PTSS Hulphond kostenbesparend?

Voor mensen met PTSS of een andere psychiatrische aandoening worden hulphonden niet vergoed  De reden is dat verzekeraars pas tot vergoeding overgaan als er een wetenschappelijke onderbouwing is voor de functionaliteit van de hond. Omdat de effectiviteit van nieuwere soorten hulphonden (zoals die voor mensen met PTSS) nog niet voldoende wetenschappelijk is onderzocht, worden de kosten niet door zorgverzekeraars vergoed.

Zo jammer dat er ook geen gedegen onderzoek naar gedaan wordt. Een Hulphond werkt vaak al kostenbesparend. Kijkend naar mijn eigen situatie. Voor de hulphond had ik veel zorg nodig. Crisisinterventies, opnames, therapieën, ambulante hulpverlening. Dan nog de kosten voor mijn dissociatieve stoornis. Dit kwam meerdere malen per week voor bijna altijd was er politie inzet nodig en soms ook de ambulance.

De situatie nu ik Dirk heb. Ik heb nog een keer per 4-6 weken therapie. Politie, ambulance inzet is niet meer nodig omdat de dissociaties nu door Dirk opgevangen wordt. Er is geen crisisdienst meer nodig geweest en ook geen opnames. Dit is mijn persoonlijke situatie maar ook van anderen met een psychiatrische hulphond hoor ik dat er veel minder zorgkosten gemaakt worden.

Dan hebben we het niet eens over het sociale aspect. Ik ben samen met Dirk veel zelfstandiger geworden. Voor Dirk ging mijn man overal mee naar toe, huisarts, ziekenhuis, therapie, vrienden bezoek, winkelen, alles. Daardoor moest hij regelmatig verzuimen van zijn werk. Dat hoeft nu niet meer ik ga nu overal met Dirk naar toe. Mijn sociale wereld is zoveel groter geworden en ik voel me weer zelfredzaam. Mijn man hoeft nog zelden te verzuimen van het werk, dus een blijere werkgever. Ik ben niet meer zo bang voor die grote boze buitenwereld. Durf nu ook het onbekende aan te gaan.

Het is niet zo dat iedereen met PTSS met een hond geholpen is. Zoals alles moet het bij je passen. Maar ik ben er van overtuigd dat als een hulphond bij je past deze hond in financieel en sociaal opzicht een verrijking van iemands leven is. Dat zou voor iedereen mogelijk moeten zijn, niet alleen voor mensen met een lichamelijke beperking. Er zit nog een stigma op een psychiatrische achtergrond terwijl je daar niets aan kan doen, je vraagt er niet om. En er zouden mogelijkheden moeten zijn om je leven dragelijker te maken, óók de mogelijkheid van een hulphond!

Lieve sigaret, ik heb je niet meer nodig

 

De vorige keer schreef ik over wat je allemaal voor me betekend hebt. Betekend ja want mijn situatie is veranderd. Ik ben nu veilig al is dat in mijn hoofd en hart nog niet altijd zo, toch ben ik nu veilig. Ik word niet meer mishandeld, niet meer verkracht dus daarvoor heb ik je niet meer nodig. Die steun hoef je me niet meer te geven. Je was mijn steun als het ergens druk was en ik dat eng en spannend vond. Maar daarvoor heb ik nu een nieuw vriendje mijn hulphond Dirk ook daarvoor heb ik je niet meer nodig.

Je was er als ik me wilde ontspannen met een kop koffie en een spannend boek. Maar die kop koffie is net zo lekker zonder jou, en dat boek net zo spannend dus heb ik jou daarbij niet meer nodig. Je was er altijd bij als ik met Tonnie praat zowel bij gezellige als moeilijke gesprekken. Zonder jou heb ik meer tijd voor die gesprekken en meer aandacht omdat ik dan niet meer met jou hoef bezig te zijn. Zelf deze brief typen gaat sneller zonder jou omdat het toch een gedoe is roken en typen.

