Psychische kindermishandeling, onderbelicht

Ik ben lichamelijk mishandeld, seksueel misbruikt en dat is verschrikkelijk en heeft grote gevolgen. Maar wat me het meeste last heeft bezorgd is de psychische mishandeling. Dat grijpt zo in dat het je persoonlijke ontwikkeling in de weg zit. Je eigen persoonlijkheid vormen is erdoor vrijwel onmogelijk. Je weet niet eens meer wie je bent dat wordt volkomen onduidelijk.

Elke dag weer 25 jaar lang horen dat je nooit goed genoeg bent. Dat je niets kunt, dat je lelijk bent, niet om aan te zien. Dat er nooit iemand van je zal houden. Dat je het niet waard bent om te leven. Dat je een straf bent voor je ouders omdat je zo’n verschrikkelijk kind bent. Ik kan me werkelijk geen dag uit mijn jonge jaren herinneren dat ik niets fout deed. Altijd was er wel iets fout aan me. Ik was een duivelskind, een gedrocht.

Toen ik eindelijk wist te ontsnappen uit de totale dictatuur van mijn ouders was ik niets meer. Ik had geen idee wie ik was. Ik wist zelfs niet wat ik lekker vond of wat ik mooi vond. Er werd ook voor me bepaald welke kleren ik aan moest. Een eigen smaak had ik niet meer. Jaren heeft het geduurd voor ik daarachter was. Mijn muren hebben alle kleuren gehad gewoon omdat ik geen idee had wat ik mooi vond.

Ik voelde me minderwaardig aan alles en iedereen. Was ontzettend onzeker en angstig voor de “grote boze wereld”. En het is erg moeilijk om je eigen persoonlijkheid, je eigen ik te vinden als je daar 25 jaar lang zwaar in belemmerd bent.

Verkracht worden het komt nog in mijn nachtmerries voor. Maar wat zwaar op me drukte was de angst elke seconde van de dag. Niet weten wat er die dag gaat gebeuren, welke straf je zult krijgen. Dat 24 uur onder hoogspanning leven is funest daar ga je aan kapot. En als de daadwerkelijke mishandelingen stoppen stopt die angst niet. Werken is daardoor voor mij onmogelijk geworden. Ik leg de lat onmogelijk hoog voor mezelf. Alles moet perfect zijn. Ik dacht de hele nacht uit wat ik de volgende dag moest doen. Ik werkte zo 24 uur per dag. Het maakte me compleet kapot.

Ik spreek wel eens lotgenoten die zeggen bij mij was het zo erg niet, ik ben alleen psychisch mishandeld. Dan denk ik dat is wel heel erg het veranderd je ondermijnt je en dat mag niet gebeuren. Elk kind moet zichzelf vrij kunnen ontwikkelen. De krassen op je ziel zijn vaak erger dan de blauwe plekken. Die krassen zie je aan de buitenkant niet maar van binnen ben je zwaargewond.

Daar moeten we op letten niet alle mishandeling is zichtbaar, niet alles laat sporen achter die je kan zien. Maar de sporen die je niet kunt zien die kunnen heel heftig zijn. Laten we daar ook op letten dat een kind vrij mag denken. Dat een kind gestimuleerd wordt. Dat een kind complimenten krijgt. Kan jij iets veranderen? Ja je kunt dat kindje in je buurt eens zeggen wat doe je dat goed, wat zie je er mooi uit. Daarmee maak jij al een verschil voor één kind!

Dromen komen uit

Een tijdje geleden vroeg ik jullie om hulp omdat ik geen andere uitweg meer zag. Mijn man heeft door zwaar werk een versleten rug en ik heb een hernia en een lumbale stenose. We slapen op harde 20 jaar oude boxsprings en worden met rugpijn wakker. Dat is niet de bedoeling maar we kunnen ook niets om er iets aan te doen. Zoals zoveel mensen in Nederland komen we net rond. Extra’s zit er niet in, maar dit gaat wel om onze gezondheid. Dus vroeg ik ten einde raad om hulp.

En het is gelukt dankzij hele lieve mensen die doneerde, of het bericht verspreidde zullen we vanaf dinsdag weer als roosjes slapen. De bedden, de ombouw dus hebben we bij een kringloopwinkel gekocht. Die waren ook nog eens voor de halve prijs dat kostte echt een prikkie. Maar belangrijker de matrassen en bedbodems hoe komen we daaraan want daar gaat het eigenlijk om. Dankzij hele lieve hulp uit onverwachte hoek komt ook dit goed. Er komen 2 super matrassen en 2 bedbodems elektrisch nog wel. Allemaal dankzij hele lieve mensen, ben zo dankbaar. Deze droom is werkelijkheid geworden.

