krachtdag 2017

Afgelopen zaterdag ben ik er weer geweest, de krachtdag voor mensen met seksueel misbruik verleden. Zoals altijd weer zeer professioneel en goed verzorgd door Hanny Lynch (wat een kanjer!) Het is altijd weer als een soort thuiskomen. Vrouwen en mannen die weten hoe het is om vaak jarenlang misbruikt te zijn, door heel veel shit heen te gaan, jarenlang allerlei therapieën. Maar ook enorme krachtige vrouwen en mannen. Dat is ook de rede dat ik naar deze dag toe ga omdat ik me in mijn kracht voel staan en me verbonden voel met deze mensen. Er zijn geen vele woorden nodig om elkaar te begrijpen, kijken is vaak al genoeg. Het is ook een feest om mensen met wie je op social media toch een intiemere band hebt gekregen te mogen knuffelen even lijfelijk elkaar voelen. Dan stroomt er een warmte door me heen, daar kunnen geen 10 winterjassen tegenop.

De vorige keer dat ik er was in Tilburg durfde ik nog niet alleen en had ik een vriendin meegevraagd. De workshops durfde ik al helemaal niet en na de lunch ben ik toen helemaal kapot naar huis gegaan. Maar nu een paar jaar later, met Hulphond Dirk aan mijn zijde stapte ik wel alleen naar binnen, nu ja ik was met iemand meegereden dus niet helemaal. En was ik zo ongeveer de laatste die de deur uitging. Dit keer geen zenuwen alleen een fijn gevoel van warmte, genegenheid, herkenning en kracht. Deze keer wel een workshop gevolgd al was dat helaas niet helemaal wat ik hoopte dat het zou zijn. Al was ook daar weer de kracht van lotgenoten volop te horen en te zien, dat vond ik dan weer zo mooi.

Hanny Lynch heeft een prachtig visitekaartje waarop staat taboedoorbreker en lotgenotenverbinder. Dat zijn de dagen die ze organiseert verbindend. Taboe verbreken is zeker ook nog heel hard nodig. Als je zegt ik ben seksueel misbruikt weten mensen nog steeds niet hoe hard ze weg moeten lopen. We durven er niet over te praten. Families laten je in de steek zodra je je mond opendoet, je hangt de vuile was niet buiten. Daardoor blijft seksueel misbruik in een schimmige sfeer achter de voordeur hangen. Durven slachtoffers jarenlang er niet over te praten, met alle gevolgen van dien. Er is nog heel veel voorlichting nodig zowel bij professionals, die vaak nog steeds niet weten hoe er om te gaan, als op scholen. Zodat kinderen er niet mee blijven rondlopen. En dan hoop ik dat er in de toekomst ook voor hen krachtdagen zijn. Waarin we elkaar ontmoeten, nee geen dagen in verdriet maar in kracht en dat maakt het zo ongelofelijk mooi geen lotgenoten maar krachtgenoten!

Dirk mijn kanjer, mijn verschil

 

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat sinds ik in augustus Dirk kreeg mijn leven écht veranderd is. Als je me een beetje volgt heb je dat wel gezien, gelezen. Al bij de eerste ontmoeting was het liefde op het eerste gezicht voor mij. Zo wie zo een poedel ik vind ze zo mooi, zo statig en vooral zo heerlijk aaibaar. Mar een poedel is ook aardig eigenwijs, tja hond lijkt op baasje gevalletje? Nog steeds als hij naast me gaat zitten en me recht in de ogen aankijkt dan smelt ik. Kan me een huis zonder Dirk al niet meer voorstellen. Elke nacht ligt hij met zijn knuffel tussen zijn poten te slapen, zo lief. Hij kan rennen als de beste en geeft veel honden het nakijken, als er dan ook nog wat natte plassen bij zijn dan kan zijn geluk niet op.

