Waarom ervaringsdeskundige worden?

De eerste 25 jaar van mijn leven had ik geen stem. Ik moest zwijgen, mocht geen mening hebben, mocht niet praten. Ik was voor mijn gevoel niets, een gebruiksvoorwerp. Ik weet nog hoe het misbruik begon en zeker nog hoe het eindigde. Daar zaten eindeloze jaren tussen. Misbruikt, verkracht, vernedert, mishandeld. Opgesloten in een kast, in een diepvrieskist. Geslagen, geschopt, geen eten krijgen, genegeerd worden. 25 jaar lang misbruikt en mishandeld door mijn vader, met medeweten van mijn moeder die me als tiener ook misbruikte. Tussendoor nog 4 jaar misbruikt door mijn opa en al die jaren had ik geen stem.

De gevolgen PTSS, dissociatieve fugue stoornis een sociale fobie en de lichamelijke gevolgen. In de hulpverlening mocht ik er niet over praten. Weer had ik geen stem, weer moest ik zwijgen weer jarenlang. De woorden die in me razen worden niet uitgesproken. Dan zonder stem, op papier en dit wordt uiteindelijk mijn boek Het Duivelskind. Langzaam ga ik ook spreken in interviews op tv, op de radio. Mijn stem wordt steeds krachtiger, ik word gehoord na al die jaren.

Ik kreeg mijn PTSS-hond Dirk zocht hulpverleners die bij me paste, ging vrijwilligerswerk doen en kreeg weer grip op mijn leven. Ik heb mooie mensen om me heen die me inspireren, die me krachtiger maken, die me laten lachen, waar ik intens van geniet. Er komt ruimte in mijn leven om mijn stem te laten horen.

Soms zeggen mensen wel eens tegen me, je blijft er zo maar mee bezig. Ervaringsdeskundige worden, je verhaal vertellen, waarom doe je dat?Omdat ik een verschil wil maken, omdat ik wil vertellen wat je als kind aan me had kunnen merken. Omdat ik wil vertellen wat dat misbruikte meisje toen nodig had gehad. Omdat ik wil laten wat zo misging in de hulpverlening en ook wat er heel prettig en goed in was. Omdat ik wil vertellen over herstel en zelfregie, over hoop, over van overleven naar leven.

En nee ik blijf er niet in hangen, ik kan mijn verhaal nu vertellen zonder erin te verzuipen, zonder herbelevingen. Juist omdat ik nu mijn leven op orde heb, de juiste mensen om me heen. Mijn leven draait niet meer elke seconde om mijn verleden. Ik leef en geniet en juist ook van het feit dat ik nu na al die jaren een stem heb, hem mag laten horen. Voor die kinderen die nu (nog) geen stem hebben, hopende dat ook zij een stem zullen krijgen.

Seksueel misbruik en de gezondheidszorg,

Wie (langdurig) seksueel misbruikt is heeft vaak ook lichamelijke klachten. En nee ik bedoel niet tussen de oren. Langdurig seksueel misbruik is een aanslag op je (kinder)lijf. En dan wat zware spanning, stress met je lijf doet. Dus belanden vele ook in de medische molen. En juist deze is een groot trigger bos.

Dokter moeten nu eenmaal aan je zitten om je te kunnen onderzoeken. Soms heb je de keuze voor een mannelijke of vrouwelijke arts maar niet altijd. Ze zitten niet alleen aan je, je moet je vaak ook nog uitkleden en dus zitten ze aan je naakte huid. Dat is nogal wat voor mensen die seksueel misbruikt zijn. En je weet met je verstand dat dit puur medisch is en toch voelt het vaak zo beklemmend zo beangstigend.

Onderzoeken zijn vaak moeilijk. Een MRI waarbij je in een buis stil moet liggen maakt je vaak panisch. Je bent de controle kwijt, je kan geen kant op. Voor iemand met PTSS een van de grootste angsten. Neem nu een maag/darm onderzoek waarbij er letterlijk iets in je lijf geduwd wordt. Dat wat we jarenlang moesten doorstaan dat er “iets” in je lijf of mond geduwd werd. Vraag om een roesje en leg uit waarom. Zonder was voor mij absoluut niet te doen. Eigenlijk mag er ook niemand mee naar binnen maar op uitdrukkelijk verzoek van mij mocht dit wel. Dat gaf me een veel rustiger gevoel. En dan nog maar niet te spreken over een gynaecologisch onderzoek dat is voor mij een no-go.

