Ervaringsdeskundigen

Afgelopen zaterdag ben ik bij een samenkomst van ervaringsdeskundige geweest bij Brigitte Lommers van Jeugd over winnen. Wat een mooie mensen heb ik daar ontmoet, sommige kon ik al, andere zag ik voor het eerst. Allemaal heel krachtige mensen die zeker iets te vertellen hebben, iets toe te voegen hebben. Mensen die bij je binnenkomen, je in je hart raken. Allemaal zijn ze zover dat ze hun verhaal kunnen vertellen om daarmee anderen te kunnen laten voelen hoe het was, om te laten leren, zien wat de signalen zijn, wat belangrijk is om te weten als professional.

Natuurlijk leer je veel uit de boeken, de signalen, waar je op moet letten. Wat kindermishandeling en kindermisbruik is, welke vormen je hebt. Hoe je daar dan mee om moet gaan. Het staat allemaal in de boeken. Maar alleen wij, de ervaringsdeskundige kunnen je vertellen hoe het echt is, hoe wij subtiele signalen afgaven. Hoe het echt voelde, hoe we de hulpverlening ervaarde. Hoe het was dat niemand iets deed. Alleen wij kunnen je echt vertellen wat kindermishandeling en kindermisbruik is.

Stel je jezelf open als professional om de rauwe waarheid binnen te laten komen? Het is een spiegel waarin je je eigen emoties, denkbeelden ook een plek moet geven. De professional en ervaringsdeskundige moeten niet tegenover elkaar maar naast elkaar samenwerken. Het gaat om kennis om kinderen beter te kunnen begeleiden die nu in de situatie zitten waar wij de ervaringsdeskundige ingezeten hebben. Het gaat erom dat zij niet in een eindeloze wirwar van hulpverlening komen waar niemand het kind lijkt te zien of te horen en hun belang verloren lijkt te gaan.

Dat we ons verhaal vertellen is belangrijk, er is nog steeds een taboe. We willen maar niet zien dat kindermishandeling binnen de bekende kring vaak voorkomt, wat er achter de voordeur speelt. Alle praatprogramma’s staan op hun kop als er een leider van een kindercrèche of een zwemleraar misbruik pleegt. Maar misbruik binnen een gezin is af en toe een klein berichtje in de krant. Toch komt dat het meeste voor en speelt zich vaak jarenlang af. Wie maakt zich daar druk om? Of over dat kind dat nauwelijks verzorgd wordt? Daarom zijn onze verhalen zo belangrijk en moeten ze verteld worden, steeds weer.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!

Bewijzen

“Daarnaast mis ik gedegen onderzoek. Het risico met dergelijke traumatische gebeurtenissen lijkt mij het waarheidsgehalte van jeugdherinneringen. Heeft Maria de hulpverlening, buren, klasgenoten etc. gesproken? Het lijkt het verhaal zoals Angel dat heeft ervaren, die een verknipte jeugd heeft gehad. Veel feiten zijn even aangestipt, zonder verder onderbouwd te worden en komen in mijn beleving opeens uit de lucht vallen. Kortom, dit onderwerp verdient het om beschreven te worden door een betere schrijver, bij voorkeur door een onderzoeksjournalist.”

Dit is een stukje uit een review op bol.com op mijn boek Het Duivelskind. En ik zou me er niks van aan moeten trekken, toch raakt het me. Mijn boek is mijn verhaal, geschreven vanuit de intentie mensen bewust te laten worden wat kindermisbruik en mishandeling met een kind, wat de gevolgen zijn. Waarom het zo lang kan doorgaan. Waar de hulpverlening faalt. Dit is nog steeds actueel elke dag nog worden er kinderen misbruikt en mishandeld en ik hoop met mijn boek het verschil te maken voor deze kinderen. Zodat er bij hen niet weg gekeken wordt.

