De lente van mijn leven

Het is weer lente, wat vind ik dat een geweldig seizoen. Je ziet langzaam weer alles groen worden, de eerste bloemen verschijnen en steeds vaker is er een vrolijk zonnetje. Er zijn jaren geweest dat ik de lente niet eens zag, zo donker was het in mijn hoofd. Maar sinds ik het roer heb opgegooid en andere hulpverleners heb gekozen en vrijwilligerswerk gaan doen en natuurlijk hulphond Dirk heb gekregen is dat helemaal anders. Ik zuig de lente op.

Over een paar weken wordt ik 48 en ik voel me in de lente van mijn leven. Vrijdag ga ik beginnen met de cursus werken met eigen ervaring, ervaringsdeskundige zijn dat is wat ik wil. Maar niet alleen, ik ben heel veel meer. Ook mijn bestuursfunctie in de wijkraad is voor mij belangrijk. Heeft helemaal niets met mijn verleden te maken en juist die balans vind ik fijn. Mijn verleden betekenis geven en aan de andere kant een functie waarin mijn verleden er niets toe doet.

Mijn geest werkt ook niet meer in het donker, waar ik vroeger dacht bij problemen wat moet ik nu? Denk ik nu in oplossingen. Zoals te horen krijgen dat je rug naar de knoppen is. Vervelend ja maar hoe verder. Binnen 3 weken had ik een scootmobiel en nu toer ik heerlijk door de wijk met Dirk en de scoot en geniet daar weer volop van. In plaats van minder vrijheid heb ik juist meer vrijheid gekregen. Ik kon immers al bijna 2 jaar niet meer wandelen en nu kan ik weer erop uit.

Ik zie ook niet meer zo op tegen feestdagen. Dat zijn en blijven akelige herinneringen. Dan was je vader-dader thuis en dat betekende dus extra misbruikt worden. Er werd wel heerlijk eten op tafel gezet, mijn vader-dader eiste altijd een 3 gangen diner van mijn moeder-dader. Nu kon zij geweldig koken dus het was heerlijk maar de sfeer was kil tot op het bot en gespannen en onveilig. Nu hebben mijn man en ik eerste paasdag brood met zelfgemaakte salades nee geen 3 gangen diner. Maar wel een heerlijke ontspannen en veilige sfeer en dat is veel meer waard. Heerlijk samen zijn en van elkaar genieten. Dat kan, dat mag en ik laat dat ook binnenkomen.

Ik heb heel wat lentes gemist omdat het zo stormde van binnen en alles zo donker was. Er kon geen licht bij. Mijn lichaam, mijn hoofd herinnerde zich al het misbruik en de mishandelingen en ik kon daar niet uit komen. Dat is voorbij, de lente stroomt in mijn lijf en hoofd. Mijn leven is weer van mij!!

Mijn innerlijke kind

Je innerlijke kind, hij of zij is altijd bij je, bij iedereen. Bij velen is het een blij en gelukkig kind waaraan je warme herinneringen koestert. Maar het kan ook een diepongelukkig, een angstig een verwaarloosd, ernstig beschadigd kind zijn. Bij vrolijke innerlijke kinderen is er meestal een naadloos contact met het volwassen lijf. Ze zijn samen een. Bij een beschadigd innerlijk kind zijn ze vaak gesplitst. Kan je als volwassene er geen contact mee maken en al helemaal niet koesteren.

Mijn innerlijke kind is een zeer angstig en getraumatiseerd kind wat bijna dagelijks misbruikt, mishandeld en vernederd wordt. Ik verafschuwde dat kind en heb jarenlang tegen haar gevochten. Ik wilde haar niet zien en al helemaal niet voelen. Ze heeft zoveel pijn in zich te dragen. Toch kwam ze regelmatig opdagen. Als ik dissocieer dan is ze er, dan is mijn volwassen lijf de innerlijke volwassen en het beschadigde kind mijn identiteit. Dat kleine meisje vlucht wat ze kan om veiligheid te zoeken. Ze trilt en huilt bittere tranen. Ze is er zich niet bewust van dat ze er is. Niet bewust van het volwassen lijf waarin ze rondloopt. Ze beweegt als een kind, heeft altijd een vertrouwde knuffel bij haar. Ze is verschrikkelijk bang voor de man die ze pappa noemt. Voor zijn handen, zijn lijf, zijn bijna gitzwarte altijd boos kijkende ogen. Ze heeft niemand die haar troost en niemand die ze vertrouwt. Helemaal in haar eentje moet ze het gevecht aan, ze is zo verschrikkelijk eenzaam.