Een operatie is een aanslag op je geest en lijf. Eenmaal onder narcose heb je geen enkele controle meer, kan je niet zien wat er gebeurt. Dat kan heel beangstigend zijn. Maar ook alles eromheen. De kamer waar iedereen in en uitloopt maakte dat ik me heel onveilig voelde. Maar ook ontwaken uit de narcose, ik heb gevraagd of dat een vrouw wil doen. En dat kon gelukkig. Zo moest ik eigenlijk een katheter en ook daar het verhaal van iets in je lijf hebben, sterker nog in je vagina, afschuwelijk. Na overleg hebben ze bij mij de katheter niet ingebracht. Ook kreeg ik een eenpersoonskamer waar ook mijn hulphond op mocht komen. Heel belangrijk is dat je van tevoren goed met het ziekenhuis bespreekt wat voor jouw moeilijk is en wat je zou kunnen helpen. Door dit goed aan te geven kan je vaak al een heleboel ellende voorkomen al blijft het moeilijk.

Hetzelfde geld ook voor de tandarts. De mond en vooral in de mond is een no go gebied voor veel mensen die misbruikt zijn. Ik hoef hier denk ik niet te beschrijven waarom, dat kan iedereen zich wel verbeelden. Een controle van 5 minuten dat is nog wel te doen. Maar als er echt wat gedaan moet worden en zo’n tandarts lang in je mond bezig is dan wordt het een ander verhaal. Dat gevoel dat je niet kunt slikken, dat je stikt, dat je iets in je mond hebt maakt dat je gaat trillen, zweten en in paniek raakt. Ook hier geld praat erover, of ga naar een speciale angsttandarts.

Ik weet het telkens weer uitleggen is niet makkelijk. Maar de arts, tandarts, ziekenhuis kan je alleen helpen als jij aangeeft wat voor jou werkt om het iets makkelijker te maken. We moeten de gezondheidszorg ervan bewust maken wat dit met ons doet. Zij staan er niet zomaar bij stil!

Scootmobiel, achteruit of vooruitgang?

Lopen was al een hele tijd een probleem van me toen Hulphond voor de eerste keer een scootmobiel opperde. Meteen voelde ik afkeer, nee dat wilde ik absoluut niet. Zoals ik altijd geleerd heb moet je pijn negeren en doorgaan, zeker niet zichtbaar maken. Dus ging ik door, het probleem was echter als ik doorging sloeg de rugpijn naar mijn been en die werd doof, tintelde en voelde alsof hij er niet meer aan zat. Ik wilde wel door maar mijn been weigerde. Je kunt nog zo’n geestelijke kracht hebben soms doet het lichaam echt niet meer wat je wil hoe je jezelf er ook tegen verzet.

Gaat wel over dacht ik ook omdat de artsen zeiden dat het de spieren waren, net als de ergo en fysiotherapeute. Op een röntgenfoto was alleen wat slijtage te zien. Maar het ging niet over, het werd juist erger. En hoe ik me ook verzette ik kon steeds minder ver lopen. Tot er eindelijk een MRI werd gemaakt en het zat dus helemaal niet in de spieren. Ik had een hernia maar waar ik uiteindelijk het meest last van had was een lumbale stenose. Een zenuw die klem zat. Ja een operatie kan, maar dat werd sterk afgeraden. Met oefentherapie leer ik er nu mee omgaan maar over gaat het niet.

En weer kwam de scootmobiel ter sprake, zeker ook omdat ik Dirk al heel lang (eigenlijk al sinds ik hem heb) niet de beweging kon geven waar hij recht op heeft. Ik zag de scoot als achteruitgang. Dan wordt het zichtbaar en dat mag en kan niet. Ik ben een sterke vrouw die geen zwakte wil tonen, zo is dat me ook geleerd. Toch vroeg ik de scootmobiel aan, eigenlijk in Dirks belang.