Regelmatig komen er biografieën uit en zie je diegene in talkshows hun verhaal vertellen, zeker als het om BN-ers gaat. Nooit wordt er gevraagd of het wel waar is, of er wel een onderzoeksjournalist is ingedoken. Maar zodra het om herinneringen gaat van een slachtoffer van seksueel misbruik willen we het liefst minutieus bewijs. Ons verhaal is niet genoeg om met de woorden en armband van Roos Haase te spreken “Wie geloofd er nu een kind?” Alleen het gebeurt niet vol voor de camera, er zijn geen beelden die je kunt tonen zoals we elke week bij opsporing verzocht zien. De daders nodigen er geen zaal vol toeschouwers erbij uit. Dit gebeurd achter gesloten deuren, achter gesloten gordijnen in dichte kamers. Waarom moeten slachtoffers van seksueel geweld zich telkens weer bewijzen? De meeste zwijgen jarenlang en als je dan eindelijk durft te praten word er getwijfeld aan je enig idee hoe moeilijk dat is?

Maria heeft mij meegeholpen om van mijn verhaal een goed boek te maken, niet meer en niet minder. Ik hoef in mijn boek geen reeks bewijzen te overleggen, het is geen opsomming van feiten, dit is mijn verhaal. Take it or leave it.

In de hoek

Wij gingen vroeger, als mijn ouders tenminste geen ruzie hadden, op zondagmorgen naar opa en oma. En wij niet alleen, bijna alle ooms en tantes en neefjes en nichtjes kwamen. Een drukke boel dus elke zondag. De volwassenen gingen rondom opa’s en oma’s ronde tafel zitten en dronken bier, wijn en martini. En wij kinderen gingen wat spelen in oma’s keuken die groot was maar koud, centrale verwarming hadden ze niet. Of met mooi weer buiten, opa had een enorm grote tuin. En zoals dat gaat met kinderen, af en toe was er wat gekibbel over en weer. Over wat we zouden doen en hoe en wie wat zou spelen. Ik deed daar bijna nooit aan mee want ik wist wel weer hoe laat het dan zou zijn en ja hoor daar bulderde zijn stem alweer HIER KOMEN! En ik kon niet anders dan naar mijn vader-dader toe gaan. Met mijn ogen naar beneden geslagen en vol schaamte liep ik schoorvoeten op die ronde tafel af. Hij stond op en daar kwam zijn hand al PETS, PETS en nog eens PETS. Ik hoorde mijn oma zeggen: “Niet zo hard, je slaat haar nog dood” Niemand anders zei iets. “Naar de hoek jij” bulderde hij. En dat deed ik alweer. Vlak bij die ronde tafel stond ik dan met mijn rug naar de volwassene toe in de hoek.

Een stille traan meer niet gleed over mijn wang die nog gloeide van de klap. Huilen zou meer straf opleveren dus ik slikte en slikte. En ik schaamde me zo. Mijn neven en nichten kregen nooit straf, werden nooit geslagen en hoefden nooit in de hoek. Mijn ooms en tantes, ouders en opa en oma kletsen gewoon gezellig door. En dat alles bevestigde voor mij wat mij altijd al verteld werd. Ik was een slecht kind, niets waard, een duivelskind. Niemand deed iets als hij sloeg, niemand zei iets als ik in die hoek stond. Mijn neven en nichtjes speelden gewoon door, kregen een ijsje, limonade en ik stond daar maar. Iedereen vond dat ik dat verdiend had dus kon het niet anders dat iedereen mij een slecht kind vond. Zo veel mensen die dit bevestigde, ik had/heb 5 ooms en een tante en dan hun partners en kinderen. Soms zei een tante weleens, is dat wel mode, er zijn toch wel leukere kleren voor jou leeftijd. Dan mompelde ik maar wat. Alsof ik me gelukkig voelde in de kleren die mijn vader uitkoos, ik wilde ook hippe kleren maar dat mocht niet.

