Ik ben trots!

Ik ben trots, sinds ik mijn vernieuwde website begon (http://www.angelssite.nl) en daarop ook mijn blogs kun je jezelf abonneren op mijn blogs. Dat hebben inmiddels al 2057 mensen gedaan. Onvoorstelbaar veel dat had ik nooit kunnen vermoeden. Het maakt me niet alleen trots het geeft me ook moed. Ik schrijf vaak over het moeilijke onderwerp kindermisbruik en kindermishandeling. En toch zijn er veel mensen die dit willen lezen, zij zien en lezen en dat maakt dat ik de moed heb om door te gaan.

Natuurlijk realiseer ik me dat sommige denken komt ze daar nu weer mee? Ja dat doe ik omdat het nog steeds een heel beladen onderwerp is. Omdat er op dit moment dat ik dit schrijf in Nederland 119.000 kinderen slachtoffer zijn. In elke klas zit gemiddeld 1 kind dat mishandeld, misbruikt of verwaarloosd wordt. Er zijn professionele organisaties en stichtingen die zich hier dagelijks mee bezighouden gelukkig. Toch komt het nog vaak voor. Het is vaak moeilijk te signaleren. Niet alle kinderen hebben zichtbare blauwe plekken. Wie ziet het als een kind misbruikt wordt? Wie ziet het als een kind voor de tweede dag achter elkaar geen eten krijgt? Wie ziet het dat een kind elke dag weer verrot wordt gescholden? Kinderen ontwikkelen ook complexe en goed ingenieus werkende overlevingstechnieken. Ze zijn deskundig in het verbergen van diep verdriet, van angst, van zichtbare blauwe plekken.

Vaak zijn kinderen er zich niet eens van bewust slachtoffer te zijn van een vorm van kindermishandeling. Ze weten niet wat het is en voor hen is de situatie waar ze in zitten normaal. Daarom is voorlichting op scholen zo belangrijk. Als kind zeiden de woorden incest, kindermishandeling me niets. Ik dacht dat het erbij hoorde, dat wat me overkwam mijn eigen schuld was. Veel kinderen denken dat het hun eigen schuld is en helaas ook als volwassene denken ze dat nog vaak. Dat is ze immers jarenlang aangepraat. Kinderen zijn ook loyaal aan hun daders omdat het vaak familie of vrienden van de familie zijn. Vaak zijn dat toch de eerste banden die je als kind hebt. Als je tegen mij had gezegd als kind wat jouw pappa doet is slecht daarvoor moet hij naar de gevangenis had ik onmiddellijk mijn mond gehouden. Je hebt vaak een soort haat/liefde verhouding met de dader. Vaak is het ook degene die je troost als je gevallen bent, die je eten geeft, een verhaaltje verteld voor het slapen, voor je zorgt als je ziek bent. Dat maakt het ook zo verwarrend voor een kind voor wie goed en fout nog helemaal niet duidelijk is.

Het is ook belangrijk dat we niet alleen over maar zeker ook met kinderen blijven praten. Hun laten weten dat we hen horen, dat we hen zien en dat ze niet alleen zijn. Ja ik ben trots maar er moet nog veel werk verzet worden en daarom zal ik blijven doorgaan met schrijven. Om seksueel misbruik, incest, mishandeling, verwaarlozing een stem te geven. Om duidelijk te maken hoe groot de impact van dit alles is en ik hoop dat jullie allemaal blijven meelezen en mijn blogs verspreiden, dank je wel voor iedereen die MIJ hoort en leest.

Warme knuffel, Angélique

Het vergeten kind

Het vergeten kind houd op dit moment een actie waarbij je kinderen die het heel moeilijk hebben een hart onder de riem kan steken. Je kan een bemoediging voor op een sjaal plaatsen en de sjaal ook daadwerkelijk laten maken. Deze zullen dan uiteindelijk aan de kinderen uitgedeeld worden. (https://steun.hetvergetenkind.nl/bericht). Ik zou iedereen aan willen moedigen dit ook te doen. Het betekend zoveel voor een kind. Er zitten heel veel kinderen in situaties waarin ze niet zouden moeten zitten. In internaten, crisiscentra, asielzoekerscentra, thuis in een uitzichtloze situatie.