Nu heb ik de scoot een paar maanden en er is een wereld voor me opengegaan. Het is denk ik minstens 15 jaar geleden dat ik alleen in het winkelcentrum ben geweest. Nu ga ik regelmatig samen met Dirk een boodschap doen. De route is ideaal ik moet door een autovrij park. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als de afgelopen maanden. Ik geniet met Dirk aan mijn zijde die nu helemaal dol is op ritjes met de scootmobiel, hij draaft er met trots naast. We krijgen regelmatig complimenten hoe statig hij ernaast draaft. We kletsen onderweg met mensen, worden door velen begroet. Wat een vrijheid heb ik nu dat had ik nooit durven dromen dat mijn wereld weer vergroot zou worden.

Nu weet ik dat een hulpmiddel aanvragen geen teken van zwakte is maar juist van heel sterk zijn. Het niet bij de pakken neer gaan zitten of thuis gaan zitten maar je wereld vergroten is kracht tonen. Dat je lichaam niet kan doen wat jij er mee wil accepteren en een nieuwe weg zoeken die je leven weer even fijn of zelfs fijner maakt dat is karakter tonen. Een scootmobiel is geen achteruitgang, nee het is vooruitgang met een grote V!

De lente van mijn leven

Het is weer lente, wat vind ik dat een geweldig seizoen. Je ziet langzaam weer alles groen worden, de eerste bloemen verschijnen en steeds vaker is er een vrolijk zonnetje. Er zijn jaren geweest dat ik de lente niet eens zag, zo donker was het in mijn hoofd. Maar sinds ik het roer heb opgegooid en andere hulpverleners heb gekozen en vrijwilligerswerk gaan doen en natuurlijk hulphond Dirk heb gekregen is dat helemaal anders. Ik zuig de lente op.

Over een paar weken wordt ik 48 en ik voel me in de lente van mijn leven. Vrijdag ga ik beginnen met de cursus werken met eigen ervaring, ervaringsdeskundige zijn dat is wat ik wil. Maar niet alleen, ik ben heel veel meer. Ook mijn bestuursfunctie in de wijkraad is voor mij belangrijk. Heeft helemaal niets met mijn verleden te maken en juist die balans vind ik fijn. Mijn verleden betekenis geven en aan de andere kant een functie waarin mijn verleden er niets toe doet.

Mijn geest werkt ook niet meer in het donker, waar ik vroeger dacht bij problemen wat moet ik nu? Denk ik nu in oplossingen. Zoals te horen krijgen dat je rug naar de knoppen is. Vervelend ja maar hoe verder. Binnen 3 weken had ik een scootmobiel en nu toer ik heerlijk door de wijk met Dirk en de scoot en geniet daar weer volop van. In plaats van minder vrijheid heb ik juist meer vrijheid gekregen. Ik kon immers al bijna 2 jaar niet meer wandelen en nu kan ik weer erop uit.

Ik zie ook niet meer zo op tegen feestdagen. Dat zijn en blijven akelige herinneringen. Dan was je vader-dader thuis en dat betekende dus extra misbruikt worden. Er werd wel heerlijk eten op tafel gezet, mijn vader-dader eiste altijd een 3 gangen diner van mijn moeder-dader. Nu kon zij geweldig koken dus het was heerlijk maar de sfeer was kil tot op het bot en gespannen en onveilig. Nu hebben mijn man en ik eerste paasdag brood met zelfgemaakte salades nee geen 3 gangen diner. Maar wel een heerlijke ontspannen en veilige sfeer en dat is veel meer waard. Heerlijk samen zijn en van elkaar genieten. Dat kan, dat mag en ik laat dat ook binnenkomen.

Ik heb heel wat lentes gemist omdat het zo stormde van binnen en alles zo donker was. Er kon geen licht bij. Mijn lichaam, mijn hoofd herinnerde zich al het misbruik en de mishandelingen en ik kon daar niet uit komen. Dat is voorbij, de lente stroomt in mijn lijf en hoofd. Mijn leven is weer van mij!!

Mijn innerlijke kind

Je innerlijke kind, hij of zij is altijd bij je, bij iedereen. Bij velen is het een blij en gelukkig kind waaraan je warme herinneringen koestert. Maar het kan ook een diepongelukkig, een angstig een verwaarloosd, ernstig beschadigd kind zijn. Bij vrolijke innerlijke kinderen is er meestal een naadloos contact met het volwassen lijf. Ze zijn samen een. Bij een beschadigd innerlijk kind zijn ze vaak gesplitst. Kan je als volwassene er geen contact mee maken en al helemaal niet koesteren.