Ik schaam me voor mijn gele vingers, zonder jou worden die weer mooi dus waarom zou ik jou nog roken, je maakt me lelijk. En je bent soms ronduit irritant als ik gezellig zit te kletsen met iemand en ik dat onderbreek omdat ik jou zo nodig buiten moet gaan nemen. Dan laat ik de ander gewoon alleen zitten omdat ik jou belangrijker dan de ander vind. Toch van de gekke? Zelfde als ik uit eten ben, hoe gezellig het gezelschap ook is toch vind ik jou zo belangrijk dat ik wegloop iedereen laat zitten om jou te nemen buiten. Dat wil ik niet meer ik wil de ander belangrijker dan jou vinden en dat is ook gewoon zo.

En als ik met dit mooie weer de tuin inloop neem ik jou mee, dat is nog niet genieten van de frisse lucht omdat ik jouw vieze rook en stank om me heen heb hangen, mezelf wijs makend even frisse lucht happen!

Toch gek dat ik jou overal om me heen wil hebben. Als iemand stinkt probeer ik daarbij niet in de buurt te komen, ik houd van schoon en fris. Door jou stink ik zelf mijn kleren, mijn huid, mijn haren alles ruikt naar jou. Hoe kan ik van anderen om me heen verlangen dat ze niet stinken als ik zelf degene ben die stinkt? Zonder jouw ben ik veel frisser. Je maakt alles vies ook mijn muren en plafond worden meteen als ik ze mooi geschilderd heb gelig. Raar eigenlijk dat ik eerst zoveel moeite doe en dan weer mijn best doe om het niet meer zichtbaar te laten zijn.

Ik vraag me af wat doe ik nog met jou? Ik heb je echt niet meer nodig ik red mezelf nu wel. Fijn dat je er zo lang geweest bent en er altijd was. Maar er zijn nu andere mensen, dieren en dingen om me heen die me ook alle steun bieden, altijd. Ik denk dat je wel begrijpt dat je niet meer nodig bent. Bedankt voor alles en tot nooit meer ziens.

Afscheidsbrief aan de sigaret,

Ik weet nog toen ik je voor de eerste keer ontmoette, ik woonde in een internaat waar zo goed als iedereen, ook de leiding rookte. Tot dan toe haatte ik de sigaret, mijn vader, moeder en opa stonken ernaar als ze me pijn deden. Mijn vader drukte soms de sigaret uit op mijn lijf en dat deed pijn. Toch pakte ik je de eerste keer en rookte. Al snel werd dat meer, ik merkte dat je me rust gaf, een manier om met alle spanning in mijn leven om te gaan, je werd mijn dierbaarste vriendje.

Je was er als ik voor de zoveelste keer in mijn leven weer werd verkracht. Terwijl mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd van de pijn, mijn hart als een razende tekeerging en mijn maag zich omdraaide was jij er. En je gaf me iets meer rust, je gaf me troost. Mijn hele leven lang werd alles voor mij bepaald, waar ik heenging, wat ik droeg, hoe ik moest denken, hoe ik me moest gedragen. Maar over jou had ik wel controle, ik kon je nemen wanneer ik wilde, het enige wat niet voor mij bepaald werd. Ik had niemand op deze wereld jij was mijn enige vorm van troost, mijn enige vriend in de wereld.

Je was er als de film zich in de nachten weer voor mij ogen afspeelde. Als het verkracht, mishandeld en vernederd worden weer levensecht werd. Dan was jij er om me weer aan deze wereld te herinneren, aan het hier en nu. Je was er als ik herbelevingen had, dag en nacht. Je was er als ik uren verward over de straat gezworven had. Als ik me heel eenzaam voelde en ook was. Jij was er als ik niet meer verder wilde leven. Jij was er als de spanning me te veel werd en ik het allemaal niet meer aan kon. Een leven zonder jou kon ik me niet meer voorstellen, wilde het me ook niet voorstellen.