Hoe harder ik me tegen dat kleine meisje verzette hoe vaker ze er was. Langzaam leerde ik naar haar te kijken. Voorzichtig leerde ik haar troost te bieden. De eerste in haar hele leven die troost bood. Mensen die met haar te maken kregen zoals de man van haar volwassene en agenten en hulpverleners waren lief voor haar. Ze werd een beetje minder bang en kreeg een beetje meer vertrouwen. In een veilig hoekje in mijn huis zat ik met haar knuffel en bood haar zo veiligheid aan. Ze kwam minder vaak en werd meer een met haar volwassene.

Ze komt nog steeds af en toe dat kleine bange meisje. Nu is er een grote hond, hulphond en poedel Dirk die haar troost biedt en veiligheid. Dat kleine meisje had ook een hond daar voelt ze zich heel fijn bij. En Dirk laat haar contact maken met haar volwassene zodat die weer tevoorschijn kan komen. Een vertrouwde knuffel is er nog steeds, daar zijn ze beide gek op. Die geeft houvast en troost. Dirk vormt nu de schakel tussen mijn volwassen ik en mijn innerlijke kind. Iedereen heeft een innerlijk kind al zijn we ons daar vaak niet van bewust. Iemand die grote trauma’s als kind oploopt is zich daar vaak wel van bewust omdat ze niet meer een zijn. Maar je kan leren met dat kleine kind om te gaan, dat kind te troosten en veiligheid te bieden. Dat is een hele zware en moeilijke weg. Ik ben nog steeds niet een met haar maar accepteer haar nu en dat is al een hele stap!

“Love,” Alexandr Milov, Burning Man Festival. Photo © 2015 Robert Bruce Anderson

PTSS beperkingen en kwaliteiten

PTSS ik leef er al heel wat jaren mee. Met hele heftige periodes waarin ik echt dacht dat de zon nooit meer voor mij zou schijnen en periodes dat het wat beter ging. Leven met PTSS is zeker geen gemakkelijke opgave, het geeft je beperkingen. De eerste jaren ga je zo ongeveer constant over je grenzen heen. Met alle gevolgen van dien, nachtmerries, herbelevingen, je letterlijk ziek voelen, constant alert zijn en ga zo maar door. In de loop van de jaren heb ik mijn beperkingen leren kennen. Ik leef daar nu beter naar zodat ze me niet meer keihard in mijn gezicht knallen.

Maar ik heb ook mijn krachten leren kennen. Want ik ben veel meer dan PTSS en heb zeker ook kwaliteiten. Die heb ik ingezet om voor diverse mensen een website te bouwen en te beheren. Verder doe ik vrijwilligerswerk. Ik zit in het bestuur van de wijkraad en daar doet mijn PTSS er niets toe, daar ben ik gewoon Angélique die volledig mee kan draaien. Een heerlijk gevoel.

Sinds 1 ½ jaar heb ik natuurlijk ook Dirk mijn PTSS hulphond. Hij wijkt zelden van mij zijde. Of we nu boodschappen gaan doen, uit eten gaan, op bezoek bij familie of vrienden of naar huisarts, tandarts of ziekenhuis gaan, altijd gaat hij mee. Met hem aan mij zijde voel ik me sterk en heb ik veel meer zelfvertrouwen. Hem voelen als ik ergens binnenstap geeft mij meer zekerheid. Maar dat is niet het enige hij voorkomt ook dissociëren. Dirk maakt constant contact met me waardoor ik in het hier en nu blijf. De politie, ambulance, crisisdienst ze zijn niet meer nodig nu Dirk en ik zo een hecht team vormen. Hij zorgt er ook voor dat mensen niet te dicht in mijn persoonlijke zone kunnen komen. Hij “troost” me ook daar waar nodig kortom een verrijking van mijn leven.