Mijn innerlijke kind is een zeer angstig en getraumatiseerd kind wat bijna dagelijks misbruikt, mishandeld en vernederd wordt. Ik verafschuwde dat kind en heb jarenlang tegen haar gevochten. Ik wilde haar niet zien en al helemaal niet voelen. Ze heeft zoveel pijn in zich te dragen. Toch kwam ze regelmatig opdagen. Als ik dissocieer dan is ze er, dan is mijn volwassen lijf de innerlijke volwassen en het beschadigde kind mijn identiteit. Dat kleine meisje vlucht wat ze kan om veiligheid te zoeken. Ze trilt en huilt bittere tranen. Ze is er zich niet bewust van dat ze er is. Niet bewust van het volwassen lijf waarin ze rondloopt. Ze beweegt als een kind, heeft altijd een vertrouwde knuffel bij haar. Ze is verschrikkelijk bang voor de man die ze pappa noemt. Voor zijn handen, zijn lijf, zijn bijna gitzwarte altijd boos kijkende ogen. Ze heeft niemand die haar troost en niemand die ze vertrouwt. Helemaal in haar eentje moet ze het gevecht aan, ze is zo verschrikkelijk eenzaam.

Hoe harder ik me tegen dat kleine meisje verzette hoe vaker ze er was. Langzaam leerde ik naar haar te kijken. Voorzichtig leerde ik haar troost te bieden. De eerste in haar hele leven die troost bood. Mensen die met haar te maken kregen zoals de man van haar volwassene en agenten en hulpverleners waren lief voor haar. Ze werd een beetje minder bang en kreeg een beetje meer vertrouwen. In een veilig hoekje in mijn huis zat ik met haar knuffel en bood haar zo veiligheid aan. Ze kwam minder vaak en werd meer een met haar volwassene.

Ze komt nog steeds af en toe dat kleine bange meisje. Nu is er een grote hond, hulphond en poedel Dirk die haar troost biedt en veiligheid. Dat kleine meisje had ook een hond daar voelt ze zich heel fijn bij. En Dirk laat haar contact maken met haar volwassene zodat die weer tevoorschijn kan komen. Een vertrouwde knuffel is er nog steeds, daar zijn ze beide gek op. Die geeft houvast en troost. Dirk vormt nu de schakel tussen mijn volwassen ik en mijn innerlijke kind. Iedereen heeft een innerlijk kind al zijn we ons daar vaak niet van bewust. Iemand die grote trauma’s als kind oploopt is zich daar vaak wel van bewust omdat ze niet meer een zijn. Maar je kan leren met dat kleine kind om te gaan, dat kind te troosten en veiligheid te bieden. Dat is een hele zware en moeilijke weg. Ik ben nog steeds niet een met haar maar accepteer haar nu en dat is al een hele stap!

“Love,” Alexandr Milov, Burning Man Festival. Photo © 2015 Robert Bruce Anderson

PTSS beperkingen en kwaliteiten

PTSS ik leef er al heel wat jaren mee. Met hele heftige periodes waarin ik echt dacht dat de zon nooit meer voor mij zou schijnen en periodes dat het wat beter ging. Leven met PTSS is zeker geen gemakkelijke opgave, het geeft je beperkingen. De eerste jaren ga je zo ongeveer constant over je grenzen heen. Met alle gevolgen van dien, nachtmerries, herbelevingen, je letterlijk ziek voelen, constant alert zijn en ga zo maar door. In de loop van de jaren heb ik mijn beperkingen leren kennen. Ik leef daar nu beter naar zodat ze me niet meer keihard in mijn gezicht knallen.

Maar ik heb ook mijn krachten leren kennen. Want ik ben veel meer dan PTSS en heb zeker ook kwaliteiten. Die heb ik ingezet om voor diverse mensen een website te bouwen en te beheren. Verder doe ik vrijwilligerswerk. Ik zit in het bestuur van de wijkraad en daar doet mijn PTSS er niets toe, daar ben ik gewoon Angélique die volledig mee kan draaien. Een heerlijk gevoel.