Mijn vader-dader hield niet bepaald verborgen dat hij me sloeg, zo heeft hij me eens keihard tegen de grond geslagen in de supermarkt in het dorp. Niemand zei iets, en er waren zeker bekende het is een dorp, ons kent ons. Toentertijd schaamde ik me alleen maar dan zagen al die mensen hoe slecht ik was, want dat ik het verdiende wist ik zeker. Nu realiseer ik me hoe dit kon doorgaan, doordat iedereen het “goed” vond. Daarmee bevestigde ze mijn gevoel dat ik slecht was, niets waard en dat maakte dat ik alleen maar verder in mijn schulp kroop in plaats dat ik er met iemand over sprak. Klappen doen pijn, maar dat zo in de hoek staan, terwijl alle andere lol hadden dat voelde zo vernederend dat deed veel meer pijn dan de harde klappen die ik kreeg. Dan voelde ik me zo klein, zo nietig. Als lucht, alsof ik niet bestond, genegeerd door een kamer vol mensen. Eenzamer als kind kon ik niet zijn. Dat in de hoek staan heeft enorme indruk op me gemaakt. Ik ben misbruikt, geslagen, geschopt, vernederd en toch zijn dit dingen die me nog steeds op mijn netvlies staat, het niet bestaan, niet mogen bestaan.

Sterfdag moeder

Vandaag is de sterfdag van mijn moeder, inmiddels alweer 4 jaar geleden dat ik een anoniem berichtje op mijn blog kreeg, “weet je dat je moeder dood is” Ik weet nog dat ik aan mijn laptop zat en verstijfde en niet goed wist wat ik met dat berichtje moest. Was het waar of niet, daar ben ik eerst achteraangegaan en ja het was waar, ik kreeg het berichtje op vrijdag 8 februari, ze was toen al 3 dagen dood en zou de volgende dag gecremeerd worden. Via via kreeg ik de rouwbrief in handen en dat was pas echt een shock. Nergens stond een bedankje naar mijn moeder toe of dat ze een geweldige vrouw was geweest. Mijn vader-dader sprak daarin alleen over zichzelf wat een geweldige man hijzelf geweest was. Narcistisch van voor tot achter. Uiteraard werd er met geen woord gerept over een dochter, mij dus. De crematie was zo ver weg en toch zo dicht bij, ik kon er niet naar toe, wist dat ik eruit gegooid zou worden. Maar het crematorium is zo goed als bij mij om de hoek. Een heel raar idee allemaal.

Mis ik haar? Nee ik mis wel een moeder, die ik nooit echt gehad heb. En ergens in mijn achterhoofd heb ik altijd de hoop gehad dat vader-dader als eerste dood zou gaan. Dat er dan nog een gesprek met haar mogelijk zou zijn, dat als ze onder zijn bewind uit zou zijn eindlelijk zou durven praten. Misschien ijdele hoop maar ergens in mijn achterhoofd zat dit nog. Met haar dood werd dit compleet afgesneden. Sinds 1995, nadat mijn vader-dader me voor de laatste keer flink te pakken had gehad en ik er met hulp van de politie een einde aan het misbruik wist te maken, had ik haar nooit meer gesproken. En dat zal dus ook nooit meer gebeuren. Ik heb er nog steeds moeite mee dat ze, nadat ze mij 9 maanden gedragen heeft, zoveel moeite heeft moeten doen om mij te krijgen, onvoorwaardelijk voor vader-dader koos. Mij de rug toekeerde en nooit meer om keek.