Ik weet nog te goed hoe het is om een vergeten kind te zijn. Het allermeeste staat me de kerst in het internaat bij. Al mijn groepsgenootjes waren weg, uitgenodigd door familie om daar kerst te vieren. Ik was nog alleen in dat grote internaat met een groepsleiding die voor mij alleen werkte. Ik voelde me zo enorm eenzaam. Ik was door niemand uitgenodigd. Ik had een tante en 5 ooms en niemand dacht ook maar aan mij daar in dat internaat. De eerste weken in dat internaat heb ik vooral heel angstig op de trappen gezeten.

In een instelling moeten wonen is niet makkelijk. Ik heb in crisiscentra gewoond en een internaat. Het is voor je eigen veiligheid maar je wordt wel uit je vertrouwde omgeving gerukt met nauwelijks ruimte om iets van jezelf mee te nemen. En ineens woon je in een groep waarin je jezelf moet zien te handhaven. Ik weet nog de tweede keer dat ik thuis weg was. Ik was in een tiener opvangcentrum. Had alleen een boekentas bij en de kleding die ik aanhad. Mijn voogd en ouders wilde me niets geven. Ik moest maar naar huis komen. Daar zat ik met kleren aan die waren achtergebleven in dat centrum. Maanden met vreemde spullen niets van mezelf, dat is kan je vertellen heel erg zwaar.

Een instelling word nooit echt je thuis. Je krijgt er vrienden maar die komen en gaan weer. De groepsdynamiek veranderd telkens doordat de samenstelling van de groep veranderd. Je moet je telkens weer aanpassen. En hoe lief de groepsleiding ook is ook zij komen en gaan. Ze voelen niet als je familie. Met geen van allen deel je een verleden. Je moet ineens naar mensen luisteren die volslagen vreemden voor je zijn. Wat eerder nog wel mocht mag nu niet meer en wat niet mocht mag nu wel. Soms heb je een eigen kamertje en soms moet je deze delen en heb je nergens een plekje voor jezelf.

Je komt soms in een compleet onbekende wereld. Ik ben heel isolerend opgevoed in een kleine gemeenschap. En toen kwam ik in het tieneropvangcentrum terecht. Ik wist werkelijk niet wat me overkwam. Mensen met heel andere kleding, punkharen, grote sieraden, buitenlandse mensen. Een voor mij compleet vreemde wereld die me compleet overrompelde en waar ik geen raad mee wist. Kun je je voorstellen hoe een kind in een asielzoekerscentrum zich moet voelen niet alleen vreemden, maar een heel andere cultuur, ander klimaat, andere taal. Dat moet een kind toch compleet verwarren?

Het vergeten kind komt op voor al deze kinderen. Doe jij ook mee?

Mijn 2017 mooi en heftig

Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist.

Maar ik maakte ook weer meer persoonlijke groei mee. Samen met Dirk met wie ik dit jaar een steeds hechter team vormde, word ik steeds sterker. In april werd ik 2de secretaris bij de wijkraad in mijn wijk, waar ik enorm van geniet. Ik ging naar de Pauw studio’s en werkte daar mee aan een video van studenten (zie media). Ik onderneem steeds meer en ging zelfs zwemmen ik ben 35 jaar niet meer in het water geweest. Ik heb weer het gevoel dat ik leef in plaats van overleef en wat een heerlijk gevoel is dat.

In mei zouden we fijn een week vakantie hebben en onze verjaardagen vieren. Dat liep anders ik kreeg veel pijn en bleek al snel dat het nierstenen waren. Er volgde 2 operaties, de eerste om een katheter tussen mijn nier en blaas aan te leggen zodat ik minder pijn zou hebben. Dat was ook zo maar ik voelde de katheter bij elke beweging en dat triggerde me enorm. Het voelde voor mij alsof er elke dag iemand binnendrong en je kunt je voorstellen met een misbruik verleden wat dit met je doet. Bij de tweede operatie werden de stenen via de rug verwijdert. Wel alle complimente voor het ziekenhuis, ik maakte mijn misbruik verleden bespreekbaar en wat dachten ze goed mee. Bij bijde operaties werd ik door vrouwen wakker gemaakt. Ik kreeg een eenpersoonskamer zodat Dirk bij me kon zijn. En na de tweede operatie werd geen katheter aangebracht wat eigenlijk wel standaart is.