Sinds 1 ½ jaar heb ik natuurlijk ook Dirk mijn PTSS hulphond. Hij wijkt zelden van mij zijde. Of we nu boodschappen gaan doen, uit eten gaan, op bezoek bij familie of vrienden of naar huisarts, tandarts of ziekenhuis gaan, altijd gaat hij mee. Met hem aan mij zijde voel ik me sterk en heb ik veel meer zelfvertrouwen. Hem voelen als ik ergens binnenstap geeft mij meer zekerheid. Maar dat is niet het enige hij voorkomt ook dissociëren. Dirk maakt constant contact met me waardoor ik in het hier en nu blijf. De politie, ambulance, crisisdienst ze zijn niet meer nodig nu Dirk en ik zo een hecht team vormen. Hij zorgt er ook voor dat mensen niet te dicht in mijn persoonlijke zone kunnen komen. Hij “troost” me ook daar waar nodig kortom een verrijking van mijn leven.

Het is een heel lang proces geweest om mezelf een beetje te ontdekken. Welke kleren vind ik leuk? Ik had geen idee. Welk eten vind ik lekker? Hoe wil ik mijn huis inrichten wat is mijn smaak? Welke mensen wil ik om me heen? Wat is mijn eigen denken en wil? Ik had nog nooit zelf iets mogen denken of doen dus wist ik totaal niet wat ik wilde. Zelf leren denken en doen was en is moeilijk maar dat gaat me steeds beter af. Niemand bepaald meer voor me dat mag ik nu zelf doen, mijn eigen keuzes maken. Op mijn bek gaan en niet gestraft worden maar opstaan en verder gaan.

Het is de combinatie van maatregelen, therapie, Dirk, partner, PGB, vrijwilligerswerk die mijn leven nu aardig stabiel maken. Elk deeltje van die combinatie is belangrijk. Lichamelijk gaat het niet zo lekker, ik heb een hernia en ondanks een streng dieet kom ik aan. Maar omdat mijn leven nu stabieler is kan ik dat aan. Lichaam en geest werken samen dus in hoeverre de PTSS invloed heeft op mijn lichaam ik weet het niet. Ik weet wel dat ik geniet van  de periode waar ik nu voor mijn gevoel al best lang inzit. Wat de toekomst brengt weet niemand voor nu kijk ik ook niet zo ver maar geniet van het nu dat is ver genoeg.

Mijn 2017 mooi en heftig

Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist.

Maar ik maakte ook weer meer persoonlijke groei mee. Samen met Dirk met wie ik dit jaar een steeds hechter team vormde, word ik steeds sterker. In april werd ik 2de secretaris bij de wijkraad in mijn wijk, waar ik enorm van geniet. Ik ging naar de Pauw studio’s en werkte daar mee aan een video van studenten (zie media). Ik onderneem steeds meer en ging zelfs zwemmen ik ben 35 jaar niet meer in het water geweest. Ik heb weer het gevoel dat ik leef in plaats van overleef en wat een heerlijk gevoel is dat.

In mei zouden we fijn een week vakantie hebben en onze verjaardagen vieren. Dat liep anders ik kreeg veel pijn en bleek al snel dat het nierstenen waren. Er volgde 2 operaties, de eerste om een katheter tussen mijn nier en blaas aan te leggen zodat ik minder pijn zou hebben. Dat was ook zo maar ik voelde de katheter bij elke beweging en dat triggerde me enorm. Het voelde voor mij alsof er elke dag iemand binnendrong en je kunt je voorstellen met een misbruik verleden wat dit met je doet. Bij de tweede operatie werden de stenen via de rug verwijdert. Wel alle complimente voor het ziekenhuis, ik maakte mijn misbruik verleden bespreekbaar en wat dachten ze goed mee. Bij bijde operaties werd ik door vrouwen wakker gemaakt. Ik kreeg een eenpersoonskamer zodat Dirk bij me kon zijn. En na de tweede operatie werd geen katheter aangebracht wat eigenlijk wel standaart is.

Daar allemaal goed van opgeknapt als het allemaal weer een wending krijgt. Op 31 juli krijgt Tonnie een tia, ooginfarct en moet een halsslagader operatie ondergaan. Heel heftig allemaal en even stond alles op zijn kop. Maar Tonnie krijg je niet zomaar klein en op 11 december is hij weer volledig aan het werk gegaan. We zijn dankbaar dat het goed is afgelopen. Wel viel ook deze keer de vakantie in het water maar dat komt wel weer goed.

In november kregen we te horen dat ons hondje Jackie kanker heeft. Verdrietig gelukkig heeft ze er nog niet echt last van en besluiten we haar nog een zo leuk mogelijk leven te geven zolang als dat lukt.