Het is een heel lang proces geweest om mezelf een beetje te ontdekken. Welke kleren vind ik leuk? Ik had geen idee. Welk eten vind ik lekker? Hoe wil ik mijn huis inrichten wat is mijn smaak? Welke mensen wil ik om me heen? Wat is mijn eigen denken en wil? Ik had nog nooit zelf iets mogen denken of doen dus wist ik totaal niet wat ik wilde. Zelf leren denken en doen was en is moeilijk maar dat gaat me steeds beter af. Niemand bepaald meer voor me dat mag ik nu zelf doen, mijn eigen keuzes maken. Op mijn bek gaan en niet gestraft worden maar opstaan en verder gaan.

Het is de combinatie van maatregelen, therapie, Dirk, partner, PGB, vrijwilligerswerk die mijn leven nu aardig stabiel maken. Elk deeltje van die combinatie is belangrijk. Lichamelijk gaat het niet zo lekker, ik heb een hernia en ondanks een streng dieet kom ik aan. Maar omdat mijn leven nu stabieler is kan ik dat aan. Lichaam en geest werken samen dus in hoeverre de PTSS invloed heeft op mijn lichaam ik weet het niet. Ik weet wel dat ik geniet van  de periode waar ik nu voor mijn gevoel al best lang inzit. Wat de toekomst brengt weet niemand voor nu kijk ik ook niet zo ver maar geniet van het nu dat is ver genoeg.

Mijn 2017 mooi en heftig

Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist.

Maar ik maakte ook weer meer persoonlijke groei mee. Samen met Dirk met wie ik dit jaar een steeds hechter team vormde, word ik steeds sterker. In april werd ik 2de secretaris bij de wijkraad in mijn wijk, waar ik enorm van geniet. Ik ging naar de Pauw studio’s en werkte daar mee aan een video van studenten (zie media). Ik onderneem steeds meer en ging zelfs zwemmen ik ben 35 jaar niet meer in het water geweest. Ik heb weer het gevoel dat ik leef in plaats van overleef en wat een heerlijk gevoel is dat.

In mei zouden we fijn een week vakantie hebben en onze verjaardagen vieren. Dat liep anders ik kreeg veel pijn en bleek al snel dat het nierstenen waren. Er volgde 2 operaties, de eerste om een katheter tussen mijn nier en blaas aan te leggen zodat ik minder pijn zou hebben. Dat was ook zo maar ik voelde de katheter bij elke beweging en dat triggerde me enorm. Het voelde voor mij alsof er elke dag iemand binnendrong en je kunt je voorstellen met een misbruik verleden wat dit met je doet. Bij de tweede operatie werden de stenen via de rug verwijdert. Wel alle complimente voor het ziekenhuis, ik maakte mijn misbruik verleden bespreekbaar en wat dachten ze goed mee. Bij bijde operaties werd ik door vrouwen wakker gemaakt. Ik kreeg een eenpersoonskamer zodat Dirk bij me kon zijn. En na de tweede operatie werd geen katheter aangebracht wat eigenlijk wel standaart is.

Daar allemaal goed van opgeknapt als het allemaal weer een wending krijgt. Op 31 juli krijgt Tonnie een tia, ooginfarct en moet een halsslagader operatie ondergaan. Heel heftig allemaal en even stond alles op zijn kop. Maar Tonnie krijg je niet zomaar klein en op 11 december is hij weer volledig aan het werk gegaan. We zijn dankbaar dat het goed is afgelopen. Wel viel ook deze keer de vakantie in het water maar dat komt wel weer goed.

In november kregen we te horen dat ons hondje Jackie kanker heeft. Verdrietig gelukkig heeft ze er nog niet echt last van en besluiten we haar nog een zo leuk mogelijk leven te geven zolang als dat lukt.

Een jaar die in het teken stond van gezondheid en persoonlijke groei. In dit nieuwe jaar zet zich dit door. Tonnie wordt verdacht van een trombose been. Er is bloed afgenomen en aan de hand daarvan volgt er misschien een mri, deze week horen we meer. Zelf moet ik in januari naar de neuroloog en de internist. We zien wel weer hoe het allemaal loopt.

In April ga ik beginnen aan de cursus werken met eigen ervaring, weer meer persoonlijke groei. Ik begin met goede moed aan 2018 er zullen vast weer mooie dingen op mijn pad komen, daar geloof ik in!