Maar bovenal is hij mij maatje door dik en dun. Bijna altijd gaat hij mee, huisarts. Ziekenhuis, tandarts, fysio, uit eten, lotgenotendagen, bezoekjes die we doen, boodschappen. Hij is er gewoon bij. In het plaatselijke winkelcentrum hoort hij al helemaal erbij iedereen kent hem. Elke dag weer houdt hij me goed in de gaten. Zo’n beetje elke half uur komt hij wel bij me staan en maakt contact, door zijn hoofd op mijn schoot te leggen of een poot te geven. Hij houdt me zo in het hier en nu en voorkomt dissociëren. En als dat wel gebeurt dan handelt hij direct. In de winkels zorgt hij ervoor dat ik me veiliger voel, mensen botsen niet mee zo tegen me aan, hij is de buffer. Hij kan heel ontspannen gaan liggen als we in een volle zaal zijn, applaus wat dan ook doet hem niet veel. Maar ondertussen houdt hij me goed in de gaten en weet precies wanneer hij contact moet maken. Als ik het spannend vind kan hem kriebelen, contact hebben me al rustiger maken. Ik voel me veel zekerder als ik buiten loop, loop weer rechtop. En een onbekende ruimte instappen is veel minder eng met Dirk aan mijn zijde. Als ik me verdrietig voel is er troost van Dirk. Samen knuffelen ontspant me en hij is er gek op. Hij gaat ook tegen me aan staan in drukkere ruimtes zodat ik zijn lijf voel en goed weet dat hij er is, hij geeft me steun, vertrouwen.

Hij wist ook al heel snel hoe alles hier werkte, had al snel door, hé ik mag op de bank, lekker naast mijn vrouwtje liggen. Bij het gastgezin kreeg hij s ’avonds een koekje als ze koffiedronken. Dat hebben wij maar voortgezet. Dus zodra manlief koffie gaat zetten denderen er 2 honden achter hem aan. We hebben natuurlijk Jackie ook nog. Ze liggen samen in een mandje en in een bos rennen ze samen. Jackie een minirondje en Dirk in een grote cirkel. Het is een grappig stel heel groot en heel klein, allebei bruin/wit. Alsof ze op elkaar afgestemd zijn. Dirk is geen echte spelletjes fan maar heel af en toe als Jackie rondrent met zijn knuffel, pakt hij die ineens af. Om 2 minuten later het ding weer terug te geven. Dirk betekend alles voor me, hij is het verschil in mijn leven geworden. We zijn een onafscheidelijke eenheid geworden. Na jarenlang heel veel hulpverlening heb ik nu de beste ooit gevonden, Dirk. Ik hoop dat we nog lang samen mogen zijn.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!

Het Duivelskind 4 jaar jong

Vandaag is het de 4e verjaardag van “Het Duivelskind”. Precies 4 jaar geleden op 2 maart 2013 zag mijn boek het levenslicht en stond ik trots ermee in mijn handen met vele mensen om me heen. Wat is er toch veel veranderd sinds die tijd. Ik was toen nog angstig, had veel last van dissociëren en herbelevingen. Leefde in een behoorlijk sociaal isolement. Het boek was een hele grote stap, een eerste stap in een wereld groter dan de 4 muren van mijn huiskamer. Ik was al wel actief op twitter en facebook maar altijd met plaatjes als profielfoto’s, anoniem dus. En daar waren ineens de interviews met kranten de televisie, de radio en allemaal met foto’s, film en dus ook mijn eigen foto op mijn profiel. Ik kreeg een gezicht, zag mezelf uitvergroot op de toonbank bij de plaatselijke AKO. En daarmee kwamen ook de vele ontelbare reacties, ook nu 4 jaar later komen er nog elke week reacties. En daar ben ik elke keer weer erg blij mee dat mensen mijn boek lezen maar vooral dat ze er daadwerkelijk iets aan hebben gehad, persoonlijk of professioneel.

