Herstel en Zelfregie

Kun je herstellen van langdurig, en vroegkinderlijk seksueel misbruik, incest, kindermishandeling, vernedering? Ja zeker wel, al is dit een lang en moeilijk proces. Voor iedereen is herstel en de definitie ervan anders. Voor mij persoonlijk houd dit in dat ik kan omgaan met PTSS met mijn dissociatieve stoornis. Ze zijn er wel maar ik laat er mijn leven niet meer door bepalen. Ik heb geleerd samen met hen te leven. Voor nu is dat voor mij voldoende, voor mij is dat herstel. Het proces is ook niet “klaar” het gaat door, ik ontdek nieuwe dingen, geniet van nieuwe dingen.

Zelfregie is daarin voor mij heel belangrijk. Een mooi woord zelfregie, het GGZ noemde dat “lastige patiënt”. Zoals medicatie, ik ben er niet tegen, sterker nog ik slik ze zelf ook, het maakt mij een evenwichtiger persoon. Wel is het mijn lijf waar het ingaat en dus wil ik zeggenschap. Meerder malen heeft een psychiater tegen me gezegd, andere doen het hier prima op (oftewel doe maar wat ik zeg). Alleen ik ben niet de andere, ik ben Angélique. En dus lees ik goed bijsluiters, maar goed ook want een keer kreeg ik een pil voorgeschreven die absoluut niet samen mocht met iets wat ik al had. Is me even ontschoten zei de psych! Zo heb ik een erfelijk belast cholesterol en sommige hebben als bijwerking verhoogd cholesterol. Die wil ik dus niet. Helaas wordt je van vele ook dikker, ook die ik nu heb. Maar deze combinatie die ik nu heb laat me wel veel rustiger, stabieler en uitgerust zijn. Het heeft ook lang geduurd voor deze goede combinatie gevonden is. Ik bleef doorzetten als ik voelde dit doet niks of dit doet te veel. Lastig maar mijn lijf, mijn leven.

Hetzelfde geld voor therapie, ook daarin deed ik niet zomaar wat er gezegd werd. Zo werd ik eens naar groepstherapie gestuurd. De eerste ochtend zat ik tussen wat oudere mannen die problemen hadden om hun agressie te beheersen. Ik schrok me kapot ik probeerde juist om als die agressie tegen mij mijn hele leven te verwerken. En dus zei ik al dezelfde dag dit ga ik niet doen. Dit is een grote trigger voor mij. Commentaar van de psych? Niet geschoten is altijd mis. Ook hier geld het is mijn leven en ik ben al genoeg verloren om nu nog tijd te verdoen met dat wat me niet helpt.

En dus nam ik twee jaar geleden een drastisch besluit en zocht andere hulpverlening, andere huisarts en tandarts. De zorg die ik nu om me heel heb voelt goed, en past bij me. Staaltje zelfregie van mij waar ik trots op ben. Zo had ik na het uitkomen van mijn boek de droom ervaringsdeskundige te worden. Nu 5 jaar later is mijn droom uitgekomen. Daar heb ik hard aan gewerkt. De regie om dat te bereiken naar mezelf toe getrokken. Een droom komt je niet aanwaaien daar moet je naar toe werken, de regie in handen nemen.

Dit alles is voor mij persoonlijk herstel en zelfregie. De invulling daar van is voor iedereen anders. We zijn niet PTSS, Autist, ADHD-er, borderliner. We zijn een uniek mens en hebben eigen behoeftes, een eigen verhaal en daarmee ook een eigen herstel. En leven met kan evengoed herstel zijn dan het niet meer hebben!

PTSS Hulphond kostenbesparend?

Voor mensen met PTSS of een andere psychiatrische aandoening worden hulphonden niet vergoed  De reden is dat verzekeraars pas tot vergoeding overgaan als er een wetenschappelijke onderbouwing is voor de functionaliteit van de hond. Omdat de effectiviteit van nieuwere soorten hulphonden (zoals die voor mensen met PTSS) nog niet voldoende wetenschappelijk is onderzocht, worden de kosten niet door zorgverzekeraars vergoed.