Het hele niersteen verhaal

Het begon op 10 mei, ik werd in de nacht wakker met pijn in mijn rechternier. Huisartsenpost gebeld, slikt u maar paracetamol en kijk hoe het over een uurtje is. Nou precies hetzelfde dus wij naar de HA-post. De waarden in mijn bloed en urine werd gemeten en de arts dacht aan nierbekkenontsteking. Ondanks dat ik verder niet doodziek was en geen koorts had wat daar wel bij hoort. Ik heb wel tegen de man gezegd ik heb meer pijn dan u kunt zien want door mijn verleden kan ik niet goed pijn uiten. Maar goed ik kreeg antibiotica. Heel erg fijn want daarvan kreeg ik diarree zo erg dat we 2x per nacht mijn lakens moesten verschonen en ik kreeg een vaginale schimmelinfectie. Pijn in dat gebied het triggerde alles wat het maar kon triggeren. Samen met Dirk en mijn man lukte het me niet op straat terecht te komen.

Maar de pijn in mijn nier bleef dus 1 ½ week later naar de huisarts. Die zei meteen nierstenen en gaf me voor het weekend een cocktail medicatie mee en stuurde me dezelfde dag naar het ziekenhuis. Daar naartoe en inderdaad de radioloog constateerde een vastzittende grote niersteen en nierstuwing. De man zei jij moet meer pijn hebben dan je nu aangeeft. Hij belde direct de uroloog en ik moest meteen door naar hem. De uroloog zei meteen u krijgt 2 operaties, ik schrok me rot. Ben nog nooit geopereerd (gelukkig maar) De eerste zou de week erop al zijn dat moest met spoed.

Van tevoren krijg je een gesprek met o.a. een verpleegkundige. Ik gaf daaraan dat ik een misbruik verleden heb en ernstig bezwaar heb tegen gemengd verplegen en dat ik graag mijn hulphond bij me zou willen. Tot mijn verbazing werd er meteen een eenpersoonskamer geregeld waar Dirk ook op mocht. Verder gaf ik aan dat ik niet door een man gewekt wilde worden op de uitslaapkamer. Op 24 mei was de operatie en omdat alles zo goed afgebakend was, was ik niet eens zo heel erg nerveus. Het ging allemaal goed er werd een JJ-katheter geplaats die de omhooggeduwde steen op zijn plaats moest houden en de urine doorloop moest garanderen. Dat is een inwendige katheter tussen je nier en je blaas die in beide organen zit met een krul. Wat niemand me echter verteld had is dat je daarmee flink blaaskrampen kreeg en pijn bij het plassen en dat je het ding voelde zitten. Dus ik weer volledig in paniek. Had de uroloog dit van tevoren uitgelegd dan was er minder paniek geweest (heb ik hem later ook gezegd) Het voelde of er 24 uur per dag iemand in je kwam en je kunt me met mijn verleden indenken wat dit doet. Na 3 dagen kreeg ik gelukkig medicijnen tegen de blaaskrampen maar het pijn bij het plassen en dat je dat ding voelt zitten bleef.

Eindelijk volgde op 21 juni de tweede operatie hierbij zouden de nierstenen via mijn rug verwijderd worden. Ik moest om 7.30 nuchter komen en had uiteraard weer Dirk en mijn man bij. Ik ging eerst naar radiologie waar een nierkatheter aangebracht werd, geen pretje kan ik je vertellen dat doet gewoon pijn. Maar het lukte en toen moest ik wachten tot ik om 14.30 geopereerd zou worden. Dat ging helaas niet goed, al meteen nadat de narcose werd toegebracht kreeg ik long en ademhaling problemen. De longarts werd erbij geroepen en na 2 uur hadden ze dat onder controle. Pas toen kon de eigenlijke operatie beginnen. Die ging gelukkig goed en heel fijn door mijn verleden werd er besloten geen urinekatheter in te brengen wat wel gangbaar was. Toen ik wakker werd was ik net als de vorige keer misselijk en deze keer ook erg suf maar had geen pijn en geen last van mijn longen. Om 18.00 uur was ik terug op mijn kamer. Dirk en mijn man waren er ook. Die zijn tot 20.00 uur gebleven. Dirk bleef niet slapen. De nacht ben ik goed doorgekomen geen dissociëren. Vond mijn eigen kamer wel heel fijn en veilig daarin, veel wakker geweest. En donderdag morgen mocht ik al naar huis gelukkig. Eindelijk na 4 weken geen pijn bij het plassen meer die JJ-katheter was er ook uitgehaald bij de operatie. En net als bij de eerste operatie een vrouwenteam om me heen op de uroloog na. Wat een geweldig ziekenhuis het Elkerliek in Helmond.