Daar allemaal goed van opgeknapt als het allemaal weer een wending krijgt. Op 31 juli krijgt Tonnie een tia, ooginfarct en moet een halsslagader operatie ondergaan. Heel heftig allemaal en even stond alles op zijn kop. Maar Tonnie krijg je niet zomaar klein en op 11 december is hij weer volledig aan het werk gegaan. We zijn dankbaar dat het goed is afgelopen. Wel viel ook deze keer de vakantie in het water maar dat komt wel weer goed.

In november kregen we te horen dat ons hondje Jackie kanker heeft. Verdrietig gelukkig heeft ze er nog niet echt last van en besluiten we haar nog een zo leuk mogelijk leven te geven zolang als dat lukt.

Een jaar die in het teken stond van gezondheid en persoonlijke groei. In dit nieuwe jaar zet zich dit door. Tonnie wordt verdacht van een trombose been. Er is bloed afgenomen en aan de hand daarvan volgt er misschien een mri, deze week horen we meer. Zelf moet ik in januari naar de neuroloog en de internist. We zien wel weer hoe het allemaal loopt.

In April ga ik beginnen aan de cursus werken met eigen ervaring, weer meer persoonlijke groei. Ik begin met goede moed aan 2018 er zullen vast weer mooie dingen op mijn pad komen, daar geloof ik in!

afscheid van vriendje sigaret

Niemand hoeft mij te vertellen dat roken zeer ongezond is en op den duur dodelijk. Dat weet ik heel goed. Toch is de sigaret al jaren mijn geheime vriendje. Het begon vele jaren geleden toen ik in het internaat terecht kwam. Ik was ondanks de jeugdige leeftijd van iedereen de enige niet roker. Tot dan toe had ik het altijd weerstaan. Het was een heel moeilijke tijd en ik zag de anderen rustiger worden als ze een sigaret rookte, dat wilde ik ook. Het werd me ook keer op keer aangeboden en op een moment kon ik het niet meer weerstaan. Ik was begonnen en het leek een oneindige weg te worden.

Door alles wat er in en rondom mijn leven gebeurde, de PTSS, dissociatieve stoornis en sociale fobie werd en is de sigaret mijn vriendje geworden. De sigaret maakte me rustiger, liet spanning een beetje wegvloeien. Het werd mijn redding in moeilijke sociale situaties en zeker toen je bijna nergens meer mocht roken. Als het me op een feestje of sociale gebeurtenis met allemaal mensen te veel werd, ging ik even naar buiten, sigaretje roken. Zo kon ik ontsnappen en even weer ademhalen en tot rust komen. Zo maar zonder rede naar buiten lopen voelt toch als heel stom. Het werd een gewoonte bij zo’n beetje alles. Bij de kop koffie, na het eten, bij spanning, bij geluk, bij de tv, tijdens het lezen. Steeds weer was vriendje sigaret erbij.

Toch gingen er dingen veranderen. Bijna niemand in mijn omgeving rookt nog. Bijna nergens mag je nog roken. Er kwam ook steeds vaker een stuk schaamte bij. Sta ik daar weer met mijn sigaret in de kou. Je zag de mensen denken tjonge, tjonge. Mijn vingers kregen steeds gelere plekken en nu probeer ik dat te verstoppen, ben ik heel bewust bezig hoe ik mijn handen hou. Het hoesten soms valt het inademen van rook verkeerd en dan hoest je jezelf kapot. Dan dacht ik wat doe ik mezelf aan.

Toen kwam mijn niersteen operatie en kreeg ik ademhalingsproblemen. Dat was beangstigend en ik dacht meteen heb ik nu met de sigaret mijn longen kapot gemaakt? Er volgde een longfunctietest en een thoraxfoto. Alles was goed, ik was zo opgelucht. En dan krijgt mijn man een tia en ooginfarct en zit zijn halsslagader compleet verstopt. Ook daar schrok ik van (hij rookt niet). Dit is het moment om afscheid van mijn vriendje de sigaret te nemen. Mijn longen zijn in orde en dat kan ik zo houden. Mijn man rookt ongewild ook mee door mijn toedoen. Ook zijn gezondheid is voor mij belangrijk. En dus heb ik me aangemeld bij de stoppen met roken poli in het ziekenhuis. Ik ga het doen, afscheid nemen van een vriend van lang terug. Daarvoor in de plaats krijg ik nieuwe vriendjes. Meer lucht, gezondheid, geen gele vingers. Tot ziens sigaret ik wil je niet meer als vriend, je bent mij niet waard!