Zo jammer dat er ook geen gedegen onderzoek naar gedaan wordt. Een Hulphond werkt vaak al kostenbesparend. Kijkend naar mijn eigen situatie. Voor de hulphond had ik veel zorg nodig. Crisisinterventies, opnames, therapieën, ambulante hulpverlening. Dan nog de kosten voor mijn dissociatieve stoornis. Dit kwam meerdere malen per week voor bijna altijd was er politie inzet nodig en soms ook de ambulance.

De situatie nu ik Dirk heb. Ik heb nog een keer per 4-6 weken therapie. Politie, ambulance inzet is niet meer nodig omdat de dissociaties nu door Dirk opgevangen wordt. Er is geen crisisdienst meer nodig geweest en ook geen opnames. Dit is mijn persoonlijke situatie maar ook van anderen met een psychiatrische hulphond hoor ik dat er veel minder zorgkosten gemaakt worden.

Dan hebben we het niet eens over het sociale aspect. Ik ben samen met Dirk veel zelfstandiger geworden. Voor Dirk ging mijn man overal mee naar toe, huisarts, ziekenhuis, therapie, vrienden bezoek, winkelen, alles. Daardoor moest hij regelmatig verzuimen van zijn werk. Dat hoeft nu niet meer ik ga nu overal met Dirk naar toe. Mijn sociale wereld is zoveel groter geworden en ik voel me weer zelfredzaam. Mijn man hoeft nog zelden te verzuimen van het werk, dus een blijere werkgever. Ik ben niet meer zo bang voor die grote boze buitenwereld. Durf nu ook het onbekende aan te gaan.

Het is niet zo dat iedereen met PTSS met een hond geholpen is. Zoals alles moet het bij je passen. Maar ik ben er van overtuigd dat als een hulphond bij je past deze hond in financieel en sociaal opzicht een verrijking van iemands leven is. Dat zou voor iedereen mogelijk moeten zijn, niet alleen voor mensen met een lichamelijke beperking. Er zit nog een stigma op een psychiatrische achtergrond terwijl je daar niets aan kan doen, je vraagt er niet om. En er zouden mogelijkheden moeten zijn om je leven dragelijker te maken, óók de mogelijkheid van een hulphond!

De geboorte van Het Duivelskind

Ik besluit om mijn verhaal op te schrijven, voor mezelf, ik hoop zo de chaos in mijn hoofd wat te verminderen. Het is een lang proces ik doe er bijna een jaar over om het allemaal op papier te krijgen, telkens weer een klein stukje. Dat is zwaar er komen steeds meer herinneringen boven. Vaak zie ik dat als een soort filmbeelden voor me. Alsof je naar een horrorfilm kijkt waarin je zelf de hoofdrol hebt.

Als ik het af heb laat ik het aan een kennis lezen, zij zei me, dit zou een boek moeten worden. Ik ben daar heel sceptisch over, een boek wie wil dit in godsnaam lezen? Ze vraagt me of ze het naar een schrijfster die ze kent mag sturen, ik zeg ja met totaal geen verwachtingen. Die schrijfster was Maria Genova en tot mijn stomme verbazing ziet zij er een boek in. En ons proces begint want je verhaal opschrijven maakt nog geen boek. Ik heb het voor mezelf geschreven, niet met de bedoeling dat iedereen het zou gaan lezen.

Ik moet dus alles weer opnieuw schrijven. Maria legt me uit hoe ik moet schrijven zo zeg ik bv en toen kwam de huisarts. Maria legde me uit dat het moest omschrijven bijvoorbeeld een man stapte uit een donkerblauwe auto. Hij is niet zo groot, grijs en draagt een streepjespak. Ze vertelde me ook waar het verhaal te langdradig was en waar er juist meer omschreven moest worden. Ettelijke keren heb ik stukken herschreven. Belangrijk voor mij was hierin dat het verhaal authentiek moest blijven, precies zoals ik me herinnerde. Als ik dingen niet meer wist weigerde ik dat aan te vullen, dan liever weglaten. Na ruim een jaar werken had ik een echt manuscript in handen. De uitgever werd benaderd en het boek opgestuurd.

