Dromen komen uit

Een tijdje geleden vroeg ik jullie om hulp omdat ik geen andere uitweg meer zag. Mijn man heeft door zwaar werk een versleten rug en ik heb een hernia en een lumbale stenose. We slapen op harde 20 jaar oude boxsprings en worden met rugpijn wakker. Dat is niet de bedoeling maar we kunnen ook niets om er iets aan te doen. Zoals zoveel mensen in Nederland komen we net rond. Extra’s zit er niet in, maar dit gaat wel om onze gezondheid. Dus vroeg ik ten einde raad om hulp.

En het is gelukt dankzij hele lieve mensen die doneerde, of het bericht verspreidde zullen we vanaf dinsdag weer als roosjes slapen. De bedden, de ombouw dus hebben we bij een kringloopwinkel gekocht. Die waren ook nog eens voor de halve prijs dat kostte echt een prikkie. Maar belangrijker de matrassen en bedbodems hoe komen we daaraan want daar gaat het eigenlijk om. Dankzij hele lieve hulp uit onverwachte hoek komt ook dit goed. Er komen 2 super matrassen en 2 bedbodems elektrisch nog wel. Allemaal dankzij hele lieve mensen, ben zo dankbaar. Deze droom is werkelijkheid geworden.

Nu nog verder voor de auto, we hebben nu ongeveer 1/3 voor elkaar. Vooral de airco is duur en als het om onszelf gingen deden we wel aan RO (raam open). Maar het gaat om Hulphond Dirk die mag in de zomer niet vervoerd worden zonder airco en iedereen die me een beetje volgt weet dat ik niet zonder Dirk op pad ga en kan. Een nieuwe auto, tweedehands dan zit er niet in. Onze wagen wordt in April 15 jaar oud maar is gelukkig nog erg goed en kan nog wel een tijdje mee. Dus deze opknappen is genoeg. Ik droom niet van een glimmende nieuwe auto maar kunnen blijven rijden met ons vertrouwde karretje.

Natuurlijk is een auto luxe en zijn er genoeg die zonder moeten doen. Ik ben al niet zo mobiel en de auto is een stukje vrijheid die we eigenlijk niet willen missen voor ons zou dat heel verdrietig zijn.

Ik ben zo dankbaar voor alle liefde die ik hierin mag ontvangen. Dat zit niet alleen in mensen die doneren. Ook de mensen die niet kunnen doneren (en dat begrijp ik als geen ander) maar dit ons wel gunnen en hun liefde sturen of het bericht delen ben ik heel blij mee. Internet en social media kan een genadeloos medium zijn. Maar evenzo kan er zoveel warmte en liefde vanuit komen dat ik er letterlijk stil van word.

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Schadefonds geweldsmisdrijven wat is erkenning?

Ik heb in het verleden een beroep gedaan op het Schadefonds geweldsmisdrijven. Ik heb daarvoor 5000 gulden immateriële schadevergoeding gehad dat is 2269 euro. Belangrijker voor mij was de erkenning. Nu denk ik daar wat anders over. Ik hoor lotgenoten die vele malen meer hebben gehad. De slachtoffers van de katholieke kerk hebben gemiddeld 32.000 euro gehad met 65 uitschieters naar 100.000. Nu is het maximale van het fonds op 35.000 euro.

Ik heb dus een aanvraag gedaan voor een aanvullende uitkering omdat ik vind dat de schade die ik van 25 jaar misbruikt worden, mishandeld worden en vernederd worden hoger is dan toen voorzien is.

Wie mijn boek kent en regelmatig mijn blogs leest weet wel wat ik bedoel. Ik heb nu anno 2019 nog steeds CPTSS, dissociatieve fugue stoornis een hulphond om me buiten te kunnen voortbewegen. Ik ben nu 48 jaar heb de eerste 25 jaar geleefd in een enorme hel en de 23 erna ook door alle gevolgen. Dan is in mijn ogen 2269 euro niet echt erkenning krijgen voor het leed tijdens het misbruik en erna. Toch is mijn aanvraag afgewezen. De grond is dat de 2269 was voor de geleden schade en schade in de toekomst. Het gaat nogmaals niet om het geld maar om de miskenning ik voel me miskend in wat ik meegemaakt heb de afgelopen 48 jaar. Is dat dom? Misschien wel maar ik kan mijn gevoel niet ontkennen.