Nu zijn we een week verder en ik voel me goed. Ik krijg nog wel op 31 juli een longfunctie test omdat ze willen achterhalen of het nu pech was, een allergische reactie of misschien COPD. Dat is nog wel even spannend maar voor nu ben ik gewoon blij pijnvrij te zijn en overal vanaf te zijn.

krachtdag 2017

Afgelopen zaterdag ben ik er weer geweest, de krachtdag voor mensen met seksueel misbruik verleden. Zoals altijd weer zeer professioneel en goed verzorgd door Hanny Lynch (wat een kanjer!) Het is altijd weer als een soort thuiskomen. Vrouwen en mannen die weten hoe het is om vaak jarenlang misbruikt te zijn, door heel veel shit heen te gaan, jarenlang allerlei therapieën. Maar ook enorme krachtige vrouwen en mannen. Dat is ook de rede dat ik naar deze dag toe ga omdat ik me in mijn kracht voel staan en me verbonden voel met deze mensen. Er zijn geen vele woorden nodig om elkaar te begrijpen, kijken is vaak al genoeg. Het is ook een feest om mensen met wie je op social media toch een intiemere band hebt gekregen te mogen knuffelen even lijfelijk elkaar voelen. Dan stroomt er een warmte door me heen, daar kunnen geen 10 winterjassen tegenop.

De vorige keer dat ik er was in Tilburg durfde ik nog niet alleen en had ik een vriendin meegevraagd. De workshops durfde ik al helemaal niet en na de lunch ben ik toen helemaal kapot naar huis gegaan. Maar nu een paar jaar later, met Hulphond Dirk aan mijn zijde stapte ik wel alleen naar binnen, nu ja ik was met iemand meegereden dus niet helemaal. En was ik zo ongeveer de laatste die de deur uitging. Dit keer geen zenuwen alleen een fijn gevoel van warmte, genegenheid, herkenning en kracht. Deze keer wel een workshop gevolgd al was dat helaas niet helemaal wat ik hoopte dat het zou zijn. Al was ook daar weer de kracht van lotgenoten volop te horen en te zien, dat vond ik dan weer zo mooi.

Hanny Lynch heeft een prachtig visitekaartje waarop staat taboedoorbreker en lotgenotenverbinder. Dat zijn de dagen die ze organiseert verbindend. Taboe verbreken is zeker ook nog heel hard nodig. Als je zegt ik ben seksueel misbruikt weten mensen nog steeds niet hoe hard ze weg moeten lopen. We durven er niet over te praten. Families laten je in de steek zodra je je mond opendoet, je hangt de vuile was niet buiten. Daardoor blijft seksueel misbruik in een schimmige sfeer achter de voordeur hangen. Durven slachtoffers jarenlang er niet over te praten, met alle gevolgen van dien. Er is nog heel veel voorlichting nodig zowel bij professionals, die vaak nog steeds niet weten hoe er om te gaan, als op scholen. Zodat kinderen er niet mee blijven rondlopen. En dan hoop ik dat er in de toekomst ook voor hen krachtdagen zijn. Waarin we elkaar ontmoeten, nee geen dagen in verdriet maar in kracht en dat maakt het zo ongelofelijk mooi geen lotgenoten maar krachtgenoten!

Dirk mijn kanjer, mijn verschil

 

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat sinds ik in augustus Dirk kreeg mijn leven écht veranderd is. Als je me een beetje volgt heb je dat wel gezien, gelezen. Al bij de eerste ontmoeting was het liefde op het eerste gezicht voor mij. Zo wie zo een poedel ik vind ze zo mooi, zo statig en vooral zo heerlijk aaibaar. Mar een poedel is ook aardig eigenwijs, tja hond lijkt op baasje gevalletje? Nog steeds als hij naast me gaat zitten en me recht in de ogen aankijkt dan smelt ik. Kan me een huis zonder Dirk al niet meer voorstellen. Elke nacht ligt hij met zijn knuffel tussen zijn poten te slapen, zo lief. Hij kan rennen als de beste en geeft veel honden het nakijken, als er dan ook nog wat natte plassen bij zijn dan kan zijn geluk niet op.