Ja, we hebben een ja JustPublishers wil het uitgeven, als een kind zo blij ben ik. Maar dat is weer het begin. De redactrice van de uitgever heeft ook een boel op en aanmerkingen. En zo ga ik weer aan de slag met het script net zolang dat ook de uitgever tevreden is, en het nog steeds echt mijn verhaal is.

Dan komen de leukere dingen, eerst de titel ik had erboven staan mijn gestolen lijf. De uitgever kwam met het pakkende Het Duivelskind. Heftige titel maar zegt wel heel veel want dit was wat ik altijd genoemd werd. Dan komt het leukste, de kaft, een ontwerpster gaat aan de slag en stuurt diverse ontwerpen. Op een ben ik meteen verliefd en ook Maria en de uitgever vinden deze mooi. Nu waren er alle ingrediënten voor een boek. En zo lag op zaterdag 2 maart 2013 Het Duivelskind in de winkels.

Nog steeds krijg ik reacties, dat vind ik erg leuk van lezers te horen en ik antwoord dan ook altijd. Al is leuk misschien niet het goede woord, als mensen zichzelf in mijn verhaal herkennen is uiteraard alles behalve leuk.

Lieve sigaret, ik heb je niet meer nodig

 

De vorige keer schreef ik over wat je allemaal voor me betekend hebt. Betekend ja want mijn situatie is veranderd. Ik ben nu veilig al is dat in mijn hoofd en hart nog niet altijd zo, toch ben ik nu veilig. Ik word niet meer mishandeld, niet meer verkracht dus daarvoor heb ik je niet meer nodig. Die steun hoef je me niet meer te geven. Je was mijn steun als het ergens druk was en ik dat eng en spannend vond. Maar daarvoor heb ik nu een nieuw vriendje mijn hulphond Dirk ook daarvoor heb ik je niet meer nodig.

Je was er als ik me wilde ontspannen met een kop koffie en een spannend boek. Maar die kop koffie is net zo lekker zonder jou, en dat boek net zo spannend dus heb ik jou daarbij niet meer nodig. Je was er altijd bij als ik met Tonnie praat zowel bij gezellige als moeilijke gesprekken. Zonder jou heb ik meer tijd voor die gesprekken en meer aandacht omdat ik dan niet meer met jou hoef bezig te zijn. Zelf deze brief typen gaat sneller zonder jou omdat het toch een gedoe is roken en typen.

Ik schaam me voor mijn gele vingers, zonder jou worden die weer mooi dus waarom zou ik jou nog roken, je maakt me lelijk. En je bent soms ronduit irritant als ik gezellig zit te kletsen met iemand en ik dat onderbreek omdat ik jou zo nodig buiten moet gaan nemen. Dan laat ik de ander gewoon alleen zitten omdat ik jou belangrijker dan de ander vind. Toch van de gekke? Zelfde als ik uit eten ben, hoe gezellig het gezelschap ook is toch vind ik jou zo belangrijk dat ik wegloop iedereen laat zitten om jou te nemen buiten. Dat wil ik niet meer ik wil de ander belangrijker dan jou vinden en dat is ook gewoon zo.

En als ik met dit mooie weer de tuin inloop neem ik jou mee, dat is nog niet genieten van de frisse lucht omdat ik jouw vieze rook en stank om me heen heb hangen, mezelf wijs makend even frisse lucht happen!

Toch gek dat ik jou overal om me heen wil hebben. Als iemand stinkt probeer ik daarbij niet in de buurt te komen, ik houd van schoon en fris. Door jou stink ik zelf mijn kleren, mijn huid, mijn haren alles ruikt naar jou. Hoe kan ik van anderen om me heen verlangen dat ze niet stinken als ik zelf degene ben die stinkt? Zonder jouw ben ik veel frisser. Je maakt alles vies ook mijn muren en plafond worden meteen als ik ze mooi geschilderd heb gelig. Raar eigenlijk dat ik eerst zoveel moeite doe en dan weer mijn best doe om het niet meer zichtbaar te laten zijn.