Ik ging me steeds meer beseffen hoe slecht je was, met mijn verstand wist ik het wel, maar mijn gevoel kon geen afstand van je nemen. Mensen in mijn omgeving, zelfs de therapeut en huisarts zeiden ook dat ik geen afstand moest nemen, dat het beter was van niet. Tot ik vorig jaar ernstige problemen kreeg bij een operatie. Na allerlei testen bleken mijn longen prima te zijn. Wat een opluchting, maar ik realiseerde me dat als jij mijn vriendje bleef dit weleens kon veranderen. Ik probeerde afscheid van je te nemen maar daarmee kwamen de herbelevingen en dissociaties terug. Dat is zo akelig dat ik jou toch weer pakte. Alles liever de psychische toestand terug waar ik me zo ongelukkig in voelde.

Toch wil ik weer afscheid van je nemen, je bent een vriend met de verkeerde invloeden op mijn leven. Als je echt mijn vriend bent dan laat je me gaan. Ik zie er zo enorm tegenop om afscheid van je te nemen. Ik ben zo bang voor de gevolgen, voor de nachten zonder jou, voor de spanning weer in mijn lijf zonder jou. Ik moet je laten gaan niet voor even maar voor altijd.

Dank je wel lieve sigaret voor alle steun die je me hebt gegeven, dat jij er altijd voor me was in goede en minder goede momenten. Ik ga niet zeggen tot ziens want ik denk dat we elkaar nooit meer zien. Daarom dank je wel voor alles en vaarwel…

Zal ik ooit nog voor mijn lijf durven zorgen?

Als kind was ik denk ik normaal misschien iets aan de mollige kant maar zeker niet dik. Denk ik dan ik weet het niet zo goed. Dat komt omdat mijn ouders me elke dag vertelde dat ik dik was, dom was, lelijk was, een gedrocht was. Ik geloofde hen ze wisten toch wel wat ze zagen? Hoe ik ook in de spiegel keek ik kon niets moois meer zien. Alle andere kinderen zagen er altijd zo veel mooier uit. Dat bleek ook wel toen je verkering kon krijgen op school, niet op de lagere, niet op de middelbare school ik heb nog nooit een vriendje gehad. Vond ik ook logisch wie wilde mij nou?

Het is ook erg moeilijk van een lijf te houden dat zo bedoezeld is. Dat bijna elke dag misbruikt, verkracht, vernederd en mishandeld wordt. Mijn lijf werd steeds meer mijn vijand. Niets had ik erover te zeggen. Het werd gepakt, waar en wanneer mijn misbruikers maar wilde. Mijn nee betekende helemaal niets. Ik kon nog zo veel kleding aantrekken, mijn armen eromheen slaan, mijn benen kruisen het hielp niets. Kleren werden van mijn lijf geruk en mijn beschermende armen en benen uit elkaar gerukt.  Mijn lijf voelde vies, zo smerig, en deed pijn. Van binnen werd ik uit elkaar gerukt als ik weer verkracht werd. Dat lijf was een en al ellende voor me.

Er werd ook niet goed voor mijn lijf gezorgd. Ik werd gewassen met jif en een schuursponsje dat deed zeer. Er werd daarna ook wel wat badschuim gebruikt anders zou je het nog ruiken ook en zichtbaar mocht het niet zijn natuurlijk. Water was vaan warm dat je het nog net kon hebben of juist ijskoud. Douchen, baden voor mijn lijf zorgen was een marteling.

Daarnaast heb ik sinds mijn 9de  Hidradenitis Suppurativa een huidziekte waardoor je zo goed als altijd ontstekingen hebt. Een soort steenpuisten soms zo groot als een vuist. Daar kan je niets aan doen het is een chronische ziekte. Uiteraard zei mijn vader dat het mijn eigen schuld was. Daardoor voelde ik me nog veel viezer. Vroeger (gelukkig heb je dat niet meer) had je teer zalf, zwarte zalf die keihard werd. Mijn vader smeerde dat op mijn ontstekingen. Dat rook ook echt naar teer, verschrikkelijk vond ik dat je rook het echt. Dan na een dag als de zalf helemaal uitgewerkt was trok mijn vader het gaasje met een ruk er van af. Resultaat hij trok met geweld de ontsteking open. Ik kan niet beschrijven hoe veel pijn dat deed.