En toen viel mijn rots om!

Tonnie, mijn man is al jaren mijn rots in de branding. Hij is degene die er altijd is, me overal naar toe brengt, paniek de kop indrukt. Zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten. Maandag 31 juli zit hij in zijn stoel als ik denk wat doet hij raar. Zijn pen is gevallen die raapt hij niet op en hij blijft met zijn vinger dezelfde beweging maken. Ik vraag hem is er iets Tonnie? En dan schrik ik me kapot er komt alleen nog wat vreemd gebrabbel uit. Dan laat hij een glas limonade zo vallen uit zijn hand en zakt weg in zijn stoel. Onmiddellijk gaat er door mijn hoofd, hij heeft een beroerte en ik bel 112. Ondertussen probeer ik ook het kapotte glas op te ruimen opdat er niet nog meer ongelukken gebeuren. De ambulance is er snel gelukkig. Maar tot mijn stomme verbazing nemen ze hem niet mee, ondanks dat hij aangeeft dubbel te zien. En daar zitten we dan vol ongeloof en schrik. Ik durf niet te gaan slapen want stel dat….

De volgende ochtend gaan we naar de huisarts, hij ziet niks meer met zijn linkeroog, die is not amused dat hij niet meegenomen is door de ambulance en stuurt ons direct door naar de spoedeisende hulp. Na uren onderzoeken is het duidelijk hij heeft een tia, ooginfarct gehad en een halsslagader is ernstig verstopt. Hij moet direct opgenomen worden op de brain care en aan de bewaking omdat er grote kans is op herhaling of erger. En hij moet aan zijn halsslagader geopereerd worden. Hoewel ik erg schrik en me realiseer hoe ernstig het is ben ik ook blij dat ze hem opnemen. Nu hoef ik hem niet te bewaken en is hij in goede handen mocht er iets gebeuren. Daar ligt hij dan in het ziekenhuis, mijn rots is omgevallen.

De volgende dag bel ik de WMO van de gemeente en vraag een taxipas aan. Want hoe kom ik bij hem? Ik leg de situatie uit en gelukkig is de man zeer meedenkend en krijg ik per direct een pasnummer toegewezen zodat ik direct kan reizen. Zo kan ik toch bij Tonnie komen. Ik mis hem verschrikkelijk maar gelukkig ben ik sterk genoeg om dit aan te kunnen merk ik. Dan komt de vrijdag, de dag van de risico volle operatie. Om half acht is hij aan de beurt en dan begint het wachten voor mij tot de telefoon gaat. Dat gebeurt om elf uur en de vaatchirurg verteld me dat de operatie zeer voorspoedig is gegaan. Nog nooit hebben uren zo lang geduurd en ben ik zo opgelucht geweest.

Dan ligt hij op de IC aan alle toeters en bellen moeilijk om dat te zien maar hij is wel helder gelukkig. Zaterdag mag hij weer naar een verpleegafdeling, geen brain care meer gelukkig. Hij voelt zich goed en dat geeft mij weer moed. Eigenlijk mag hij maandag naar huis, maar omdat hij nog naar de polikliniek oogheelkunde moet en dat dinsdag pas kan moet hij nog een nachtje langer blijven. Dinsdag volgen dan alle onderzoeken vanwege zijn oog. De conclusie is dat hij 20% minder ziet. De bovenkant van zijn oog is normaal, aan de onderkant ziet hij als een door een soort gordijntje. Maar hier is uiteindelijk goed mee te leven.

En eindelijk mag hij dan mee naar huis. De eerste 6 weken mag hij niet fietsen, niet autorijden, niet werken en daarna wordt alles opnieuw bekeken. Prima hij is weer thuis we kunnen nog steeds genieten van elkaar en daar ben ik heel dankbaar voor. Woensdag hebben we lekker samen niks gedaan. Zelf was ik erg moe na een week op en neer naar het ziekenhuis en alle spanning. Ik merk dat ik de angst ook een beetje los kan laten en weer vertrouwen heb in de toekomst. We zijn ook de mensen die ons te hulp schoten en iedereen die een kaartje stuurde erg dankbaar!