Ik vraag me af wat doe ik nog met jou? Ik heb je echt niet meer nodig ik red mezelf nu wel. Fijn dat je er zo lang geweest bent en er altijd was. Maar er zijn nu andere mensen, dieren en dingen om me heen die me ook alle steun bieden, altijd. Ik denk dat je wel begrijpt dat je niet meer nodig bent. Bedankt voor alles en tot nooit meer ziens.

Afscheidsbrief aan de sigaret,

Ik weet nog toen ik je voor de eerste keer ontmoette, ik woonde in een internaat waar zo goed als iedereen, ook de leiding rookte. Tot dan toe haatte ik de sigaret, mijn vader, moeder en opa stonken ernaar als ze me pijn deden. Mijn vader drukte soms de sigaret uit op mijn lijf en dat deed pijn. Toch pakte ik je de eerste keer en rookte. Al snel werd dat meer, ik merkte dat je me rust gaf, een manier om met alle spanning in mijn leven om te gaan, je werd mijn dierbaarste vriendje.

Je was er als ik voor de zoveelste keer in mijn leven weer werd verkracht. Terwijl mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd van de pijn, mijn hart als een razende tekeerging en mijn maag zich omdraaide was jij er. En je gaf me iets meer rust, je gaf me troost. Mijn hele leven lang werd alles voor mij bepaald, waar ik heenging, wat ik droeg, hoe ik moest denken, hoe ik me moest gedragen. Maar over jou had ik wel controle, ik kon je nemen wanneer ik wilde, het enige wat niet voor mij bepaald werd. Ik had niemand op deze wereld jij was mijn enige vorm van troost, mijn enige vriend in de wereld.

Je was er als de film zich in de nachten weer voor mij ogen afspeelde. Als het verkracht, mishandeld en vernederd worden weer levensecht werd. Dan was jij er om me weer aan deze wereld te herinneren, aan het hier en nu. Je was er als ik herbelevingen had, dag en nacht. Je was er als ik uren verward over de straat gezworven had. Als ik me heel eenzaam voelde en ook was. Jij was er als ik niet meer verder wilde leven. Jij was er als de spanning me te veel werd en ik het allemaal niet meer aan kon. Een leven zonder jou kon ik me niet meer voorstellen, wilde het me ook niet voorstellen.

Ik ging me steeds meer beseffen hoe slecht je was, met mijn verstand wist ik het wel, maar mijn gevoel kon geen afstand van je nemen. Mensen in mijn omgeving, zelfs de therapeut en huisarts zeiden ook dat ik geen afstand moest nemen, dat het beter was van niet. Tot ik vorig jaar ernstige problemen kreeg bij een operatie. Na allerlei testen bleken mijn longen prima te zijn. Wat een opluchting, maar ik realiseerde me dat als jij mijn vriendje bleef dit weleens kon veranderen. Ik probeerde afscheid van je te nemen maar daarmee kwamen de herbelevingen en dissociaties terug. Dat is zo akelig dat ik jou toch weer pakte. Alles liever de psychische toestand terug waar ik me zo ongelukkig in voelde.

Toch wil ik weer afscheid van je nemen, je bent een vriend met de verkeerde invloeden op mijn leven. Als je echt mijn vriend bent dan laat je me gaan. Ik zie er zo enorm tegenop om afscheid van je te nemen. Ik ben zo bang voor de gevolgen, voor de nachten zonder jou, voor de spanning weer in mijn lijf zonder jou. Ik moet je laten gaan niet voor even maar voor altijd.

Dank je wel lieve sigaret voor alle steun die je me hebt gegeven, dat jij er altijd voor me was in goede en minder goede momenten. Ik ga niet zeggen tot ziens want ik denk dat we elkaar nooit meer zien. Daarom dank je wel voor alles en vaarwel…

Zal ik ooit nog voor mijn lijf durven zorgen?