Een jaar die in het teken stond van gezondheid en persoonlijke groei. In dit nieuwe jaar zet zich dit door. Tonnie wordt verdacht van een trombose been. Er is bloed afgenomen en aan de hand daarvan volgt er misschien een mri, deze week horen we meer. Zelf moet ik in januari naar de neuroloog en de internist. We zien wel weer hoe het allemaal loopt.

In April ga ik beginnen aan de cursus werken met eigen ervaring, weer meer persoonlijke groei. Ik begin met goede moed aan 2018 er zullen vast weer mooie dingen op mijn pad komen, daar geloof ik in!

Het hele niersteen verhaal

Het begon op 10 mei, ik werd in de nacht wakker met pijn in mijn rechternier. Huisartsenpost gebeld, slikt u maar paracetamol en kijk hoe het over een uurtje is. Nou precies hetzelfde dus wij naar de HA-post. De waarden in mijn bloed en urine werd gemeten en de arts dacht aan nierbekkenontsteking. Ondanks dat ik verder niet doodziek was en geen koorts had wat daar wel bij hoort. Ik heb wel tegen de man gezegd ik heb meer pijn dan u kunt zien want door mijn verleden kan ik niet goed pijn uiten. Maar goed ik kreeg antibiotica. Heel erg fijn want daarvan kreeg ik diarree zo erg dat we 2x per nacht mijn lakens moesten verschonen en ik kreeg een vaginale schimmelinfectie. Pijn in dat gebied het triggerde alles wat het maar kon triggeren. Samen met Dirk en mijn man lukte het me niet op straat terecht te komen.

Maar de pijn in mijn nier bleef dus 1 ½ week later naar de huisarts. Die zei meteen nierstenen en gaf me voor het weekend een cocktail medicatie mee en stuurde me dezelfde dag naar het ziekenhuis. Daar naartoe en inderdaad de radioloog constateerde een vastzittende grote niersteen en nierstuwing. De man zei jij moet meer pijn hebben dan je nu aangeeft. Hij belde direct de uroloog en ik moest meteen door naar hem. De uroloog zei meteen u krijgt 2 operaties, ik schrok me rot. Ben nog nooit geopereerd (gelukkig maar) De eerste zou de week erop al zijn dat moest met spoed.

Van tevoren krijg je een gesprek met o.a. een verpleegkundige. Ik gaf daaraan dat ik een misbruik verleden heb en ernstig bezwaar heb tegen gemengd verplegen en dat ik graag mijn hulphond bij me zou willen. Tot mijn verbazing werd er meteen een eenpersoonskamer geregeld waar Dirk ook op mocht. Verder gaf ik aan dat ik niet door een man gewekt wilde worden op de uitslaapkamer. Op 24 mei was de operatie en omdat alles zo goed afgebakend was, was ik niet eens zo heel erg nerveus. Het ging allemaal goed er werd een JJ-katheter geplaats die de omhooggeduwde steen op zijn plaats moest houden en de urine doorloop moest garanderen. Dat is een inwendige katheter tussen je nier en je blaas die in beide organen zit met een krul. Wat niemand me echter verteld had is dat je daarmee flink blaaskrampen kreeg en pijn bij het plassen en dat je het ding voelde zitten. Dus ik weer volledig in paniek. Had de uroloog dit van tevoren uitgelegd dan was er minder paniek geweest (heb ik hem later ook gezegd) Het voelde of er 24 uur per dag iemand in je kwam en je kunt me met mijn verleden indenken wat dit doet. Na 3 dagen kreeg ik gelukkig medicijnen tegen de blaaskrampen maar het pijn bij het plassen en dat je dat ding voelt zitten bleef.