Ik had er ergens ook hoop op al was het maar een paar duizend mijn dromen waren niet groot ons oude autootje opknappen en eindelijk een bed en matras waar ik fatsoenlijk op kan slapen. De bedden tweedehands was al prima geweest. En een airco voor de auto zodat Dirk ook in de zomerdag meekan. Nee ik droom niet van splinternieuwe auto’s gewoon ons bijna 15 jaar oude autootje weer opknappen ben ik al heel blij mee. Maar het kan niet allebei mijn dromen niet. Ik heb het simpelweg niet. Dat maakt me wanhopig wat als ons autootje niet de keuring doorkomt? Er moeten daarvoor wat onderdelen vervangen worden, wat dan?

Dus de brutale schoenen aangetrokken en een crowdfundactie begonnen, met het schaamrood op mijn gezicht. Hulp vragen voor iemand die altijd alles zelf wil doen. Die liever anderen helpt dan zelf geholpen te worden. Toch doe ik het nu uit wanhoop. Ik ben blij met elke euro kleine beetjes maken ook een hoop. En dat veel mensen zelf al blij zijn als ze kunnen eten en drinken ben ik me meer dan wie dan ook bewust van. Dan kun je me heel erg helpen door mijn actie op facebook, twitter en linked te delen, dat kan met de deelknoppen onder de actie heel makkelijk. Dank je wel als je me hiermee helpt op welke manier dan ook

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Mijn vrijheid ik vraag om uw hulp

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Wij kunnen door omstandigheden waar ik nu niet verder op in ga maar net rondkomen. We kunnen heel veel niet. Daar klaag ik niet over ik kijk naar wat wel kan. We wonen leuk, hebben eten en drinken en vooral elkaar en dat is met geen geld ter wereld te koop. Toch weet ik nu even niet wat te doen.

Ons nu 14 jaar oud autootje is heel belangrijk voor ons. Het is onze weg bij een stukje vrijheid. Openbaar vervoer gaat niet voor mij door mijn (C) PTSS, ik raak in paniek in het openbaar vervoer. In mijn eigen wijkje kan ik prima vooruit met mijn scootmobiel. Maar je wil ook wel eens bij familie en vrienden op bezoek, naar ziekenhuis, therapie, en zo veel meer. Ook Dirk mijn hulphond gaat altijd mee in ons autootje. Dat autootje heeft nu een opknapbeurt met wat onderdelen nodig. Geld voor een nieuwe is er al helemaal niet maar ook niet om hem op te knappen. Dan kan hij volgens de monteur nog vele jaren mee. Daarnaast is er ook een nieuwe airco nodig. Ik mag de hulphond niet in de zomer vervoeren in een auto zonder airco en zonder Dirk ga ik de deur niet uit dus zit ik nu noodgedwongen veel thuis in de zomer. Lieve mensen ik weet dat een auto “luxe” is voor ons echter niet voor ons is het noodzaak.

Daarnaast is ons bed nu bijna 20 jaar oud. Ik heb een lumbale stenose en een hernia in mijn rug. De boxspring is helemaal afgeleefd. Om weer goed te mogen slapen is er een goed senioren bed en een goed matras nodig ook dat is voor ons nu onmogelijk. Fijn advies van de arts maar ik heb het niet.

25 jaar lang heb ik overleefd, ben ik misbruikt, mishandeld en vernederd door mijn beide ouders en mijn opa. Daarna heb ik jarenlang heel hard gevochten om ook maar een enigszins gewoon leven te krijgen. Dat is gelukt, ik gaf niet op en vocht voor wat ik waard was. Ik voel weer geluk en liefde daar is geen cent voor nodig dat zit in je eigen hart. Ik schaam mu nu heel erg om dit te doen en om hulp te vragen omdat ik vind dat ik alles zelf moet oplossen toch vraag ik jullie nu om hulp om dat stukje vrijheid wat ik verworven heb te behouden en weer pijnvrij te mogen slapen, sorry.

