen ik belde zeiden ze me dit is normaal. Maar voor mij is dit niet normaal, voor mij is dit terug geworpen worden in iets waarin ik niet meer wil zitten maar nu wel zit. Zouden urologen weten hoe groot de impact ingrepen zijn in dat gebied als je seksueel misbruikt bent? Overigens heb ik een hele fijne uroloog die goed naar me luisterd en me alle opties goed uitlegt en meedenkt dat is heel fijn, ook het ziekenhuis denkt overal tot het uiterste in mee en dat geeft wel vertrouwen.

Vrijheid

Mijn vader-dader is in 1941 geboren dus in de oorlog. Hij spuugde op de Duitsers maar dat was zo hypocriet als het maar zijn kon. Al van kleins af aan leerde hij me dat “anders” zijn fout was. En anders was volgend hem niet blank zijn, niet hetero zijn. God heeft de vrouw geschapen om gedienstig te zijn aan de man en is ondergeschikt. Ik zat op een katholieke blanke lagere school. Kwam zelden buiten het dorp. En toen kwamen er bij ons in de straat, zelfs maar 2 huizen van ons af Turkse mensen wonen. Uiteraard mocht ik niet met hun kinderen spelen. Maar stiekem keek ik naar ze vanuit mijn slaapkamer raam. En ik zag eigenlijk niks dat “anders” was, sterker nog zij werden niet geslagen en hadden een pappa en mamma die van hun hielden, wie was hier nu anders?

Als kind en jong volwassene kende ik geen vrijheid. Ik werd mishandeld, misbruikt. Ik mocht niet spelen met andere kinderen, nooit een buiten op straat touwtje springen, knikkeren, dat deed ik verdrietig in mijn eentje binnen op mijn kamertje. Dromend hoe dat zou zijn samen met andere kinderen. Mijn vader-dader noemde de Duitsers moffen en zei dat we hen de oorlog nooit mochten vergeven en zeker niet vergeten. Maar jou eigen oorlog dan? Je hield mij gevangen in je net, indoctrineerde me met je verwrongen ideeën. Mishandelde en misbruikte me, voerde een psychologische oorlog, sloot me urenlang op in een kast en ga zo maar door.

Ik weet allang dat de wereld heel anders is, al als kind ging ik zelf nadenken. Wij mensen zijn gelijk ongeacht ras, geloof of sekse. Voor mij telt het hart, is dat goed dan ben je bij mij welkom. Ogen zijn voor mij ook heel belangrijk, bij hem zag ik haat. Ik kijk mensen ook altijd aan, wat zie ik daar? Wij vieren 5 mei de vrijheid. Toch zijn er ook in Nederland kinderen niet vrij in de zin dat ze gevangen zitten in een gezin waarin ze mishandeld worden en niet weten hoe ze daaraan moeten ontsnappen. Ik herdenk 5 mei de vrijheid die ik nu wel heb en waar ik zo dankbaar voor ben. Maar ook dat mijn land vrij is, al besef ik me terdege dat er ook nog mensen leven die denken zoals mijn vader-dader dacht. En dat er nog steeds oorlogen zijn omdat mensen een ander geloof, ras, of wat dan ook hebben. Dat is onacceptabel. We zijn allemaal mens, we zouden naast elkaar moeten leven, niet tegenover elkaar. Vrijheid is een teer dun lijntje en zeker niet vanzelfsprekend daar moeten we hard aan werken allemaal samen!

krachtdag 2017

Afgelopen zaterdag ben ik er weer geweest, de krachtdag voor mensen met seksueel misbruik verleden. Zoals altijd weer zeer professioneel en goed verzorgd door Hanny Lynch (wat een kanjer!) Het is altijd weer als een soort thuiskomen. Vrouwen en mannen die weten hoe het is om vaak jarenlang misbruikt te zijn, door heel veel shit heen te gaan, jarenlang allerlei therapieën. Maar ook enorme krachtige vrouwen en mannen. Dat is ook de rede dat ik naar deze dag toe ga omdat ik me in mijn kracht voel staan en me verbonden voel met deze mensen. Er zijn geen vele woorden nodig om elkaar te begrijpen, kijken is vaak al genoeg. Het is ook een feest om mensen met wie je op social media toch een intiemere band hebt gekregen te mogen knuffelen even lijfelijk elkaar voelen. Dan stroomt er een warmte door me heen, daar kunnen geen 10 winterjassen tegenop.