Toch heb ik moeite met je sterfdag mamma dan komen er toch weer herinneringen boven. Aan de vrouw die altijd dienstig was. Want dat was je, altijd op de achtergrond. Bezig het hem naar de zin te maken. Je moest ook wel anders kreeg je zijn woede over je heen. Nooit besliste je zelf iets, als ik uit school kwam en je iets vroeg zei je, dan moet ik je vader bellen, En dan wist ik het antwoord al, nee. Je werd van mamma, dader, moeder-dader. Onder dwang maar is dat zo? Je was volwassen en je had een keus. Je had weg kunnen gaan, met mij, zonder mij. Maar nee tot je dood bleef je bij hem. Met niemand hadden jullie meer contact daar zorgde hij wel voor. Jullie hadden genoeg aan elkaar maar was dat wel zo? Ik heb een heleboel vragen waarop ik nooit antwoord zal krijgen. Mis ik jou? Nee ik mis wat je had kunnen zijn, maar wat je nooit hebt willen zijn.

Valse schaamte

19 was ik toen ik vanuit het internaat mijn eerste flatje kreeg. Ik had helemaal niets en was dus blij met alles, een lamp van die, een stoel van daar, een pan van die en ga zo maar door. Een oude televisie en je kunt je het nu niet meer voorstellen, een zonder afstandsbediening, ja je moest nog opstaan om een andere zender op te zetten. Maar ik was blij met alles. En sommige spulletjes werden bij de kringloop gehaald. Maar in de loop der jaren verandert er van alles. Je verzamelt en koopt spullen. Verhuisd, gaat samenwonen, trouwen.

Dure spullen hebben we nooit gehad maar we kochten wel nieuwe spullen telkens iets van ons vakantiegeld en zo raakte ons huis ook vol. We struinde wel als we iets nodig hadden winkels af of keken in outlets maar wel nieuw. Ik had een soort schaamte om naar de kringloop te gaan. Dat was voor echte arme mensen. Ik “mocht” daar geen gebruik van maken. Dat was voor mensen die echt geen andere mogelijkheid meer hadden. En goede spullen hadden ze daar toch niet? En ja ik geef het eerlijk toe ook een valse schaamte om naar binnen te gaan, dan zien mensen dat ik niks heb. Wat eigenlijk compleet idioot is want het fenomeen kringloopwinkel is allang geïntegreerd in onze maatschappij. Het is dus echt iets in mijn domme blonde hoofd.

Tot vorige week mijn bank echt helemaal kapot was. De toplaag was er helemaal vanaf. Ik schaamde me dood. En ik had echt geen mogelijkheid voor “even” een nieuwe bank te gaan kopen. Dus zei ik tegen mijn man: “zullen we eens bij de kringloop gaan kijken” Weet je de kringloop in mijn woonplaats zit sinds 2008 zo’n beetje bij ons om de hoek en ik ben er nog nooit binnen geweest, erg hé. Ik was verbaasd er stonden hele leuke spullen. En ja ik had al snel een heel leuk bankje gevonden die er top uitzag en heerlijk zat. Alleen manlief was meteen verliefd op een oorfauteuil, er stonden er twee precies dezelfde. In perfecte staat, ze zagen er als nieuw uit. Hij wilde twee stoelen in plaats van een bank. Hij heeft altijd liever in stoelen gezeten dan in een bank, alleen ik wil liever een bank. Alleen wat staan we nu te kletsen voor deze lage prijs waarom niet allebei? Kunnen we allebei op ons fijnst zitten. En dat gedaan dus, blij als een kind en zonder enige schaamte ben ik zo’n beetje de winkel uit gehuppeld.

Gisteren kwamen ze alles brengen, de heren die het bezorgde zette alles keurig netjes op hun plek neer. Het staat geweldig, zit geweldig en ineens ben ik trots als een pauw dat ik met bijna niks toch weer een hele mooie woonkamer heb. En dat de buren de kringloopwinkel wagen voor de deur zagen staan? Who cares? Mij zien ze zeker nog terug ik heb geen last meer van valse schaamte.