1 jaar Hulphond Dirk

   

Op 16 juli 2016 was het zover, Dirk kwam definitief bij mij wonen. Ik weet nog hoe opgewonden ik me die dag voelde, dit was waar ik meer dan een jaar aan gewerkt had. Zijn gastgezin vrouwtje kwam hem brengen. Bij beide emotie, bij haar omdat ze afscheid moest nemen en bij mij omdat ik hem voorgoed bij me mocht houden. Mijn nieuwe leven begon, mijn tijdperk met Dirk.

De eerste dagen waren als een roes. Ik kon maar niet stoppen met naar hem te kijken, hem te knuffelen vol ongeloof dat ik nu een hulphond in mijn leven had. Het was een proces waar we aan begonnen, waar we elkaar aftasten. Er was al snel een band, Dirk zocht vaak contact. En we oefenden op wat hij allemaal moest kunnen. Iedere keer als hij naast me kroop en zijn kop op me legde voelde ik me intens gelukkig. Hem bij me hebben gaf me al snel troost en maakte dat ik me zelfverzekerder voelde.

Wat hebben we al veel gedaan samen dit afgelopen jaar. Hij ging mee naar de lotgenoten dag van Stichting Revief, mee naar Amsterdam naar de première van Kims docu. Mee naar alle verjaardagen en bezoekjes aan vrienden en familie. Naar de boekpresentatie van Brigitte’s boek. Naar de huisarts, fysio en ziekenhuis. Mee uit eten, winkelen. We gingen samen naar het park of het bos, waar Dirk heerlijk kan rennen en spelen. En nog veel meer wat we samendeden.

Wat heeft Dirk veel betekend het afgelopen jaar. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik weer veel meer durf. Mijn wereld is een stuk groter geworden. Hij heeft ervoor gezorgd dat het dissociëren stukken minder is geworden. Hij heeft voor heel veel troost en veiligheid gezorgd als er verdriet of angst was. Hij heeft me vertrouwen in de toekomst en in mezelf gegeven. Mijn handen door zijn heerlijke krulhaar, zijn warme lijf tegen me aan als ik bang of onzeker ben. Dirk is mijn maatje door dik en dun geworden. Een jaar waarin mijn leven veranderde en ik hoop dat er nog vele jaren zullen volgen voor ons samen.

 

Het hele niersteen verhaal

Het begon op 10 mei, ik werd in de nacht wakker met pijn in mijn rechternier. Huisartsenpost gebeld, slikt u maar paracetamol en kijk hoe het over een uurtje is. Nou precies hetzelfde dus wij naar de HA-post. De waarden in mijn bloed en urine werd gemeten en de arts dacht aan nierbekkenontsteking. Ondanks dat ik verder niet doodziek was en geen koorts had wat daar wel bij hoort. Ik heb wel tegen de man gezegd ik heb meer pijn dan u kunt zien want door mijn verleden kan ik niet goed pijn uiten. Maar goed ik kreeg antibiotica. Heel erg fijn want daarvan kreeg ik diarree zo erg dat we 2x per nacht mijn lakens moesten verschonen en ik kreeg een vaginale schimmelinfectie. Pijn in dat gebied het triggerde alles wat het maar kon triggeren. Samen met Dirk en mijn man lukte het me niet op straat terecht te komen.

Maar de pijn in mijn nier bleef dus 1 ½ week later naar de huisarts. Die zei meteen nierstenen en gaf me voor het weekend een cocktail medicatie mee en stuurde me dezelfde dag naar het ziekenhuis. Daar naartoe en inderdaad de radioloog constateerde een vastzittende grote niersteen en nierstuwing. De man zei jij moet meer pijn hebben dan je nu aangeeft. Hij belde direct de uroloog en ik moest meteen door naar hem. De uroloog zei meteen u krijgt 2 operaties, ik schrok me rot. Ben nog nooit geopereerd (gelukkig maar) De eerste zou de week erop al zijn dat moest met spoed.