Terugblik op 2018

Morgen is het dan echt de laatste dag van het jaar en dus terug en vooruitkijken. Het jaar 2018 was een bijzonder jaar voor mij met mooie ontwikkelingen. Het is het tweede jaar met Dirk samen. Onze band is inmiddels heel erg hecht en we zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Het is voor beide heel gewoon dat hij overal mee naar toe gaat. Mijn omgeving is ook inmiddels helemaal gewend aan hem en gaan er inmiddels vanuit komt Angélique dan komt Dirk ook en dat is nergens een probleem ook niet als mensen zelf huisdieren hebben. Dirk is helemaal mijn maatje door dik en dun geworden. We knuffelen wat af samen soms moet ik zelfs zeggen nee anders wil hij 24 uur wel geknuffeld worden en dat is ook voor mij wel wat veel. Hij betekent mijn herwonnen vrijheid voor me. Mijn veiligheidskader waar we ook heen gaan.

In februari kreeg ik mijn scootmobiel. Ik moest echt over een drempel dan was het zo zichtbaar. Maar wat ben ik er nu blij mee. Vooral dat ik zelf Dirk weer kan uitlaten die rent als een parmantig paard mee langs de scoot. Hij vindt het heerlijk en staat al klaar zodra ik de deur naar de gang open doe. En de zelfstandigheid die ik weer heb. Ik kan nu zelf een boodschapje doen en hoef dat niet meer aan Tonnie te vragen. Elke dag trekken Dirk en ik er op uit samen. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als afgelopen jaar, heerlijk.

In april start ik met de cursus werken met eigen ervaring. Een cursus waar je flink bij in de spiegel kijkt. Ik heb er veel geleerd over hoe mijn ervaringen goed te gebruiken maar zeker ook over mezelf. Waar mijn kracht ligt en wat ik echt kan betekenen. Het is sinds mijn boek uitkwam een droom, ervaringsdeskundige worden. Nu is het tijd om daaraan te gaan werken en dit is een goede eerste start.

En dan komt mijn eerste lezing totaal onverwacht er is iemand uitgevallen en hals over kop trek ik naar Waalre en heb nog twee minuten als ik binnenkom. Dat is de microfoon grijpen en vertellen. En dat ging bijzonder goed. Pfft echt hé ik kan dit, ben best trots op mezelf. Van “verward persoon” naar ervaringsdeskundige, wat een ontwikkeling.

De relatie met Tonnie is ook veel beter geworden, die was al erg goed maar ik was toch afhankelijk in de relatie. Het was nooit helemaal gelijkwaardig. Nu ik me door Dirk, de taxbus en de scootmobiel veel zelfstandiger kan bewegen is onze relatie gelijkwaardiger geworden. We zijn weer volledig partners van elkaar en minder hulpverlener en cliënt. Al is hij nog steeds mijn rots in de branding op tijden en dagen dat ik me even minder red. Ja die zijn er ook alleen minder en ik kan ze beter relativeren en behappen.

Een groot hoogtepunt was natuurlijk het winnen van de helen van seksueel misbruik award. Wat was ik en ben ik er trots op. Het bevestigt wat ik eigenlijk al weet, ik ben goed bezig! Het gala zelf was geweldig allemaal mooie mensen, ontroering een lach, wat heb ik ervan genoten.

Op 10 december overlijdt mijn vader-dader. Ik weet niet goed wat ik voel hoe hard ook ergens maakt het me blij. Ik wil hem nog zien om voor mezelf er zeker van te zijn dat hij echt dood is. En daar ligt hij dan zo dood als je maar zijn kan. Ik heb een brief geschreven wat ik hem nog wilde zeggen. Die heb ik aan niemand, zelfs Tonnie niet laten lezen. Dat heb ik in een gesloten enveloppe gedaan en in de kist gelegd. Ik maak ook een foto zodat ik op moeilijke momenten kan terugkijken, oh ja hij is echt dood. Voor mij is het goed zo op deze manier afsluiten.