Het jaar 2016

Bijna het einde van het jaar en als vanzelf ga je terug kijken. En voor het eerst in heel erg veel jaren is dat niet alleen maar akelig. Eigenlijk was 2016 het jaar van Dirk of in ieder geval van honden. In januari begon ik met de sessies om te kijken welke hond bij mij zou passen. Ik weet nog hoe spannend ik dat vond. Ik maar hoorde ik dat het Dirk zou worden en na een intensief traject (tweede traject want ik was al een tijd bezig) kwam Dirk in augustus bij me wonen. Daarmee veranderde mijn leven. Inmiddels hoort Dirk bij me als mijn ademhaling hij is er altijd. Hij gaat overal mee naar toe en weet precies wat er van hem verwacht word. Door hem is er veel meer rust en zekerheid en minder dissociëren in mijn leven gekomen.

En het jaar dat ik gevraagd werd om wat ik kan websites maken. Bij de wijkraad van mijn wijk, vogelvrij, zorgzaam brouwhuis, een kennel. Erg leuk bij de wijkraad doe ik mee aan de vergaderingen, wijkoverleg en wat in mijn vermogen ligt. Ik doe op mijn manier weer mee met de maatschappij en dat is een heerlijk gevoel. Ik sta niet meer helemaal in mijn eentje aan de zijkant te kijken, maar doe weer mee.

Er zijn ook nog steeds hele moeilijke momenten geweest, dat de herinneringen er waren. Vooral als ik het niet zag aankomen. De herbelevingen de beelden in mijn hoofd. Maar nu ik dankzij Dirk, vrijwilligerswerk, hulpverlening stabieler ben kan ik het ook beter aan. Het overspoeld me niet. Tenminste niet geestelijk. Wel heb ik het hele jaar erg veel last van mijn lijf gehad en is dat niet veel beter. Wel met mijn schouders die kon ik aan het begin van het jaar nauwelijks bewegen en nu weer wel. Maar de nek, rug, heupen doen erg veel pijn. Lopen is moeilijk en pijnlijk en dat is lastig omdat ik door Dirk wel meer moet lopen. Met fysio en oefeningen proberen we er grip op te krijgen maar dat lukt nog niet zo goed. Slapen kan vooralsnog alleen maar op mijn rug.

Het jaar dat mijn overlast gevende buurman eruit werd gezet, gelukkig maar. Dat ik leuke dingen deed met vriendin Marjo. Dat mijn man en ik gelukkig waren dan ooit samen. Het jaar dat Jackie werd geopereerd aan blaasstenen nadat ze heel het huis onder plaste, gelukkig gaat het nu weer goed met haar. Het jaar dat ik naar de lotgenotendag ging zonder mijn man voor het eerst alleen de deur uit, oké met Dirk. Het jaar dat de 10e druk uitkwam van Het Duivelskind en daar ben ik toch wel trots op. Het jaar dat ik op Brigitte’s boekpresentatie Karin Bloemen ontmoette. Het jaar dat ik voor het eerst kan zeggen er zijn mooie dingen gebeurt, mijn leven is veranderd in positieve zin. Voor het eerst heb ik zin in een nieuw jaar waar vast ook weer mooie dingen mogen gebeuren, ik geloof daarin en dan gebeurt het ook toch? Dank je wel voor al jullie vriendschap, voor het lezen van mijn blogs. Ik hoop jullie allemaal terug te zien in 2017 en wens iedereen een mooi, liefdevol jaar toe.

Angélique

Ervaren en ontmoeten

img_0231

Gisteravond was een bijzondere avond, ik ging naar een avond in het kader van ontmoeten en ervaren gegeven door Patricia Beumer van Hartwerkplaats. Ik had totaal geen idee wat ik ervan moest verwachten. Dat ik mezelf had opgegeven vond ik al een hele overwinning. Op een na kon ik er niemand. Dat zou ik een jaar geleden al niet bedacht hebben dat ik dit zou durven. De groep was niet zo groot 13 vrouwen en een man, waardoor het eigenlijk wel comfortabel voelde voor mij. Dirk was er niet bij omdat degene waarmee ik meereed in een cabrio reed waar Dirk niet inpaste, superspannend dus voor mij om te gaan.