Van tevoren krijg je een gesprek met o.a. een verpleegkundige. Ik gaf daaraan dat ik een misbruik verleden heb en ernstig bezwaar heb tegen gemengd verplegen en dat ik graag mijn hulphond bij me zou willen. Tot mijn verbazing werd er meteen een eenpersoonskamer geregeld waar Dirk ook op mocht. Verder gaf ik aan dat ik niet door een man gewekt wilde worden op de uitslaapkamer. Op 24 mei was de operatie en omdat alles zo goed afgebakend was, was ik niet eens zo heel erg nerveus. Het ging allemaal goed er werd een JJ-katheter geplaats die de omhooggeduwde steen op zijn plaats moest houden en de urine doorloop moest garanderen. Dat is een inwendige katheter tussen je nier en je blaas die in beide organen zit met een krul. Wat niemand me echter verteld had is dat je daarmee flink blaaskrampen kreeg en pijn bij het plassen en dat je het ding voelde zitten. Dus ik weer volledig in paniek. Had de uroloog dit van tevoren uitgelegd dan was er minder paniek geweest (heb ik hem later ook gezegd) Het voelde of er 24 uur per dag iemand in je kwam en je kunt me met mijn verleden indenken wat dit doet. Na 3 dagen kreeg ik gelukkig medicijnen tegen de blaaskrampen maar het pijn bij het plassen en dat je dat ding voelt zitten bleef.

Eindelijk volgde op 21 juni de tweede operatie hierbij zouden de nierstenen via mijn rug verwijderd worden. Ik moest om 7.30 nuchter komen en had uiteraard weer Dirk en mijn man bij. Ik ging eerst naar radiologie waar een nierkatheter aangebracht werd, geen pretje kan ik je vertellen dat doet gewoon pijn. Maar het lukte en toen moest ik wachten tot ik om 14.30 geopereerd zou worden. Dat ging helaas niet goed, al meteen nadat de narcose werd toegebracht kreeg ik long en ademhaling problemen. De longarts werd erbij geroepen en na 2 uur hadden ze dat onder controle. Pas toen kon de eigenlijke operatie beginnen. Die ging gelukkig goed en heel fijn door mijn verleden werd er besloten geen urinekatheter in te brengen wat wel gangbaar was. Toen ik wakker werd was ik net als de vorige keer misselijk en deze keer ook erg suf maar had geen pijn en geen last van mijn longen. Om 18.00 uur was ik terug op mijn kamer. Dirk en mijn man waren er ook. Die zijn tot 20.00 uur gebleven. Dirk bleef niet slapen. De nacht ben ik goed doorgekomen geen dissociëren. Vond mijn eigen kamer wel heel fijn en veilig daarin, veel wakker geweest. En donderdag morgen mocht ik al naar huis gelukkig. Eindelijk na 4 weken geen pijn bij het plassen meer die JJ-katheter was er ook uitgehaald bij de operatie. En net als bij de eerste operatie een vrouwenteam om me heen op de uroloog na. Wat een geweldig ziekenhuis het Elkerliek in Helmond.

Nu zijn we een week verder en ik voel me goed. Ik krijg nog wel op 31 juli een longfunctie test omdat ze willen achterhalen of het nu pech was, een allergische reactie of misschien COPD. Dat is nog wel even spannend maar voor nu ben ik gewoon blij pijnvrij te zijn en overal vanaf te zijn.

Ervaringsdeskundigen

Afgelopen zaterdag ben ik bij een samenkomst van ervaringsdeskundige geweest bij Brigitte Lommers van Jeugd over winnen. Wat een mooie mensen heb ik daar ontmoet, sommige kon ik al, andere zag ik voor het eerst. Allemaal heel krachtige mensen die zeker iets te vertellen hebben, iets toe te voegen hebben. Mensen die bij je binnenkomen, je in je hart raken. Allemaal zijn ze zover dat ze hun verhaal kunnen vertellen om daarmee anderen te kunnen laten voelen hoe het was, om te laten leren, zien wat de signalen zijn, wat belangrijk is om te weten als professional.