Zo is 2018 een jaar geweest met grote stappen, ontwikkeling, verdieping, herwonnen vrijheid. Ik zie voor het eerst niet meer op tegen het volgende jaar. Denk voor het eerst niet het zal wel weer ellende worden. Ik verheug me nu op 2019 waarin ik me verder kan ontwikkelen en verdiepen en waarin vast weer mooie dingen gaan gebeuren. Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Dat je mag rotten in de hel

Nou pa daar lig je dan koud en dood, koud was je altijd al nu ben je dan ook dood. Over de doden niets dan goeds voor jou de uitzondering. Een vader ben je nooit geweest wel een dader. De ontelbare keren dat je me verkracht hebt. De ontelbare keren dat je me mishandelde, me vernederde. En weet je wat het mooie is je hebt de strijd verloren. Jij wilde dat ik ongelukkig zou zijn het liefst zelfs dood. Nu pa ik ben springlevend éngelukkig is dat even een tegenvaller hé.

Ik was je kind, je echtgenote, je huishoudster, je pispaal, je boksbal, je hoer, je vuilnis, je duivelskind. Er was maar een persoon op deze aarde die jij liefhad en die kon je alleen zien als je in de spiegel keek. Je hield alleen van jezelf anderen deden er voor jou niet toe. Altijd vertelde je me wat er met wie dan ook mis was. Familieleden, vrienden jij zag altijd het slechte in iedereen, onvolkomenheden, iedereen was te min. Je noemde ooms van mij zuiplappen terwijl je zelf elke dag dronk, hypocriet toch? Verassing voor je de enige waar het slechte echt in zat, waar echt iets mis mee was ben jij. Je was een klootzak, voor bijna iedereen die met je te maken had.

Leuke herinneringen aan je? Ik kan ze nergens vandaan halen, ze zijn er gewoon niet. Er was altijd wel een rede waarom je boos was. In mijn hele jeugd is er nooit een dag geweest dat je niet boos op me was. Je vertelde wel eens over jouw jeugd, over hoe zwaar je mishandeld bent en dat je vader je nooit heeft gemogen. Is dat een excuus om hetzelfde te doen? Nee absoluut niet, er is geen enkel excuus mogelijk voor wat je gedaan hebt.

Jouw donkere ogen waarin altijd haat en minachting te lezen waren zullen me nu nooit meer aan kunnen kijken, ze zijn voorgoed gesloten. Wat jij thuis noemde was voor mij een strafkamp waartoe ik 25 jaar lang veroordeeld was. Een lange straf voor het enige feit dat ik echt pleegde namelijk geboren worden. Daarvoor strafte je me elke dag weer. Nooit heb je enige spijt getoond, je vond wat je deed gerechtvaardigd. Enige tijd geleden zei je tegen mijn vriendin: “Ze wilde het zelf”.

Je bent in totale eenzaamheid gestorven en eerlijk gezegd dat vind ik prettig. Door jouw ben ik heel lang heel eenzaam geweest. Dat was voor mij geen keuze. Jij joeg zelf iedereen weg, niemand was goed genoeg. Ik weet niet goed wat ik nu allemaal voel maar verdriet zeker niet. Ik ben blij dat je dood bent, dat je nooit meer wie dan ook schade kan berokkenen.

Je hebt me heel veel afgenomen, toen ik van je weg stapte had je alles van me, mijn lichaam, mijn ziel, mijn jeugd alles. Maar gebroken had je me niet. Ik vocht terug en langzaam pakte ik het terug en werd het weer van mij. Ik weet niet wat er na de dood nog is. Maar als er iets is dan weet ikzeker dat er nu met je afgerekend wordt. Dat je nooit in een paradijs zal komen, dat je nu gezien wordt zoals je echt was, een klootzak, een dader, een narcist, een verkrachter, hypocriet, hypochonder, een duivel, een onmens. Dat je maar mag rotten in de hel, dag pa!

Waarom ervaringsdeskundige worden?