Als kind was ik denk ik normaal misschien iets aan de mollige kant maar zeker niet dik. Denk ik dan ik weet het niet zo goed. Dat komt omdat mijn ouders me elke dag vertelde dat ik dik was, dom was, lelijk was, een gedrocht was. Ik geloofde hen ze wisten toch wel wat ze zagen? Hoe ik ook in de spiegel keek ik kon niets moois meer zien. Alle andere kinderen zagen er altijd zo veel mooier uit. Dat bleek ook wel toen je verkering kon krijgen op school, niet op de lagere, niet op de middelbare school ik heb nog nooit een vriendje gehad. Vond ik ook logisch wie wilde mij nou?

Het is ook erg moeilijk van een lijf te houden dat zo bedoezeld is. Dat bijna elke dag misbruikt, verkracht, vernederd en mishandeld wordt. Mijn lijf werd steeds meer mijn vijand. Niets had ik erover te zeggen. Het werd gepakt, waar en wanneer mijn misbruikers maar wilde. Mijn nee betekende helemaal niets. Ik kon nog zo veel kleding aantrekken, mijn armen eromheen slaan, mijn benen kruisen het hielp niets. Kleren werden van mijn lijf geruk en mijn beschermende armen en benen uit elkaar gerukt.  Mijn lijf voelde vies, zo smerig, en deed pijn. Van binnen werd ik uit elkaar gerukt als ik weer verkracht werd. Dat lijf was een en al ellende voor me.

Er werd ook niet goed voor mijn lijf gezorgd. Ik werd gewassen met jif en een schuursponsje dat deed zeer. Er werd daarna ook wel wat badschuim gebruikt anders zou je het nog ruiken ook en zichtbaar mocht het niet zijn natuurlijk. Water was vaan warm dat je het nog net kon hebben of juist ijskoud. Douchen, baden voor mijn lijf zorgen was een marteling.

Daarnaast heb ik sinds mijn 9de  Hidradenitis Suppurativa een huidziekte waardoor je zo goed als altijd ontstekingen hebt. Een soort steenpuisten soms zo groot als een vuist. Daar kan je niets aan doen het is een chronische ziekte. Uiteraard zei mijn vader dat het mijn eigen schuld was. Daardoor voelde ik me nog veel viezer. Vroeger (gelukkig heb je dat niet meer) had je teer zalf, zwarte zalf die keihard werd. Mijn vader smeerde dat op mijn ontstekingen. Dat rook ook echt naar teer, verschrikkelijk vond ik dat je rook het echt. Dan na een dag als de zalf helemaal uitgewerkt was trok mijn vader het gaasje met een ruk er van af. Resultaat hij trok met geweld de ontsteking open. Ik kan niet beschrijven hoe veel pijn dat deed.

Nu ben ik 48 en precies wat mijn ouders zeiden, dik. Geworden door medicatie. De laatste keer bij de controle was ik 94,5 kilo en ik ben 1.52, ik heb maat 52. En oh wat haat ik dat lijf met zijn walgelijke dik zijn, met nog steeds zijn ontstekingen. Ik hield een eetdagboek bij en wat bleek ik eet maar 1250 kcal per dag, daar moet je eigenlijk mee afvallen maar dat deed ik niet. Tot de diëtiste me vorige week zei dat ik veel minder koolhydraten en meer vet moest gaan eten. Volvette yoghurt, volvette kaas, roomboter. En nu een week later ben ik 1 ½ kilo afgevallen. Ik ben zo blij als een kind voor het eerst in een jaar ben ik niet aangekomen maar afgevallen. Zou het dan toch kunnen?  Zou er nog een tijd komen dat ik en mijn lijf weer bij elkaar gaan horen dat ik durf te gaan zorgen voor dat lijf? Dat ik niet meer na 2 minuten uit de douche spring, dat ik het met mijn handen durf in te zepen. Zou het?