Nu ben ik 48 en precies wat mijn ouders zeiden, dik. Geworden door medicatie. De laatste keer bij de controle was ik 94,5 kilo en ik ben 1.52, ik heb maat 52. En oh wat haat ik dat lijf met zijn walgelijke dik zijn, met nog steeds zijn ontstekingen. Ik hield een eetdagboek bij en wat bleek ik eet maar 1250 kcal per dag, daar moet je eigenlijk mee afvallen maar dat deed ik niet. Tot de diëtiste me vorige week zei dat ik veel minder koolhydraten en meer vet moest gaan eten. Volvette yoghurt, volvette kaas, roomboter. En nu een week later ben ik 1 ½ kilo afgevallen. Ik ben zo blij als een kind voor het eerst in een jaar ben ik niet aangekomen maar afgevallen. Zou het dan toch kunnen?  Zou er nog een tijd komen dat ik en mijn lijf weer bij elkaar gaan horen dat ik durf te gaan zorgen voor dat lijf? Dat ik niet meer na 2 minuten uit de douche spring, dat ik het met mijn handen durf in te zepen. Zou het?

Helden van seksueel misbruik awards

Op 11 oktober is het heldengala, helden van seksueel misbruik Awards,  georganiseerd door Ivonne Meeuwsen en Agnes de Graaf. Tot 15 juli kan je stemmen ik zou het heel leuk vinden als je op mij en mijn partner Tonnie stemt. Klik op onze foto en stem door op het hartje te klikken.  https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/heldengalerij-2/

Maar iedere stem is goed, je kunt op meerdere mensen stemmen, wel kun je echt maar 1 keer stemmen druk je nog een keer op het hartje dan wordt je stem ingetrokken niet doen dus. Het is natuurlijk leuk om hierbij te staan en ik verheug me ook enorm op het gala. Heerlijk geweldige mensen ontmoeten. Want dat is iedereen die op deze lijst staat.

Maar eigenlijk is de galerij veel te klein. Er zijn zoveel lotgenoten die vechten, gevochten hebben. Stuk voor stuk helden. Want het gevecht is heel zwaar en voor sommige helaas onmogelijk. Dan denk ik aan Natascha en Nanda twee van mijn lotgenoten die er zelf voor kozen niet verder te vechten. Maar ook zij zijn helden want wat hebben ze het verschrikkelijk moeilijk gehad.

Dan zijn er nog de kinderen die dit nu op dit moment moeten meemaken. Zij zijn pas helden, elke dag weer omgaan met deze verschrikkingen en toch op de been blijven, topsport is er niets bij.

Het is erg leuk dat dit een positief evenement is waar er ruimte is voor her-erkenning en waardering. Toch zie ik het gala als symbolisch voor iedere vrouw en man die deze strijd levert of leverde. Veel lotgenoten zetten zich nu in of dat nu via een stichting is, voorlichting, coaching, therapie of zich laten horen op social media het zijn vele helden die het verschil willen en ook kunnen maken. Wat heb ik een respect voor hen. Maar ook heel respect voor die man of vrouw die nu thuis op de bank zit en het zo graag wil vertellen maar het nog niet durft. Bang voor de vaak grote gevolgen. Je raakt vaak mensen en ook familie kwijt. Maar weet als jij diegene bent dat je er ook mensen voor terug krijgt. Die je waarderen om wie je bent en je niet zullen veroordelen. Zie deze helden awards als aanmoediging ook jij bent een held!

Ik ben trots!

Ik ben trots, sinds ik mijn vernieuwde website begon (http://www.angelssite.nl) en daarop ook mijn blogs kun je jezelf abonneren op mijn blogs. Dat hebben inmiddels al 2057 mensen gedaan. Onvoorstelbaar veel dat had ik nooit kunnen vermoeden. Het maakt me niet alleen trots het geeft me ook moed. Ik schrijf vaak over het moeilijke onderwerp kindermisbruik en kindermishandeling. En toch zijn er veel mensen die dit willen lezen, zij zien en lezen en dat maakt dat ik de moed heb om door te gaan.