Maar bovenal is hij mij maatje door dik en dun. Bijna altijd gaat hij mee, huisarts. Ziekenhuis, tandarts, fysio, uit eten, lotgenotendagen, bezoekjes die we doen, boodschappen. Hij is er gewoon bij. In het plaatselijke winkelcentrum hoort hij al helemaal erbij iedereen kent hem. Elke dag weer houdt hij me goed in de gaten. Zo’n beetje elke half uur komt hij wel bij me staan en maakt contact, door zijn hoofd op mijn schoot te leggen of een poot te geven. Hij houdt me zo in het hier en nu en voorkomt dissociëren. En als dat wel gebeurt dan handelt hij direct. In de winkels zorgt hij ervoor dat ik me veiliger voel, mensen botsen niet mee zo tegen me aan, hij is de buffer. Hij kan heel ontspannen gaan liggen als we in een volle zaal zijn, applaus wat dan ook doet hem niet veel. Maar ondertussen houdt hij me goed in de gaten en weet precies wanneer hij contact moet maken. Als ik het spannend vind kan hem kriebelen, contact hebben me al rustiger maken. Ik voel me veel zekerder als ik buiten loop, loop weer rechtop. En een onbekende ruimte instappen is veel minder eng met Dirk aan mijn zijde. Als ik me verdrietig voel is er troost van Dirk. Samen knuffelen ontspant me en hij is er gek op. Hij gaat ook tegen me aan staan in drukkere ruimtes zodat ik zijn lijf voel en goed weet dat hij er is, hij geeft me steun, vertrouwen.

Hij wist ook al heel snel hoe alles hier werkte, had al snel door, hé ik mag op de bank, lekker naast mijn vrouwtje liggen. Bij het gastgezin kreeg hij s ’avonds een koekje als ze koffiedronken. Dat hebben wij maar voortgezet. Dus zodra manlief koffie gaat zetten denderen er 2 honden achter hem aan. We hebben natuurlijk Jackie ook nog. Ze liggen samen in een mandje en in een bos rennen ze samen. Jackie een minirondje en Dirk in een grote cirkel. Het is een grappig stel heel groot en heel klein, allebei bruin/wit. Alsof ze op elkaar afgestemd zijn. Dirk is geen echte spelletjes fan maar heel af en toe als Jackie rondrent met zijn knuffel, pakt hij die ineens af. Om 2 minuten later het ding weer terug te geven. Dirk betekend alles voor me, hij is het verschil in mijn leven geworden. We zijn een onafscheidelijke eenheid geworden. Na jarenlang heel veel hulpverlening heb ik nu de beste ooit gevonden, Dirk. Ik hoop dat we nog lang samen mogen zijn.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!

Het Duivelskind 4 jaar jong

Vandaag is het de 4e verjaardag van “Het Duivelskind”. Precies 4 jaar geleden op 2 maart 2013 zag mijn boek het levenslicht en stond ik trots ermee in mijn handen met vele mensen om me heen. Wat is er toch veel veranderd sinds die tijd. Ik was toen nog angstig, had veel last van dissociëren en herbelevingen. Leefde in een behoorlijk sociaal isolement. Het boek was een hele grote stap, een eerste stap in een wereld groter dan de 4 muren van mijn huiskamer. Ik was al wel actief op twitter en facebook maar altijd met plaatjes als profielfoto’s, anoniem dus. En daar waren ineens de interviews met kranten de televisie, de radio en allemaal met foto’s, film en dus ook mijn eigen foto op mijn profiel. Ik kreeg een gezicht, zag mezelf uitvergroot op de toonbank bij de plaatselijke AKO. En daarmee kwamen ook de vele ontelbare reacties, ook nu 4 jaar later komen er nog elke week reacties. En daar ben ik elke keer weer erg blij mee dat mensen mijn boek lezen maar vooral dat ze er daadwerkelijk iets aan hebben gehad, persoonlijk of professioneel.

In die 4 jaar tijd heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt. Er zijn hele diepe dalen geweest, zo diep dat ik niet meer kon en wilde leven en dus een zelfmoordpoging deed. De hulpverlening had me verteld dat mijn leven eigenlijk niet veel beter zou worden. Dat kon en wilde ik niet accepteren, het maakte me wanhopig. Gelukkig met lieve mensen om me heel lukte het me weer te gaan vechten. En het is niet waar, het kan wel beter worden dan het was. Ik koos een betere huisarts, hulpverlening en startte het hulphonden traject. Ik ging vrijwilligerswerk doen en begon weer te leven.