Helden van seksueel misbruik awards

Op 11 oktober is het heldengala, helden van seksueel misbruik Awards,  georganiseerd door Ivonne Meeuwsen en Agnes de Graaf. Tot 15 juli kan je stemmen ik zou het heel leuk vinden als je op mij en mijn partner Tonnie stemt. Klik op onze foto en stem door op het hartje te klikken.  https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/heldengalerij-2/

Maar iedere stem is goed, je kunt op meerdere mensen stemmen, wel kun je echt maar 1 keer stemmen druk je nog een keer op het hartje dan wordt je stem ingetrokken niet doen dus. Het is natuurlijk leuk om hierbij te staan en ik verheug me ook enorm op het gala. Heerlijk geweldige mensen ontmoeten. Want dat is iedereen die op deze lijst staat.

Maar eigenlijk is de galerij veel te klein. Er zijn zoveel lotgenoten die vechten, gevochten hebben. Stuk voor stuk helden. Want het gevecht is heel zwaar en voor sommige helaas onmogelijk. Dan denk ik aan Natascha en Nanda twee van mijn lotgenoten die er zelf voor kozen niet verder te vechten. Maar ook zij zijn helden want wat hebben ze het verschrikkelijk moeilijk gehad.

Dan zijn er nog de kinderen die dit nu op dit moment moeten meemaken. Zij zijn pas helden, elke dag weer omgaan met deze verschrikkingen en toch op de been blijven, topsport is er niets bij.

Het is erg leuk dat dit een positief evenement is waar er ruimte is voor her-erkenning en waardering. Toch zie ik het gala als symbolisch voor iedere vrouw en man die deze strijd levert of leverde. Veel lotgenoten zetten zich nu in of dat nu via een stichting is, voorlichting, coaching, therapie of zich laten horen op social media het zijn vele helden die het verschil willen en ook kunnen maken. Wat heb ik een respect voor hen. Maar ook heel respect voor die man of vrouw die nu thuis op de bank zit en het zo graag wil vertellen maar het nog niet durft. Bang voor de vaak grote gevolgen. Je raakt vaak mensen en ook familie kwijt. Maar weet als jij diegene bent dat je er ook mensen voor terug krijgt. Die je waarderen om wie je bent en je niet zullen veroordelen. Zie deze helden awards als aanmoediging ook jij bent een held!

Fantasie

Alles om me heen is groen, er bloeien uitbundige bloemen, prachtige paddenstoelen en er zijn indrukwekkende bomen. De meest liefelijke elfjes vliegen er rond. Ze lachen samen en spelen samen, ze zijn volmaakt gelukkig. De lucht is strakblauw en er schijnt een stralende zon. Alle dieren zijn bevriend met de elfjes, ze kletsen allemaal met elkaar en hun vrolijke lach vult het prachtige bos. Nooit is er iemand boos, nooit heeft er iemand verdriet en ze doen elkaar nooit pijn. Ik ben daar ook en speel met iedereen, lach met iedereen. Samen spelen we het meest stralend blauwe meer dat je ooit gezien hebt. Wat voel ik me vrolijk, gelukkig, ik ken geen angst, ik ken geen pijn.

Dat is de wereld waar ik in mijn kinderfantasie vaak was. Ik moest wel af en toe naar die wereld gaan want de wereld waarin ik zat was zo verwarrend. Vol met pijn, angst, verdriet. Boze mensen die me pijn deden. Gelukkig had ik mijn elfjes wereld waarin ik zo gelukkig was. Ik had als kind bergen speelgoed om mee te spelen, de hele zolder was voor mij alleen om alles in te zetten. Menig kind zou jaloers geweest zijn, zoveel als ik had. Maar wat ik niet had was veiligheid, liefde, geborgenheid. Ik had alle speelgoed graag willen inruilen voor een woord van troost, voor een knuffel. Wat ik wel kon was met de barbies, lego en playmobiel fantasiewerelden maken.

Op die zolder stond ook een groot tweepersoonsbed. Handig voor mijn vader. Kon hij me ook tijdens het spelen tussendoor misbruiken. Dat bed stond op de andere helft dan mijn speelgoed. Zo was er dus een fantasiekant en een akelige beangstigende kant. Dat bed hoorde niet in mijn mooie wereld maar was er wel.