Natuurlijk realiseer ik me dat sommige denken komt ze daar nu weer mee? Ja dat doe ik omdat het nog steeds een heel beladen onderwerp is. Omdat er op dit moment dat ik dit schrijf in Nederland 119.000 kinderen slachtoffer zijn. In elke klas zit gemiddeld 1 kind dat mishandeld, misbruikt of verwaarloosd wordt. Er zijn professionele organisaties en stichtingen die zich hier dagelijks mee bezighouden gelukkig. Toch komt het nog vaak voor. Het is vaak moeilijk te signaleren. Niet alle kinderen hebben zichtbare blauwe plekken. Wie ziet het als een kind misbruikt wordt? Wie ziet het als een kind voor de tweede dag achter elkaar geen eten krijgt? Wie ziet het dat een kind elke dag weer verrot wordt gescholden? Kinderen ontwikkelen ook complexe en goed ingenieus werkende overlevingstechnieken. Ze zijn deskundig in het verbergen van diep verdriet, van angst, van zichtbare blauwe plekken.

Vaak zijn kinderen er zich niet eens van bewust slachtoffer te zijn van een vorm van kindermishandeling. Ze weten niet wat het is en voor hen is de situatie waar ze in zitten normaal. Daarom is voorlichting op scholen zo belangrijk. Als kind zeiden de woorden incest, kindermishandeling me niets. Ik dacht dat het erbij hoorde, dat wat me overkwam mijn eigen schuld was. Veel kinderen denken dat het hun eigen schuld is en helaas ook als volwassene denken ze dat nog vaak. Dat is ze immers jarenlang aangepraat. Kinderen zijn ook loyaal aan hun daders omdat het vaak familie of vrienden van de familie zijn. Vaak zijn dat toch de eerste banden die je als kind hebt. Als je tegen mij had gezegd als kind wat jouw pappa doet is slecht daarvoor moet hij naar de gevangenis had ik onmiddellijk mijn mond gehouden. Je hebt vaak een soort haat/liefde verhouding met de dader. Vaak is het ook degene die je troost als je gevallen bent, die je eten geeft, een verhaaltje verteld voor het slapen, voor je zorgt als je ziek bent. Dat maakt het ook zo verwarrend voor een kind voor wie goed en fout nog helemaal niet duidelijk is.

Het is ook belangrijk dat we niet alleen over maar zeker ook met kinderen blijven praten. Hun laten weten dat we hen horen, dat we hen zien en dat ze niet alleen zijn. Ja ik ben trots maar er moet nog veel werk verzet worden en daarom zal ik blijven doorgaan met schrijven. Om seksueel misbruik, incest, mishandeling, verwaarlozing een stem te geven. Om duidelijk te maken hoe groot de impact van dit alles is en ik hoop dat jullie allemaal blijven meelezen en mijn blogs verspreiden, dank je wel voor iedereen die MIJ hoort en leest.

Warme knuffel, Angélique

Het vergeten kind

Het vergeten kind houd op dit moment een actie waarbij je kinderen die het heel moeilijk hebben een hart onder de riem kan steken. Je kan een bemoediging voor op een sjaal plaatsen en de sjaal ook daadwerkelijk laten maken. Deze zullen dan uiteindelijk aan de kinderen uitgedeeld worden. (https://steun.hetvergetenkind.nl/bericht). Ik zou iedereen aan willen moedigen dit ook te doen. Het betekend zoveel voor een kind. Er zitten heel veel kinderen in situaties waarin ze niet zouden moeten zitten. In internaten, crisiscentra, asielzoekerscentra, thuis in een uitzichtloze situatie.

Ik weet nog te goed hoe het is om een vergeten kind te zijn. Het allermeeste staat me de kerst in het internaat bij. Al mijn groepsgenootjes waren weg, uitgenodigd door familie om daar kerst te vieren. Ik was nog alleen in dat grote internaat met een groepsleiding die voor mij alleen werkte. Ik voelde me zo enorm eenzaam. Ik was door niemand uitgenodigd. Ik had een tante en 5 ooms en niemand dacht ook maar aan mij daar in dat internaat. De eerste weken in dat internaat heb ik vooral heel angstig op de trappen gezeten.