In die 4 jaar tijd heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt. Er zijn hele diepe dalen geweest, zo diep dat ik niet meer kon en wilde leven en dus een zelfmoordpoging deed. De hulpverlening had me verteld dat mijn leven eigenlijk niet veel beter zou worden. Dat kon en wilde ik niet accepteren, het maakte me wanhopig. Gelukkig met lieve mensen om me heel lukte het me weer te gaan vechten. En het is niet waar, het kan wel beter worden dan het was. Ik koos een betere huisarts, hulpverlening en startte het hulphonden traject. Ik ging vrijwilligerswerk doen en begon weer te leven.

Nu 4 jaar later heb ik mijn hulphond Dirk die overal mee naar toe gaat, hij is mijn maatje trekt me overal doorheen. Ik sta weer in de wereld. Ik zit in de wijkraad in mijn wijk en doe dat met heel veel plezier. En ik ben bezig om aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige om voorlichting en trainingen te kunnen geven bij Jeugd over-winnen.

“Het Duivelskind” is inmiddels al heel veel gelezen door professionals, lotgenoten en geïnteresseerde. Daar ben ik erg blij mee, en ik hoop nog veel meer mensen ermee te bereiken. Ik hoop dat ze de impact van seksueel misbruik en kindermishandeling begrijpen. En hoe het kan dat het zo lang in stand wordt gehouden. Pasgeleden las ik het boekje “Met sorry maak je dit niet ongedaan” van Fiet van Beek. De verhalen van de jongeren van nu waren niet anders dan mijn verhaal. En dat maakt me verdrietig daaruit blijkt hoe het nodig is voorlichting, taboe doorbreken, praten. Mijn boek is ook nu in 2017 nog steeds actueel helaas en dat doet me pijn.

A Lot genoten

verbonden

A lot genoten dat heb ik gisteren bij de dag van het misbruikte kind. Hoe anders begon de dag, toen de wekker afliep voelde ik het al meteen, zenuwen. Mijn hart ging tekeer en in mijn buik een leger aan mieren. Maar ik ga, de trap op met Dirk en de trein in gaan goed, stap 1 gezet. Dan ontmoet ik in Eindhoven de vrouwen met wie ik mee ga rijden en voel meteen, dit zit goed. En dat is zo ik voel me “thuis” in de rit naar Driebergen toe. Daar aangekomen schrik ik een beetje van de drukte maar denk dan meteen, nee Angélique dit zijn allemaal mensen die bij jou passen, die het ook spannend vinden en dat maakt het al wat minder eng. En er is natuurlijk het feest van herkenning, even knuffelen met degene die je al kent en met wie je jezelf onmiddellijk verbonden voelt.

Er volgt een opening en een lezing, ik ben op een hoek gaan zitten zodat Dirk wat ruimte heeft. Hier en daar word ik geraakt, komt het binnen maar dat is niet erg. Door Dirk kan ik het allemaal aan. Dan kriebel ik hem even op zijn zachte koppie, hij houd me daarmee heel goed in het hier en nu. Dan de heerlijke hele luxe lunch, buiten want het weer is stralend. Meteen een mooie tijd om met nieuwe mensen te praten, te ontmoeten en te verbinden.

De workshops komen eraan, ik had gezegd ik ga echt geen workshops doen. Toch loop ik mee met de mensen die Biodanza gaan doen. Ja ik doe het wel, ik wil me openstellen en mezelf een kans geven te ontdekken. Biodanza is door dans contact maken met jezelf en met anderen. En wat ik nooit had gedacht dat ik zou kunnen gebeurt ik beweeg. Alleen en met anderen, er gaat van alles door me heen. Verwarring, angst, blijdschap, ik kan het allemaal niet zo goed plaatsen. Na een uur voel ik nu is het genoeg en ik verlaat de zaal. Weer een stap gezet, grenzen aangeven. Dat is het mooie van deze lotgenotendag. Dit mag ook, je mag helemaal jezelf zijn. Niemand die vind dat je mee moet doen zo een bevrijdend gevoel eens niet door de omgeving veroordeeld te worden. Een beetje trots ben ik wel op mezelf dat ik wel naar de workshop ben gegaan, dat ik mijn angst onder ogen heb gezien, en me eroverheen heb gezet.