We hebben diverse oefeningen gedaan, als eerste gingen we onszelf ervaren door met de ogen dicht geconcentreerd te ademhalen en je hele lijf te voelen. We kregen een blad en mochten daar op tekenen of schrijven wat er in ons hoofd was opgekomen aan de intentie van de avond. Voor mij waren dat muren met een uitbrekende deur. Ik wil uitbreken uit mijn muren, de wereld tegemoet treden, weer meedoen in de maatschappij. Daarna volgde er een oefening met geven en nemen waarbij je je hart en liefde moest geven aan een ander en die ander je dat teruggaf. Zonder woorden, heel bijzonder en warm om mee te maken. Voor mij was het geven makkelijker dan het ontvangen. Daarna volgde de oefening : “Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat..”

Voor mij was het onvoorstelbaar dat ik dit meegemaakt heb, het ontmoeten zou ik eerder ook gekund hebben maar zeker niet het ervaren. Dat is nu wel gebeurt, ik heb de avond ook ervaren, ik heb gevoeld. Zo op een avond in een november met voor mij onbekende mensen dat dit kan is zo bijzonder. Jarenlang bestond mijn hart uit maar een gevoel angst, angst voor herinneringen, angst voor mensen, angst voor donker, angst voor licht, angst voor de dag, angst voor de nacht. Nu komt er steeds meer ruimte in mijn hart voor andere ervaringen. Ik sla ze op en koester ze. Als het dan weer eens een angstig hart is dan zitten daar ook de nieuwe ervaringen en dan is de angst niet meer alleen waardoor de angst ook gekoesterd en geliefkoosd word en deze niet meer alleen hoeft te vechten. Daardoor ontstaat er ruimte voor het licht in mij.

Van Patricia kregen we een mooi hartje van rozenkwarts. Dank je wel Patricia ik ga het hartje koesteren. Het zal me herinneren aan ervaren, aan voelen, aan liefde, aan licht in mijn hart. Aan hard werken voor je hart te mogen laten spreken. Aan te mogen ervaren dat ook ik uit mijn muren kan, dat de wereld groter is dan mijn huis. Dank je wel voor deze bijzondere avond.

Voel me completer

love-683404_1280-1024x1024

Als je in de WAO tegenwoordig WIA terecht komt dan tel je niet meer echt mee in de maatschappij, je komt aan de zelfkant te staan. We leven in een snelle maatschappij waarin je moet werken liefst nog enkele sociale clubs moet bezoeken en een flinke vriendenkring erop na moet houden. Als je dat allemaal niet meer lukt word je eenzaam. Ik weet daar alles van, ja ik heb een hele lieve partner toch heb ik me heel erg eenzaam gevoeld. Mijn leven draaide rond in de zorg. Therapie, dagbesteding waar het de hele dag over pillen en psychiaters ging, ik werd er gek van. Ik ben toch veel meer dan die vrouw met PTSS en die vrouw met de dissociatieve stoornis. Ja natuurlijk ben ik veel meer!

Al sinds ik thuis kwam te zitten kreeg ik belangstelling voor computers en wat je daar allemaal mee kan. Zo maakte ik mijn eerste eigen website en leerde daar steeds meer over. Zo’n 8 jaar geleden ging ik dat doen voor een wandelclub. Omdat ik daarmee alleen contact per mail had en geen enkel menselijk contact ben ik daar mee gestopt. Maar in mijn eigen wijk is er ook genoeg te doen. Ik werd gevraagd (ja ik) websites te maken. Wat voelde dat goed. Gevraagd worden om iets wat ik kan. Dit keer met menselijke contacten. Ik ga naar vergaderingen ontwerp logo’s maar vooral ik doe weer mee. Op de bank met een boek is heerlijk maar de deur uitgaan en deel uit maken van de gemeenschap is zoveel leuker. Ik voel me weer meer een compleet persoon. En het is zo fijn om anderen te kunnen helpen met iets wat ik dan weer kan.