In een instelling moeten wonen is niet makkelijk. Ik heb in crisiscentra gewoond en een internaat. Het is voor je eigen veiligheid maar je wordt wel uit je vertrouwde omgeving gerukt met nauwelijks ruimte om iets van jezelf mee te nemen. En ineens woon je in een groep waarin je jezelf moet zien te handhaven. Ik weet nog de tweede keer dat ik thuis weg was. Ik was in een tiener opvangcentrum. Had alleen een boekentas bij en de kleding die ik aanhad. Mijn voogd en ouders wilde me niets geven. Ik moest maar naar huis komen. Daar zat ik met kleren aan die waren achtergebleven in dat centrum. Maanden met vreemde spullen niets van mezelf, dat is kan je vertellen heel erg zwaar.

Een instelling word nooit echt je thuis. Je krijgt er vrienden maar die komen en gaan weer. De groepsdynamiek veranderd telkens doordat de samenstelling van de groep veranderd. Je moet je telkens weer aanpassen. En hoe lief de groepsleiding ook is ook zij komen en gaan. Ze voelen niet als je familie. Met geen van allen deel je een verleden. Je moet ineens naar mensen luisteren die volslagen vreemden voor je zijn. Wat eerder nog wel mocht mag nu niet meer en wat niet mocht mag nu wel. Soms heb je een eigen kamertje en soms moet je deze delen en heb je nergens een plekje voor jezelf.

Je komt soms in een compleet onbekende wereld. Ik ben heel isolerend opgevoed in een kleine gemeenschap. En toen kwam ik in het tieneropvangcentrum terecht. Ik wist werkelijk niet wat me overkwam. Mensen met heel andere kleding, punkharen, grote sieraden, buitenlandse mensen. Een voor mij compleet vreemde wereld die me compleet overrompelde en waar ik geen raad mee wist. Kun je je voorstellen hoe een kind in een asielzoekerscentrum zich moet voelen niet alleen vreemden, maar een heel andere cultuur, ander klimaat, andere taal. Dat moet een kind toch compleet verwarren?

Het vergeten kind komt op voor al deze kinderen. Doe jij ook mee?

Mijn 2017 mooi en heftig

Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist.

Maar ik maakte ook weer meer persoonlijke groei mee. Samen met Dirk met wie ik dit jaar een steeds hechter team vormde, word ik steeds sterker. In april werd ik 2de secretaris bij de wijkraad in mijn wijk, waar ik enorm van geniet. Ik ging naar de Pauw studio’s en werkte daar mee aan een video van studenten (zie media). Ik onderneem steeds meer en ging zelfs zwemmen ik ben 35 jaar niet meer in het water geweest. Ik heb weer het gevoel dat ik leef in plaats van overleef en wat een heerlijk gevoel is dat.

In mei zouden we fijn een week vakantie hebben en onze verjaardagen vieren. Dat liep anders ik kreeg veel pijn en bleek al snel dat het nierstenen waren. Er volgde 2 operaties, de eerste om een katheter tussen mijn nier en blaas aan te leggen zodat ik minder pijn zou hebben. Dat was ook zo maar ik voelde de katheter bij elke beweging en dat triggerde me enorm. Het voelde voor mij alsof er elke dag iemand binnendrong en je kunt je voorstellen met een misbruik verleden wat dit met je doet. Bij de tweede operatie werden de stenen via de rug verwijdert. Wel alle complimente voor het ziekenhuis, ik maakte mijn misbruik verleden bespreekbaar en wat dachten ze goed mee. Bij bijde operaties werd ik door vrouwen wakker gemaakt. Ik kreeg een eenpersoonskamer zodat Dirk bij me kon zijn. En na de tweede operatie werd geen katheter aangebracht wat eigenlijk wel standaart is.

Daar allemaal goed van opgeknapt als het allemaal weer een wending krijgt. Op 31 juli krijgt Tonnie een tia, ooginfarct en moet een halsslagader operatie ondergaan. Heel heftig allemaal en even stond alles op zijn kop. Maar Tonnie krijg je niet zomaar klein en op 11 december is hij weer volledig aan het werk gegaan. We zijn dankbaar dat het goed is afgelopen. Wel viel ook deze keer de vakantie in het water maar dat komt wel weer goed.