De eerste 25 jaar van mijn leven had ik geen stem. Ik moest zwijgen, mocht geen mening hebben, mocht niet praten. Ik was voor mijn gevoel niets, een gebruiksvoorwerp. Ik weet nog hoe het misbruik begon en zeker nog hoe het eindigde. Daar zaten eindeloze jaren tussen. Misbruikt, verkracht, vernedert, mishandeld. Opgesloten in een kast, in een diepvrieskist. Geslagen, geschopt, geen eten krijgen, genegeerd worden. 25 jaar lang misbruikt en mishandeld door mijn vader, met medeweten van mijn moeder die me als tiener ook misbruikte. Tussendoor nog 4 jaar misbruikt door mijn opa en al die jaren had ik geen stem.

De gevolgen PTSS, dissociatieve fugue stoornis een sociale fobie en de lichamelijke gevolgen. In de hulpverlening mocht ik er niet over praten. Weer had ik geen stem, weer moest ik zwijgen weer jarenlang. De woorden die in me razen worden niet uitgesproken. Dan zonder stem, op papier en dit wordt uiteindelijk mijn boek Het Duivelskind. Langzaam ga ik ook spreken in interviews op tv, op de radio. Mijn stem wordt steeds krachtiger, ik word gehoord na al die jaren.

Ik kreeg mijn PTSS-hond Dirk zocht hulpverleners die bij me paste, ging vrijwilligerswerk doen en kreeg weer grip op mijn leven. Ik heb mooie mensen om me heen die me inspireren, die me krachtiger maken, die me laten lachen, waar ik intens van geniet. Er komt ruimte in mijn leven om mijn stem te laten horen.

Soms zeggen mensen wel eens tegen me, je blijft er zo maar mee bezig. Ervaringsdeskundige worden, je verhaal vertellen, waarom doe je dat?Omdat ik een verschil wil maken, omdat ik wil vertellen wat je als kind aan me had kunnen merken. Omdat ik wil vertellen wat dat misbruikte meisje toen nodig had gehad. Omdat ik wil laten wat zo misging in de hulpverlening en ook wat er heel prettig en goed in was. Omdat ik wil vertellen over herstel en zelfregie, over hoop, over van overleven naar leven.

En nee ik blijf er niet in hangen, ik kan mijn verhaal nu vertellen zonder erin te verzuipen, zonder herbelevingen. Juist omdat ik nu mijn leven op orde heb, de juiste mensen om me heen. Mijn leven draait niet meer elke seconde om mijn verleden. Ik leef en geniet en juist ook van het feit dat ik nu na al die jaren een stem heb, hem mag laten horen. Voor die kinderen die nu (nog) geen stem hebben, hopende dat ook zij een stem zullen krijgen.

Seksueel misbruik en de gezondheidszorg,

Wie (langdurig) seksueel misbruikt is heeft vaak ook lichamelijke klachten. En nee ik bedoel niet tussen de oren. Langdurig seksueel misbruik is een aanslag op je (kinder)lijf. En dan wat zware spanning, stress met je lijf doet. Dus belanden vele ook in de medische molen. En juist deze is een groot trigger bos.

Dokter moeten nu eenmaal aan je zitten om je te kunnen onderzoeken. Soms heb je de keuze voor een mannelijke of vrouwelijke arts maar niet altijd. Ze zitten niet alleen aan je, je moet je vaak ook nog uitkleden en dus zitten ze aan je naakte huid. Dat is nogal wat voor mensen die seksueel misbruikt zijn. En je weet met je verstand dat dit puur medisch is en toch voelt het vaak zo beklemmend zo beangstigend.

Onderzoeken zijn vaak moeilijk. Een MRI waarbij je in een buis stil moet liggen maakt je vaak panisch. Je bent de controle kwijt, je kan geen kant op. Voor iemand met PTSS een van de grootste angsten. Neem nu een maag/darm onderzoek waarbij er letterlijk iets in je lijf geduwd wordt. Dat wat we jarenlang moesten doorstaan dat er “iets” in je lijf of mond geduwd werd. Vraag om een roesje en leg uit waarom. Zonder was voor mij absoluut niet te doen. Eigenlijk mag er ook niemand mee naar binnen maar op uitdrukkelijk verzoek van mij mocht dit wel. Dat gaf me een veel rustiger gevoel. En dan nog maar niet te spreken over een gynaecologisch onderzoek dat is voor mij een no-go.