De vorige keer dat ik er was in Tilburg durfde ik nog niet alleen en had ik een vriendin meegevraagd. De workshops durfde ik al helemaal niet en na de lunch ben ik toen helemaal kapot naar huis gegaan. Maar nu een paar jaar later, met Hulphond Dirk aan mijn zijde stapte ik wel alleen naar binnen, nu ja ik was met iemand meegereden dus niet helemaal. En was ik zo ongeveer de laatste die de deur uitging. Dit keer geen zenuwen alleen een fijn gevoel van warmte, genegenheid, herkenning en kracht. Deze keer wel een workshop gevolgd al was dat helaas niet helemaal wat ik hoopte dat het zou zijn. Al was ook daar weer de kracht van lotgenoten volop te horen en te zien, dat vond ik dan weer zo mooi.

Hanny Lynch heeft een prachtig visitekaartje waarop staat taboedoorbreker en lotgenotenverbinder. Dat zijn de dagen die ze organiseert verbindend. Taboe verbreken is zeker ook nog heel hard nodig. Als je zegt ik ben seksueel misbruikt weten mensen nog steeds niet hoe hard ze weg moeten lopen. We durven er niet over te praten. Families laten je in de steek zodra je je mond opendoet, je hangt de vuile was niet buiten. Daardoor blijft seksueel misbruik in een schimmige sfeer achter de voordeur hangen. Durven slachtoffers jarenlang er niet over te praten, met alle gevolgen van dien. Er is nog heel veel voorlichting nodig zowel bij professionals, die vaak nog steeds niet weten hoe er om te gaan, als op scholen. Zodat kinderen er niet mee blijven rondlopen. En dan hoop ik dat er in de toekomst ook voor hen krachtdagen zijn. Waarin we elkaar ontmoeten, nee geen dagen in verdriet maar in kracht en dat maakt het zo ongelofelijk mooi geen lotgenoten maar krachtgenoten!

Ervaringsdeskundigen

Afgelopen zaterdag ben ik bij een samenkomst van ervaringsdeskundige geweest bij Brigitte Lommers van Jeugd over winnen. Wat een mooie mensen heb ik daar ontmoet, sommige kon ik al, andere zag ik voor het eerst. Allemaal heel krachtige mensen die zeker iets te vertellen hebben, iets toe te voegen hebben. Mensen die bij je binnenkomen, je in je hart raken. Allemaal zijn ze zover dat ze hun verhaal kunnen vertellen om daarmee anderen te kunnen laten voelen hoe het was, om te laten leren, zien wat de signalen zijn, wat belangrijk is om te weten als professional.

Natuurlijk leer je veel uit de boeken, de signalen, waar je op moet letten. Wat kindermishandeling en kindermisbruik is, welke vormen je hebt. Hoe je daar dan mee om moet gaan. Het staat allemaal in de boeken. Maar alleen wij, de ervaringsdeskundige kunnen je vertellen hoe het echt is, hoe wij subtiele signalen afgaven. Hoe het echt voelde, hoe we de hulpverlening ervaarde. Hoe het was dat niemand iets deed. Alleen wij kunnen je echt vertellen wat kindermishandeling en kindermisbruik is.

Stel je jezelf open als professional om de rauwe waarheid binnen te laten komen? Het is een spiegel waarin je je eigen emoties, denkbeelden ook een plek moet geven. De professional en ervaringsdeskundige moeten niet tegenover elkaar maar naast elkaar samenwerken. Het gaat om kennis om kinderen beter te kunnen begeleiden die nu in de situatie zitten waar wij de ervaringsdeskundige ingezeten hebben. Het gaat erom dat zij niet in een eindeloze wirwar van hulpverlening komen waar niemand het kind lijkt te zien of te horen en hun belang verloren lijkt te gaan.