In november kregen we te horen dat ons hondje Jackie kanker heeft. Verdrietig gelukkig heeft ze er nog niet echt last van en besluiten we haar nog een zo leuk mogelijk leven te geven zolang als dat lukt.

Een jaar die in het teken stond van gezondheid en persoonlijke groei. In dit nieuwe jaar zet zich dit door. Tonnie wordt verdacht van een trombose been. Er is bloed afgenomen en aan de hand daarvan volgt er misschien een mri, deze week horen we meer. Zelf moet ik in januari naar de neuroloog en de internist. We zien wel weer hoe het allemaal loopt.

In April ga ik beginnen aan de cursus werken met eigen ervaring, weer meer persoonlijke groei. Ik begin met goede moed aan 2018 er zullen vast weer mooie dingen op mijn pad komen, daar geloof ik in!

afscheid van vriendje sigaret

Niemand hoeft mij te vertellen dat roken zeer ongezond is en op den duur dodelijk. Dat weet ik heel goed. Toch is de sigaret al jaren mijn geheime vriendje. Het begon vele jaren geleden toen ik in het internaat terecht kwam. Ik was ondanks de jeugdige leeftijd van iedereen de enige niet roker. Tot dan toe had ik het altijd weerstaan. Het was een heel moeilijke tijd en ik zag de anderen rustiger worden als ze een sigaret rookte, dat wilde ik ook. Het werd me ook keer op keer aangeboden en op een moment kon ik het niet meer weerstaan. Ik was begonnen en het leek een oneindige weg te worden.

Door alles wat er in en rondom mijn leven gebeurde, de PTSS, dissociatieve stoornis en sociale fobie werd en is de sigaret mijn vriendje geworden. De sigaret maakte me rustiger, liet spanning een beetje wegvloeien. Het werd mijn redding in moeilijke sociale situaties en zeker toen je bijna nergens meer mocht roken. Als het me op een feestje of sociale gebeurtenis met allemaal mensen te veel werd, ging ik even naar buiten, sigaretje roken. Zo kon ik ontsnappen en even weer ademhalen en tot rust komen. Zo maar zonder rede naar buiten lopen voelt toch als heel stom. Het werd een gewoonte bij zo’n beetje alles. Bij de kop koffie, na het eten, bij spanning, bij geluk, bij de tv, tijdens het lezen. Steeds weer was vriendje sigaret erbij.

Toch gingen er dingen veranderen. Bijna niemand in mijn omgeving rookt nog. Bijna nergens mag je nog roken. Er kwam ook steeds vaker een stuk schaamte bij. Sta ik daar weer met mijn sigaret in de kou. Je zag de mensen denken tjonge, tjonge. Mijn vingers kregen steeds gelere plekken en nu probeer ik dat te verstoppen, ben ik heel bewust bezig hoe ik mijn handen hou. Het hoesten soms valt het inademen van rook verkeerd en dan hoest je jezelf kapot. Dan dacht ik wat doe ik mezelf aan.

Toen kwam mijn niersteen operatie en kreeg ik ademhalingsproblemen. Dat was beangstigend en ik dacht meteen heb ik nu met de sigaret mijn longen kapot gemaakt? Er volgde een longfunctietest en een thoraxfoto. Alles was goed, ik was zo opgelucht. En dan krijgt mijn man een tia en ooginfarct en zit zijn halsslagader compleet verstopt. Ook daar schrok ik van (hij rookt niet). Dit is het moment om afscheid van mijn vriendje de sigaret te nemen. Mijn longen zijn in orde en dat kan ik zo houden. Mijn man rookt ongewild ook mee door mijn toedoen. Ook zijn gezondheid is voor mij belangrijk. En dus heb ik me aangemeld bij de stoppen met roken poli in het ziekenhuis. Ik ga het doen, afscheid nemen van een vriend van lang terug. Daarvoor in de plaats krijg ik nieuwe vriendjes. Meer lucht, gezondheid, geen gele vingers. Tot ziens sigaret ik wil je niet meer als vriend, je bent mij niet waard!