Binnenkort ga ik ook een avond filosoferen met een aantal personen die ik op een na niet ken. Via een oproep op facebook van de ene persoon die ik wel ken die ontmoet activiteiten organiseert. Dat had ik een jaar geleden niet kunnen bedenken dat ik dit zou durven. Nu wel en ik heb er echt zin in. Weer nieuwe mensen in mijn omgeving ontmoeten en luisteren naar wat zij zeggen het lijkt me zo mooi.

En het gekke is het dissociëren komt ook veel minder voor of ja gek is dat eigenlijk niet. Ik voel me veel meer midden in het leven staan. Waar het nu wel op aankomt is grenzen bewaken daar ligt wel even een puntje. Ik wil nog wel eens doordraven zo zegt de fysio dat het wel erg vast zit allemaal. Dus moet ik wel mijn grens in de gaten houden. Maar voor nu voelt het allemaal goed en voel ik me meer mens dan ik me ooit gevoeld heb en begin ik langzaam Angélique te worden zoals ze zou moeten zijn. Mooi toch?

Zielsverwanten

img007

Zondag 25 september is onze trouwdag, 18 jaar alweer. Normaal zou ik deze blog op die dag schrijven maar omdat ik zaterdag naar de dag van het misbruikte kind ga en daar waarschijnlijk nog vol van zit schrijf ik dit nu. Soms voelt het nog alsof ik gisteren getrouwd ben. Ik zie het allemaal nog zo voor me. Wat voelde ik me voor het eerst van mijn leven mooi in mijn lange witte jurk. Daar stond ik dan in mijn slaapkamer, ik hoorde de bruidsmeisjes beneden gillen. En ja ik hoorde het ook, hoefgetrappel. En daar reed de koets de straat in met mijn stralende en zwaaiende toekomstige man erin. Het is zover we gaan trouwen. Als de bel gaat loop ik de trap af en daar staat hij met een prachtig boeket in zijn handen en oh jee daar zijn mijn eerste tranen (daar gaat de make-up al) Mijn lieve oma staat pal achter me en als ik haar tranen zie dan is er geen houden meer aan. Wat een mooi moment.

In de open koets met 2 prachtige bruidsmeisjes naar de stad. Dan komen we bij het kasteel in ja hoe mooi kan het zijn een koets, paarden een kasteel. De ceremonie is prachtig er word gezongen. Ik heb je lief van Paul de Leeuw, Everything I Do van Brian Adams en The Rose van Bette Midler. Daar staan we dan met de mensen om ons heen die we lief hebben, kijken elkaar diep in de ogen aan en we zeggen ja tegen elkaar. Wetend dat we samen oud willen worden, elkaar door dik en dun zullen steunen. Dat onze zielen en harten met elkaar verbonden zijn.

En nu is het 18 jaar later en nog voelt het als de dag van gister. Het waren turbulente jaren waarin heel erg veel gebeurt is. Maar nog steeds is er de verbondenheid, zijn we een in ziel en hart. We hebben niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen onze ogen zeggen genoeg. In een menigte hoef ik hem maar aan te kijken en hij weet wat ik nodig heb. Altijd als ik het moeilijk heb pakt hij mijn hand maakt hij een vuist en zegt “Weet je nog één vuist, wij samen knokken en wij winnen” En dat is zo, hij heeft me nooit het gevoel gegeven alleen te vechten altijd was er zijn vuist. Waar ik knakte was hij de rots. We vullen elkaar aan op alle vlaktes. We houden zelfs van dezelfde programma’s en films en dezelfde meubels zodat ook daar nooit strijd over is. Ja ook wij kibbelen en als ik dan koppig blijf mokken komt hij met van die droopy ogen en wie kan dan nog boos blijven? Zondag gaan we zoals elk jaar uit eten we vieren ons samen zijn en ik hoop dat we dit nog lang mogen blijven doen.