Nu 4 jaar later heb ik mijn hulphond Dirk die overal mee naar toe gaat, hij is mijn maatje trekt me overal doorheen. Ik sta weer in de wereld. Ik zit in de wijkraad in mijn wijk en doe dat met heel veel plezier. En ik ben bezig om aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige om voorlichting en trainingen te kunnen geven bij Jeugd over-winnen.

“Het Duivelskind” is inmiddels al heel veel gelezen door professionals, lotgenoten en geïnteresseerde. Daar ben ik erg blij mee, en ik hoop nog veel meer mensen ermee te bereiken. Ik hoop dat ze de impact van seksueel misbruik en kindermishandeling begrijpen. En hoe het kan dat het zo lang in stand wordt gehouden. Pasgeleden las ik het boekje “Met sorry maak je dit niet ongedaan” van Fiet van Beek. De verhalen van de jongeren van nu waren niet anders dan mijn verhaal. En dat maakt me verdrietig daaruit blijkt hoe het nodig is voorlichting, taboe doorbreken, praten. Mijn boek is ook nu in 2017 nog steeds actueel helaas en dat doet me pijn.

A Lot genoten

verbonden

A lot genoten dat heb ik gisteren bij de dag van het misbruikte kind. Hoe anders begon de dag, toen de wekker afliep voelde ik het al meteen, zenuwen. Mijn hart ging tekeer en in mijn buik een leger aan mieren. Maar ik ga, de trap op met Dirk en de trein in gaan goed, stap 1 gezet. Dan ontmoet ik in Eindhoven de vrouwen met wie ik mee ga rijden en voel meteen, dit zit goed. En dat is zo ik voel me “thuis” in de rit naar Driebergen toe. Daar aangekomen schrik ik een beetje van de drukte maar denk dan meteen, nee Angélique dit zijn allemaal mensen die bij jou passen, die het ook spannend vinden en dat maakt het al wat minder eng. En er is natuurlijk het feest van herkenning, even knuffelen met degene die je al kent en met wie je jezelf onmiddellijk verbonden voelt.

Er volgt een opening en een lezing, ik ben op een hoek gaan zitten zodat Dirk wat ruimte heeft. Hier en daar word ik geraakt, komt het binnen maar dat is niet erg. Door Dirk kan ik het allemaal aan. Dan kriebel ik hem even op zijn zachte koppie, hij houd me daarmee heel goed in het hier en nu. Dan de heerlijke hele luxe lunch, buiten want het weer is stralend. Meteen een mooie tijd om met nieuwe mensen te praten, te ontmoeten en te verbinden.

De workshops komen eraan, ik had gezegd ik ga echt geen workshops doen. Toch loop ik mee met de mensen die Biodanza gaan doen. Ja ik doe het wel, ik wil me openstellen en mezelf een kans geven te ontdekken. Biodanza is door dans contact maken met jezelf en met anderen. En wat ik nooit had gedacht dat ik zou kunnen gebeurt ik beweeg. Alleen en met anderen, er gaat van alles door me heen. Verwarring, angst, blijdschap, ik kan het allemaal niet zo goed plaatsen. Na een uur voel ik nu is het genoeg en ik verlaat de zaal. Weer een stap gezet, grenzen aangeven. Dat is het mooie van deze lotgenotendag. Dit mag ook, je mag helemaal jezelf zijn. Niemand die vind dat je mee moet doen zo een bevrijdend gevoel eens niet door de omgeving veroordeeld te worden. Een beetje trots ben ik wel op mezelf dat ik wel naar de workshop ben gegaan, dat ik mijn angst onder ogen heb gezien, en me eroverheen heb gezet.

Het is zo bijzonder om met een grote groep mensen te zijn en toch helemaal jezelf te kunnen zijn. Ik heb mensen die allang een plaatsje in mijn hart hebben geknuffeld en nieuwe hele mooie mensen ontmoet. Dirk is een fantastische steun voor me geweest de hele dag. Wat ben ik trots op mijn kerel. Hij heeft me in het hier en nu gehouden, dank zij hem heb ik de dag volledig bewust kunnen meemaken én voelen. Ik durfde niet te gaan, maar wat ben ik blij dat ik deze voor mij grote stap gezet heb!