Natuurlijk leer je veel uit de boeken, de signalen, waar je op moet letten. Wat kindermishandeling en kindermisbruik is, welke vormen je hebt. Hoe je daar dan mee om moet gaan. Het staat allemaal in de boeken. Maar alleen wij, de ervaringsdeskundige kunnen je vertellen hoe het echt is, hoe wij subtiele signalen afgaven. Hoe het echt voelde, hoe we de hulpverlening ervaarde. Hoe het was dat niemand iets deed. Alleen wij kunnen je echt vertellen wat kindermishandeling en kindermisbruik is.

Stel je jezelf open als professional om de rauwe waarheid binnen te laten komen? Het is een spiegel waarin je je eigen emoties, denkbeelden ook een plek moet geven. De professional en ervaringsdeskundige moeten niet tegenover elkaar maar naast elkaar samenwerken. Het gaat om kennis om kinderen beter te kunnen begeleiden die nu in de situatie zitten waar wij de ervaringsdeskundige ingezeten hebben. Het gaat erom dat zij niet in een eindeloze wirwar van hulpverlening komen waar niemand het kind lijkt te zien of te horen en hun belang verloren lijkt te gaan.

Dat we ons verhaal vertellen is belangrijk, er is nog steeds een taboe. We willen maar niet zien dat kindermishandeling binnen de bekende kring vaak voorkomt, wat er achter de voordeur speelt. Alle praatprogramma’s staan op hun kop als er een leider van een kindercrèche of een zwemleraar misbruik pleegt. Maar misbruik binnen een gezin is af en toe een klein berichtje in de krant. Toch komt dat het meeste voor en speelt zich vaak jarenlang af. Wie maakt zich daar druk om? Of over dat kind dat nauwelijks verzorgd wordt? Daarom zijn onze verhalen zo belangrijk en moeten ze verteld worden, steeds weer.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!

Bewijzen

“Daarnaast mis ik gedegen onderzoek. Het risico met dergelijke traumatische gebeurtenissen lijkt mij het waarheidsgehalte van jeugdherinneringen. Heeft Maria de hulpverlening, buren, klasgenoten etc. gesproken? Het lijkt het verhaal zoals Angel dat heeft ervaren, die een verknipte jeugd heeft gehad. Veel feiten zijn even aangestipt, zonder verder onderbouwd te worden en komen in mijn beleving opeens uit de lucht vallen. Kortom, dit onderwerp verdient het om beschreven te worden door een betere schrijver, bij voorkeur door een onderzoeksjournalist.”

Dit is een stukje uit een review op bol.com op mijn boek Het Duivelskind. En ik zou me er niks van aan moeten trekken, toch raakt het me. Mijn boek is mijn verhaal, geschreven vanuit de intentie mensen bewust te laten worden wat kindermisbruik en mishandeling met een kind, wat de gevolgen zijn. Waarom het zo lang kan doorgaan. Waar de hulpverlening faalt. Dit is nog steeds actueel elke dag nog worden er kinderen misbruikt en mishandeld en ik hoop met mijn boek het verschil te maken voor deze kinderen. Zodat er bij hen niet weg gekeken wordt.

Regelmatig komen er biografieën uit en zie je diegene in talkshows hun verhaal vertellen, zeker als het om BN-ers gaat. Nooit wordt er gevraagd of het wel waar is, of er wel een onderzoeksjournalist is ingedoken. Maar zodra het om herinneringen gaat van een slachtoffer van seksueel misbruik willen we het liefst minutieus bewijs. Ons verhaal is niet genoeg om met de woorden en armband van Roos Haase te spreken “Wie geloofd er nu een kind?” Alleen het gebeurt niet vol voor de camera, er zijn geen beelden die je kunt tonen zoals we elke week bij opsporing verzocht zien. De daders nodigen er geen zaal vol toeschouwers erbij uit. Dit gebeurd achter gesloten deuren, achter gesloten gordijnen in dichte kamers. Waarom moeten slachtoffers van seksueel geweld zich telkens weer bewijzen? De meeste zwijgen jarenlang en als je dan eindelijk durft te praten word er getwijfeld aan je enig idee hoe moeilijk dat is?

Maria heeft mij meegeholpen om van mijn verhaal een goed boek te maken, niet meer en niet minder. Ik hoef in mijn boek geen reeks bewijzen te overleggen, het is geen opsomming van feiten, dit is mijn verhaal. Take it or leave it.