En toen viel mijn rots om!

Tonnie, mijn man is al jaren mijn rots in de branding. Hij is degene die er altijd is, me overal naar toe brengt, paniek de kop indrukt. Zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Maandag 31 juli zit hij in zijn stoel als ik denk wat doet hij raar. Zijn pen is gevallen die raapt hij niet op en hij blijft met zijn vinger dezelfde beweging maken. Ik vraag hem is er iets Tonnie? En dan schrik ik me kapot er komt alleen nog wat vreemd gebrabbel uit. Dan laat hij een glas limonade zo vallen uit zijn hand en zakt weg in zijn stoel. Onmiddellijk gaat er door mijn hoofd, hij heeft een beroerte en ik bel 112. Ondertussen probeer ik ook het kapotte glas op te ruimen opdat er niet nog meer ongelukken gebeuren. De ambulance is er snel gelukkig. Maar tot mijn stomme verbazing nemen ze hem niet mee, ondanks dat hij aangeeft dubbel te zien. En daar zitten we dan vol ongeloof en schrik. Ik durf niet te gaan slapen want stel dat….

De volgende ochtend gaan we naar de huisarts, hij ziet niks meer met zijn linkeroog, die is not amused dat hij niet meegenomen is door de ambulance en stuurt ons direct door naar de spoedeisende hulp. Na uren onderzoeken is het duidelijk hij heeft een tia, ooginfarct gehad en een halsslagader is ernstig verstopt. Hij moet direct opgenomen worden op de brain care en aan de bewaking omdat er grote kans is op herhaling of erger. En hij moet aan zijn halsslagader geopereerd worden. Hoewel ik erg schrik en me realiseer hoe ernstig het is ben ik ook blij dat ze hem opnemen. Nu hoef ik hem niet te bewaken en is hij in goede handen mocht er iets gebeuren. Daar ligt hij dan in het ziekenhuis, mijn rots is omgevallen.

De volgende dag bel ik de WMO van de gemeente en vraag een taxipas aan. Want hoe kom ik bij hem? Ik leg de situatie uit en gelukkig is de man zeer meedenkend en krijg ik per direct een pasnummer toegewezen zodat ik direct kan reizen. Zo kan ik toch bij Tonnie komen. Ik mis hem verschrikkelijk maar gelukkig ben ik sterk genoeg om dit aan te kunnen merk ik. Dan komt de vrijdag, de dag van de risico volle operatie. Om half acht is hij aan de beurt en dan begint het wachten voor mij tot de telefoon gaat. Dat gebeurt om elf uur en de vaatchirurg verteld me dat de operatie zeer voorspoedig is gegaan. Nog nooit hebben uren zo lang geduurd en ben ik zo opgelucht geweest.

Dan ligt hij op de IC aan alle toeters en bellen moeilijk om dat te zien maar hij is wel helder gelukkig. Zaterdag mag hij weer naar een verpleegafdeling, geen brain care meer gelukkig. Hij voelt zich goed en dat geeft mij weer moed. Eigenlijk mag hij maandag naar huis, maar omdat hij nog naar de polikliniek oogheelkunde moet en dat dinsdag pas kan moet hij nog een nachtje langer blijven. Dinsdag volgen dan alle onderzoeken vanwege zijn oog. De conclusie is dat hij 20% minder ziet. De bovenkant van zijn oog is normaal, aan de onderkant ziet hij als een door een soort gordijntje. Maar hier is uiteindelijk goed mee te leven.

En eindelijk mag hij dan mee naar huis. De eerste 6 weken mag hij niet fietsen, niet autorijden, niet werken en daarna wordt alles opnieuw bekeken. Prima hij is weer thuis we kunnen nog steeds genieten van elkaar en daar ben ik heel dankbaar voor. Woensdag hebben we lekker samen niks gedaan. Zelf was ik erg moe na een week op en neer naar het ziekenhuis en alle spanning. Ik merk dat ik de angst ook een beetje los kan laten en weer vertrouwen heb in de toekomst. We zijn ook de mensen die ons te hulp schoten en iedereen die een kaartje stuurde erg dankbaar!