Het is zo bijzonder om met een grote groep mensen te zijn en toch helemaal jezelf te kunnen zijn. Ik heb mensen die allang een plaatsje in mijn hart hebben geknuffeld en nieuwe hele mooie mensen ontmoet. Dirk is een fantastische steun voor me geweest de hele dag. Wat ben ik trots op mijn kerel. Hij heeft me in het hier en nu gehouden, dank zij hem heb ik de dag volledig bewust kunnen meemaken én voelen. Ik durfde niet te gaan, maar wat ben ik blij dat ik deze voor mij grote stap gezet heb!

Verbondenheid

dinsdag

Dinsdag was het dan zover, de boekpresentatie van Brigitte Lommers boek “Bevrijd van schaamte en schuld”. Het boek gaat over seksualiteit na seksueel misbruik en net als diverse van mijn lotgenoten heb ik in dit boek mijn seksuele beleving verteld. Dinsdag was dus de presentatie, want vond ik het spannend, niet alleen ging ik lotgenoten opnieuw ontmoeten, ik ging ook mensen voor het eerst ontmoeten. Maar gelukkig hoef ik dit niet alleen te doen uiteraard ging Dirk mijn hulphond mee en mijn man. Wat een steun heb ik dan toch om me heen hé, wat een geluk.

Oh wat was het mooi, mijn grote vriendin heb ik bijna doodgeknuffeld we spreken elkaar heel regelmatig over de telefoon maar niets mooiers dan elkaar weer vast mogen houden en voelen. Er ging direct een berg warmte door me heen en dat had niets met de hitte buiten te maken. Ik heb zulke mooie mensen ontmoet en gevoeld. Verbondenheid alleen elkaar aankijken en weten wij begrijpen elkaar. Dat is eigenlijk met geen woord te beschrijven. Uiterlijk, kleur, geaardheid, dik, dun, lang, klein, het viel allemaal weg. We waren een in elkaar aan voelen en verbonden zijn.

Het mooiste moment was toen Brigitte duidelijk geëmotioneerd de mensen bedankte die meegewerkt hadden aan haar boek en onze namen op de projector verschenen. We gingen staan. Daar in de zaal met 150 mensen stonden we, krachtig en verbonden. Zo mooi.

En dan was daar Karin Bloemen, ze is niet zo maar een bekende Nederlander, nee ze is een lotgenoot. Wat een mooie en warme vrouw. Durf ik het, ja of nee, toch maar niet? Ja toch ik ga haar een hand geven, schoorvoetend maar wat is ze warm. Vol belangstelling vraagt ze naar Dirk en wat hij allemaal kan. Mijn 5 minuten met haar, vergeten zal ik ze nooit.

Dan stelt iemand voor om samen op de foto te gaan met Karin Bloemen, wat mooi weer een gevoel van verbonden met elkaar vastgelegd op de gevoelige plaat. Wat ik dan weer niet durf, en nu spijt van heb, is vragen of Karin alleen met mij op de foto wil. Al met al een onvergetelijke avond waar ik nog vol van zit.

Dirk mijn PTSS hulphond

dirk5

Mag ik met trots aan jullie voorstellen Dirk, hij is mijn hulphond geworden. Eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. In maart kreeg ik een telefoontje van Hulphond Nederland dat ze een match voor me hadden. Op 29 maart reden we naar Herpen om kennis te gaan maken en te kijken of er een klik zou zijn. Wat was ik zenuwachtig, kennismaken met misschien wel mijn toekomstige hulphond. En daar was hij, Dirk een harlekijn koningspoedel. Ik was meteen verliefd, wat een prachtige hond. En ja hij kwam naar me toe, liet zich aaien, oh wat een heerlijk troostend gevoel die krulletjes van hem. Na bijna 2 uur was de conclusie er is een klik. Wij en hulphond kregen nog 2 dagen bedenktijd. Maar ik wist het al mijn hart was al verloren aan Dirk.