Eindelijk volgde op 21 juni de tweede operatie hierbij zouden de nierstenen via mijn rug verwijderd worden. Ik moest om 7.30 nuchter komen en had uiteraard weer Dirk en mijn man bij. Ik ging eerst naar radiologie waar een nierkatheter aangebracht werd, geen pretje kan ik je vertellen dat doet gewoon pijn. Maar het lukte en toen moest ik wachten tot ik om 14.30 geopereerd zou worden. Dat ging helaas niet goed, al meteen nadat de narcose werd toegebracht kreeg ik long en ademhaling problemen. De longarts werd erbij geroepen en na 2 uur hadden ze dat onder controle. Pas toen kon de eigenlijke operatie beginnen. Die ging gelukkig goed en heel fijn door mijn verleden werd er besloten geen urinekatheter in te brengen wat wel gangbaar was. Toen ik wakker werd was ik net als de vorige keer misselijk en deze keer ook erg suf maar had geen pijn en geen last van mijn longen. Om 18.00 uur was ik terug op mijn kamer. Dirk en mijn man waren er ook. Die zijn tot 20.00 uur gebleven. Dirk bleef niet slapen. De nacht ben ik goed doorgekomen geen dissociëren. Vond mijn eigen kamer wel heel fijn en veilig daarin, veel wakker geweest. En donderdag morgen mocht ik al naar huis gelukkig. Eindelijk na 4 weken geen pijn bij het plassen meer die JJ-katheter was er ook uitgehaald bij de operatie. En net als bij de eerste operatie een vrouwenteam om me heen op de uroloog na. Wat een geweldig ziekenhuis het Elkerliek in Helmond.

Nu zijn we een week verder en ik voel me goed. Ik krijg nog wel op 31 juli een longfunctie test omdat ze willen achterhalen of het nu pech was, een allergische reactie of misschien COPD. Dat is nog wel even spannend maar voor nu ben ik gewoon blij pijnvrij te zijn en overal vanaf te zijn.

krachtdag 2017

Afgelopen zaterdag ben ik er weer geweest, de krachtdag voor mensen met seksueel misbruik verleden. Zoals altijd weer zeer professioneel en goed verzorgd door Hanny Lynch (wat een kanjer!) Het is altijd weer als een soort thuiskomen. Vrouwen en mannen die weten hoe het is om vaak jarenlang misbruikt te zijn, door heel veel shit heen te gaan, jarenlang allerlei therapieën. Maar ook enorme krachtige vrouwen en mannen. Dat is ook de rede dat ik naar deze dag toe ga omdat ik me in mijn kracht voel staan en me verbonden voel met deze mensen. Er zijn geen vele woorden nodig om elkaar te begrijpen, kijken is vaak al genoeg. Het is ook een feest om mensen met wie je op social media toch een intiemere band hebt gekregen te mogen knuffelen even lijfelijk elkaar voelen. Dan stroomt er een warmte door me heen, daar kunnen geen 10 winterjassen tegenop.

De vorige keer dat ik er was in Tilburg durfde ik nog niet alleen en had ik een vriendin meegevraagd. De workshops durfde ik al helemaal niet en na de lunch ben ik toen helemaal kapot naar huis gegaan. Maar nu een paar jaar later, met Hulphond Dirk aan mijn zijde stapte ik wel alleen naar binnen, nu ja ik was met iemand meegereden dus niet helemaal. En was ik zo ongeveer de laatste die de deur uitging. Dit keer geen zenuwen alleen een fijn gevoel van warmte, genegenheid, herkenning en kracht. Deze keer wel een workshop gevolgd al was dat helaas niet helemaal wat ik hoopte dat het zou zijn. Al was ook daar weer de kracht van lotgenoten volop te horen en te zien, dat vond ik dan weer zo mooi.

Hanny Lynch heeft een prachtig visitekaartje waarop staat taboedoorbreker en lotgenotenverbinder. Dat zijn de dagen die ze organiseert verbindend. Taboe verbreken is zeker ook nog heel hard nodig. Als je zegt ik ben seksueel misbruikt weten mensen nog steeds niet hoe hard ze weg moeten lopen. We durven er niet over te praten. Families laten je in de steek zodra je je mond opendoet, je hangt de vuile was niet buiten. Daardoor blijft seksueel misbruik in een schimmige sfeer achter de voordeur hangen. Durven slachtoffers jarenlang er niet over te praten, met alle gevolgen van dien. Er is nog heel veel voorlichting nodig zowel bij professionals, die vaak nog steeds niet weten hoe er om te gaan, als op scholen. Zodat kinderen er niet mee blijven rondlopen. En dan hoop ik dat er in de toekomst ook voor hen krachtdagen zijn. Waarin we elkaar ontmoeten, nee geen dagen in verdriet maar in kracht en dat maakt het zo ongelofelijk mooi geen lotgenoten maar krachtgenoten!