Een operatie is een aanslag op je geest en lijf. Eenmaal onder narcose heb je geen enkele controle meer, kan je niet zien wat er gebeurt. Dat kan heel beangstigend zijn. Maar ook alles eromheen. De kamer waar iedereen in en uitloopt maakte dat ik me heel onveilig voelde. Maar ook ontwaken uit de narcose, ik heb gevraagd of dat een vrouw wil doen. En dat kon gelukkig. Zo moest ik eigenlijk een katheter en ook daar het verhaal van iets in je lijf hebben, sterker nog in je vagina, afschuwelijk. Na overleg hebben ze bij mij de katheter niet ingebracht. Ook kreeg ik een eenpersoonskamer waar ook mijn hulphond op mocht komen. Heel belangrijk is dat je van tevoren goed met het ziekenhuis bespreekt wat voor jouw moeilijk is en wat je zou kunnen helpen. Door dit goed aan te geven kan je vaak al een heleboel ellende voorkomen al blijft het moeilijk.

Hetzelfde geld ook voor de tandarts. De mond en vooral in de mond is een no go gebied voor veel mensen die misbruikt zijn. Ik hoef hier denk ik niet te beschrijven waarom, dat kan iedereen zich wel verbeelden. Een controle van 5 minuten dat is nog wel te doen. Maar als er echt wat gedaan moet worden en zo’n tandarts lang in je mond bezig is dan wordt het een ander verhaal. Dat gevoel dat je niet kunt slikken, dat je stikt, dat je iets in je mond hebt maakt dat je gaat trillen, zweten en in paniek raakt. Ook hier geld praat erover, of ga naar een speciale angsttandarts.

Ik weet het telkens weer uitleggen is niet makkelijk. Maar de arts, tandarts, ziekenhuis kan je alleen helpen als jij aangeeft wat voor jou werkt om het iets makkelijker te maken. We moeten de gezondheidszorg ervan bewust maken wat dit met ons doet. Zij staan er niet zomaar bij stil!

Scootmobiel, achteruit of vooruitgang?

Lopen was al een hele tijd een probleem van me toen Hulphond voor de eerste keer een scootmobiel opperde. Meteen voelde ik afkeer, nee dat wilde ik absoluut niet. Zoals ik altijd geleerd heb moet je pijn negeren en doorgaan, zeker niet zichtbaar maken. Dus ging ik door, het probleem was echter als ik doorging sloeg de rugpijn naar mijn been en die werd doof, tintelde en voelde alsof hij er niet meer aan zat. Ik wilde wel door maar mijn been weigerde. Je kunt nog zo’n geestelijke kracht hebben soms doet het lichaam echt niet meer wat je wil hoe je jezelf er ook tegen verzet.

Gaat wel over dacht ik ook omdat de artsen zeiden dat het de spieren waren, net als de ergo en fysiotherapeute. Op een röntgenfoto was alleen wat slijtage te zien. Maar het ging niet over, het werd juist erger. En hoe ik me ook verzette ik kon steeds minder ver lopen. Tot er eindelijk een MRI werd gemaakt en het zat dus helemaal niet in de spieren. Ik had een hernia maar waar ik uiteindelijk het meest last van had was een lumbale stenose. Een zenuw die klem zat. Ja een operatie kan, maar dat werd sterk afgeraden. Met oefentherapie leer ik er nu mee omgaan maar over gaat het niet.

En weer kwam de scootmobiel ter sprake, zeker ook omdat ik Dirk al heel lang (eigenlijk al sinds ik hem heb) niet de beweging kon geven waar hij recht op heeft. Ik zag de scoot als achteruitgang. Dan wordt het zichtbaar en dat mag en kan niet. Ik ben een sterke vrouw die geen zwakte wil tonen, zo is dat me ook geleerd. Toch vroeg ik de scootmobiel aan, eigenlijk in Dirks belang.