Nu ben ik al lang volwassen maar nog steeds dol op elfjes, ik heb mooie in een vitrinekast staan. Ook ontdekte ik hoe ik die kinderwereld die zo mooi was tot leven kon laten komen op mijn computer. Zie http://www.angelssite.nl/kunst/. Maar ik kon er ook mijn wat meer donkere kant in kwijt en mijn sexy kant. Op mijn computer kon ik werelden, plaatjes creëren en dat was fantastisch. Inmiddels doe ik dat niet meer omdat het te duur werd maar wat heb ik daar van genoten.

Ik had contact met mensen over de hele wereld die dezelfde soort 3D afbeeldingen maakte. We showden onze afbeeldingen aan elkaar. Ook maakte ik spullen voor dat 3D programma om te verkopen en werkte daarin zelfs samen met iemand die bij Walt Disney had gewerkt. Trots was ik op wat ik mezelf allemaal had geleerd. En nog steeds heb ik dus mijn fantasiewereld alleen is deze nu ook voor iedereen zichtbaar. Mijn kinderlijke fantasie is niet verdwenen. Alleen hoef ik er nu niet meer in te vluchten omdat ik veiligheid, geborgenheid en liefde heb!

Rauwe werkelijkheid

De laatste 2 jaar is het steeds beter met me gegaan en ik ben blij met hoe mijn leven nu is vergeleken met 2 jaar geleden. Toch kan ik niet ontsnappen aan de rauwe werkelijkheid.

Misbruikt worden voor je 4de jaar, daar kan je geen herinneringen van hebben toch? Nee niet zoals ik me het misbruik na mijn 4de herinner. Maar het lichaam slaat de herinneringen op. Je verkrampte lijf, de pijn, de angst. Het niet veilig zijn, geen liefde krijgen al die dingen slaat je lichaam op. In al die 25 jaren ontelbare keren verkracht, mijn lijf dat uiteengerukt werd, zo voelde dat alsof iemand je doormidden scheurde. Een vlammende alles verzengende pijn. Het verstijven van je lichaam wat protesteert, wat niet wil. En ook klaarkomen omdat je lichaam toch reageert op de seksuele prikkel.

Dat alle is opgeslagen in mijn lijf. En van tijd tot tijd reageert ongewild mijn lichaam. Voel ik hoe mijn spieren pijn doen, hoe verkrampt ik ben. Geslachtsgemeenschap is voor mij onmogelijk dan voel ik direct weer die vlammende pijn en verkrampt alles. Maar ook vorig jaar met mijn nierstenen en de inwendige katheter reageerde mijn lichaam instinctief op de prikkels en verkrampte. Klaarkomen staat voor mij nog steeds gelijk met angst, macht en pijn. Gelukkig heb ik geen menstruatie meer, die buikpijn die ook altijd weer voor instinctief gedrag zorgde. Zelfs als ik het in mijn hoofd op orde heb kan mijn lichaam de herinneringen, de pijn bovenhalen.

Ik heb altijd wat moeite gehad met bewegen, hoor ook vaker wat loop je stijf, dat is de verkramping. In mijn hoofd kan het ook chaos zijn, ongevraagde herinneringen, toch kan ik daar de laatste jaren beter mee omgaan en heb ik daar meer grip op. Het overvalt me niet meer zo en verward me niet meer volledig. Ik heb er meer inzicht in, zie de patronen en kan ze beter voorkomen. Dat maakt het leven een heel stuk aangenamer. Ik weet beter wat mijn valkuilen zijn en trap er niet meer zo vaak in.

Maar mijn lichaam en diens herinneringen, daar weet ik niet de weg in. Het is ook zo moeilijk uit te leggen aan mensen. Maar stel je bent een keer in het ziekenhuis geweest en daar heb je hele erge pijn gehad bij een behandeling. De volgende keer dat je weer naar het ziekenhuis moet voel je angst ben je bang om weer die pijn te voelen en herinner je die pijn. Dat dus en dan maal heel veel keer pijn en herinneringen.

De rauwe werkelijkheid, seksueel misbruik wordt in je hele lijf opgeslagen, in je hoofd, je lijf, je hart.