Dat we ons verhaal vertellen is belangrijk, er is nog steeds een taboe. We willen maar niet zien dat kindermishandeling binnen de bekende kring vaak voorkomt, wat er achter de voordeur speelt. Alle praatprogramma’s staan op hun kop als er een leider van een kindercrèche of een zwemleraar misbruik pleegt. Maar misbruik binnen een gezin is af en toe een klein berichtje in de krant. Toch komt dat het meeste voor en speelt zich vaak jarenlang af. Wie maakt zich daar druk om? Of over dat kind dat nauwelijks verzorgd wordt? Daarom zijn onze verhalen zo belangrijk en moeten ze verteld worden, steeds weer.

Dirk mijn kanjer, mijn verschil

 

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat sinds ik in augustus Dirk kreeg mijn leven écht veranderd is. Als je me een beetje volgt heb je dat wel gezien, gelezen. Al bij de eerste ontmoeting was het liefde op het eerste gezicht voor mij. Zo wie zo een poedel ik vind ze zo mooi, zo statig en vooral zo heerlijk aaibaar. Mar een poedel is ook aardig eigenwijs, tja hond lijkt op baasje gevalletje? Nog steeds als hij naast me gaat zitten en me recht in de ogen aankijkt dan smelt ik. Kan me een huis zonder Dirk al niet meer voorstellen. Elke nacht ligt hij met zijn knuffel tussen zijn poten te slapen, zo lief. Hij kan rennen als de beste en geeft veel honden het nakijken, als er dan ook nog wat natte plassen bij zijn dan kan zijn geluk niet op.

Maar bovenal is hij mij maatje door dik en dun. Bijna altijd gaat hij mee, huisarts. Ziekenhuis, tandarts, fysio, uit eten, lotgenotendagen, bezoekjes die we doen, boodschappen. Hij is er gewoon bij. In het plaatselijke winkelcentrum hoort hij al helemaal erbij iedereen kent hem. Elke dag weer houdt hij me goed in de gaten. Zo’n beetje elke half uur komt hij wel bij me staan en maakt contact, door zijn hoofd op mijn schoot te leggen of een poot te geven. Hij houdt me zo in het hier en nu en voorkomt dissociëren. En als dat wel gebeurt dan handelt hij direct. In de winkels zorgt hij ervoor dat ik me veiliger voel, mensen botsen niet mee zo tegen me aan, hij is de buffer. Hij kan heel ontspannen gaan liggen als we in een volle zaal zijn, applaus wat dan ook doet hem niet veel. Maar ondertussen houdt hij me goed in de gaten en weet precies wanneer hij contact moet maken. Als ik het spannend vind kan hem kriebelen, contact hebben me al rustiger maken. Ik voel me veel zekerder als ik buiten loop, loop weer rechtop. En een onbekende ruimte instappen is veel minder eng met Dirk aan mijn zijde. Als ik me verdrietig voel is er troost van Dirk. Samen knuffelen ontspant me en hij is er gek op. Hij gaat ook tegen me aan staan in drukkere ruimtes zodat ik zijn lijf voel en goed weet dat hij er is, hij geeft me steun, vertrouwen.

Hij wist ook al heel snel hoe alles hier werkte, had al snel door, hé ik mag op de bank, lekker naast mijn vrouwtje liggen. Bij het gastgezin kreeg hij s ’avonds een koekje als ze koffiedronken. Dat hebben wij maar voortgezet. Dus zodra manlief koffie gaat zetten denderen er 2 honden achter hem aan. We hebben natuurlijk Jackie ook nog. Ze liggen samen in een mandje en in een bos rennen ze samen. Jackie een minirondje en Dirk in een grote cirkel. Het is een grappig stel heel groot en heel klein, allebei bruin/wit. Alsof ze op elkaar afgestemd zijn. Dirk is geen echte spelletjes fan maar heel af en toe als Jackie rondrent met zijn knuffel, pakt hij die ineens af. Om 2 minuten later het ding weer terug te geven. Dirk betekend alles voor me, hij is het verschil in mijn leven geworden. We zijn een onafscheidelijke eenheid geworden. Na jarenlang heel veel hulpverlening heb ik nu de beste ooit gevonden, Dirk. Ik hoop dat we nog lang samen mogen zijn.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!