We begonnen aan bijna 4 maanden lang intensieve thuistrainingen. Elke week kwam Dirk samen met de trainster naar mij toe om te trainen met mij. Daarnaast werd hij in zijn gastgezin en in Herpen nog getraind. Een heel intensieve maar ook mooie tijd waarin we elkaar steeds beter leerde kennen en langzaam een band gingen opbouwen. Dirk bleek een voorbeeldige leerling pikte alles heel snel op. Af en toe een tikje eigenwijs maar dat is poedel eigen. Daarin moest ik juist leren zelfverzekerd en consequent te zijn. Ook voor mij een heel nieuw leerproces. Dan komen er en paar heerlijke logeerweekenden. Daarin leren we elkaar nog veel beter kennen en kunnen we alles wat we geleerd hebben in praktijk brengen. Oh wat geniet ik daarvan, zeker als we naar een natuurgebied gaan en ik hem zie rennen en spelen met andere honden.

Volgende week is het dan zover dat Dirk  bij me komt wonen en mijn PTSS hulphond is. Ik kan het gevoel niet beschrijven als hij naast me loopt als ik de deur uitga. En hij mag mee naar mijn therapie, de plaatselijke winkels is hij welkom, bij mijn huisarts. Helaas is hij niet welkom bij fysiotherapie, ik vind het toch best spannend daar. De angst is minder. Dirk en ik staan nog maar aan het begin onze band zal steeds beter worden. We werken hard om een team te worden dat vanzelfsprekend is. Dirk geeft me meer zelfstandigheid, troost, meer zelfverzekerdheid. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik ben met hem.

Jaaaa er komt een PTSS hulphond

hulphond

Jaaaaaaaaa het is een ja er gaat een maatje, een hulphond komen. Vandaag zijn de trainster en de case manager geweest met het verlossende woord. De teamvergadering waarin beslist werd wel of geen PTSS hulphond is geweest en het is dus definitief een ja, ik ben zo blij en gelukkig. In juni heb ik het eerste gesprek gehad met de psychologe en de case manager. Daarna volgde verschillende gesprekken ook in Herpen met een psycholoog en cliëntenbegeleidster van hulphond Nederland. Uiteraard over mijn PTSS en dissociatieve stoornis, wat dit voor mij inhoud. Wat ik denk dat een hond voor mij zou kunnen betekenen en hoe ik dat dan voor me zie. Hele mooie gesprekken waar ik duidelijk de ervaring voelde van hulphond. Ze voelde mij en mijn problemen heel goed aan. Ik voelde me heel welkom en warm ontvangen elke keer weer.

In januari en februari heb ik sessies gehad met 2 zeer ervaren trainsters. Telkens met verschillende honden. Verschillend in uiterlijk, poedels, labradors, kruisingen, zwart, blond, voskleur en daar tussen. Krullend, lang, kort haar enz. Maar zeker ook verschillende karakters, druk, rustig, speels, niet speels, onzeker, zeker en ga zo maar door. Na elke sessie schreef ik een kort verslag hoe ik het ervaren had wat ik fijn had gevonden, wat niet en wat ik mooi en niet mooi vond aan de honden. We deden allerlei oefeningen tijdens die sessies en er is veel gepraat. Zo kon hulphond zich een beeld vormen van wie ik ben, hoe ik op honden reageer, hoe honden op mij reageren. En wat er bij mij past en wat niet.

 

De volgende spannende stap is de juiste hond zoeken. Er wordt een profiel gemaakt van voor mij de juiste hond. Dan wordt er elke maand gekeken naar de beschikbare honden of daar een hond tussen zit die aan mijn profiel voldoet. Ik hoop dat mijn nieuwe maatje, hulpje, rots er snel tussen mag zitten en we kennis mogen maken zodat we samen aan de training kunnen beginnen. Ik ben zo warm en hartelijk ontvangen door hulphond Nederland het voelt echt als een warm bad. Ik heb me al die tijd zo begrepen en gehoord gevoelt. Ze zijn zo integer en vertrouwd met me omgegaan. Ik heb alle vertrouwen in de stappen die ik nog moet zetten en hoop jullie snel te gaan vervelen met foto’s.