Nu heb ik de scoot een paar maanden en er is een wereld voor me opengegaan. Het is denk ik minstens 15 jaar geleden dat ik alleen in het winkelcentrum ben geweest. Nu ga ik regelmatig samen met Dirk een boodschap doen. De route is ideaal ik moet door een autovrij park. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als de afgelopen maanden. Ik geniet met Dirk aan mijn zijde die nu helemaal dol is op ritjes met de scootmobiel, hij draaft er met trots naast. We krijgen regelmatig complimenten hoe statig hij ernaast draaft. We kletsen onderweg met mensen, worden door velen begroet. Wat een vrijheid heb ik nu dat had ik nooit durven dromen dat mijn wereld weer vergroot zou worden.

Nu weet ik dat een hulpmiddel aanvragen geen teken van zwakte is maar juist van heel sterk zijn. Het niet bij de pakken neer gaan zitten of thuis gaan zitten maar je wereld vergroten is kracht tonen. Dat je lichaam niet kan doen wat jij er mee wil accepteren en een nieuwe weg zoeken die je leven weer even fijn of zelfs fijner maakt dat is karakter tonen. Een scootmobiel is geen achteruitgang, nee het is vooruitgang met een grote V!

De lente van mijn leven

Het is weer lente, wat vind ik dat een geweldig seizoen. Je ziet langzaam weer alles groen worden, de eerste bloemen verschijnen en steeds vaker is er een vrolijk zonnetje. Er zijn jaren geweest dat ik de lente niet eens zag, zo donker was het in mijn hoofd. Maar sinds ik het roer heb opgegooid en andere hulpverleners heb gekozen en vrijwilligerswerk gaan doen en natuurlijk hulphond Dirk heb gekregen is dat helemaal anders. Ik zuig de lente op.

Over een paar weken wordt ik 48 en ik voel me in de lente van mijn leven. Vrijdag ga ik beginnen met de cursus werken met eigen ervaring, ervaringsdeskundige zijn dat is wat ik wil. Maar niet alleen, ik ben heel veel meer. Ook mijn bestuursfunctie in de wijkraad is voor mij belangrijk. Heeft helemaal niets met mijn verleden te maken en juist die balans vind ik fijn. Mijn verleden betekenis geven en aan de andere kant een functie waarin mijn verleden er niets toe doet.

Mijn geest werkt ook niet meer in het donker, waar ik vroeger dacht bij problemen wat moet ik nu? Denk ik nu in oplossingen. Zoals te horen krijgen dat je rug naar de knoppen is. Vervelend ja maar hoe verder. Binnen 3 weken had ik een scootmobiel en nu toer ik heerlijk door de wijk met Dirk en de scoot en geniet daar weer volop van. In plaats van minder vrijheid heb ik juist meer vrijheid gekregen. Ik kon immers al bijna 2 jaar niet meer wandelen en nu kan ik weer erop uit.

Ik zie ook niet meer zo op tegen feestdagen. Dat zijn en blijven akelige herinneringen. Dan was je vader-dader thuis en dat betekende dus extra misbruikt worden. Er werd wel heerlijk eten op tafel gezet, mijn vader-dader eiste altijd een 3 gangen diner van mijn moeder-dader. Nu kon zij geweldig koken dus het was heerlijk maar de sfeer was kil tot op het bot en gespannen en onveilig. Nu hebben mijn man en ik eerste paasdag brood met zelfgemaakte salades nee geen 3 gangen diner. Maar wel een heerlijke ontspannen en veilige sfeer en dat is veel meer waard. Heerlijk samen zijn en van elkaar genieten. Dat kan, dat mag en ik laat dat ook binnenkomen.

Ik heb heel wat lentes gemist omdat het zo stormde van binnen en alles zo donker was. Er kon geen licht bij. Mijn lichaam, mijn hoofd herinnerde zich al het misbruik en de mishandelingen en ik kon daar niet uit komen. Dat is voorbij, de lente stroomt in mijn lijf en hoofd. Mijn leven is weer van mij!!