Nu nog verder voor de auto, we hebben nu ongeveer 1/3 voor elkaar. Vooral de airco is duur en als het om onszelf gingen deden we wel aan RO (raam open). Maar het gaat om Hulphond Dirk die mag in de zomer niet vervoerd worden zonder airco en iedereen die me een beetje volgt weet dat ik niet zonder Dirk op pad ga en kan. Een nieuwe auto, tweedehands dan zit er niet in. Onze wagen wordt in April 15 jaar oud maar is gelukkig nog erg goed en kan nog wel een tijdje mee. Dus deze opknappen is genoeg. Ik droom niet van een glimmende nieuwe auto maar kunnen blijven rijden met ons vertrouwde karretje.

Natuurlijk is een auto luxe en zijn er genoeg die zonder moeten doen. Ik ben al niet zo mobiel en de auto is een stukje vrijheid die we eigenlijk niet willen missen voor ons zou dat heel verdrietig zijn.

Ik ben zo dankbaar voor alle liefde die ik hierin mag ontvangen. Dat zit niet alleen in mensen die doneren. Ook de mensen die niet kunnen doneren (en dat begrijp ik als geen ander) maar dit ons wel gunnen en hun liefde sturen of het bericht delen ben ik heel blij mee. Internet en social media kan een genadeloos medium zijn. Maar evenzo kan er zoveel warmte en liefde vanuit komen dat ik er letterlijk stil van word.

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Schadefonds geweldsmisdrijven wat is erkenning?

Ik heb in het verleden een beroep gedaan op het Schadefonds geweldsmisdrijven. Ik heb daarvoor 5000 gulden immateriële schadevergoeding gehad dat is 2269 euro. Belangrijker voor mij was de erkenning. Nu denk ik daar wat anders over. Ik hoor lotgenoten die vele malen meer hebben gehad. De slachtoffers van de katholieke kerk hebben gemiddeld 32.000 euro gehad met 65 uitschieters naar 100.000. Nu is het maximale van het fonds op 35.000 euro.

Ik heb dus een aanvraag gedaan voor een aanvullende uitkering omdat ik vind dat de schade die ik van 25 jaar misbruikt worden, mishandeld worden en vernederd worden hoger is dan toen voorzien is.

Wie mijn boek kent en regelmatig mijn blogs leest weet wel wat ik bedoel. Ik heb nu anno 2019 nog steeds CPTSS, dissociatieve fugue stoornis een hulphond om me buiten te kunnen voortbewegen. Ik ben nu 48 jaar heb de eerste 25 jaar geleefd in een enorme hel en de 23 erna ook door alle gevolgen. Dan is in mijn ogen 2269 euro niet echt erkenning krijgen voor het leed tijdens het misbruik en erna. Toch is mijn aanvraag afgewezen. De grond is dat de 2269 was voor de geleden schade en schade in de toekomst. Het gaat nogmaals niet om het geld maar om de miskenning ik voel me miskend in wat ik meegemaakt heb de afgelopen 48 jaar. Is dat dom? Misschien wel maar ik kan mijn gevoel niet ontkennen.

Ik had er ergens ook hoop op al was het maar een paar duizend mijn dromen waren niet groot ons oude autootje opknappen en eindelijk een bed en matras waar ik fatsoenlijk op kan slapen. De bedden tweedehands was al prima geweest. En een airco voor de auto zodat Dirk ook in de zomerdag meekan. Nee ik droom niet van splinternieuwe auto’s gewoon ons bijna 15 jaar oude autootje weer opknappen ben ik al heel blij mee. Maar het kan niet allebei mijn dromen niet. Ik heb het simpelweg niet. Dat maakt me wanhopig wat als ons autootje niet de keuring doorkomt? Er moeten daarvoor wat onderdelen vervangen worden, wat dan?

Dus de brutale schoenen aangetrokken en een crowdfundactie begonnen, met het schaamrood op mijn gezicht. Hulp vragen voor iemand die altijd alles zelf wil doen. Die liever anderen helpt dan zelf geholpen te worden. Toch doe ik het nu uit wanhoop. Ik ben blij met elke euro kleine beetjes maken ook een hoop. En dat veel mensen zelf al blij zijn als ze kunnen eten en drinken ben ik me meer dan wie dan ook bewust van. Dan kun je me heel erg helpen door mijn actie op facebook, twitter en linked te delen, dat kan met de deelknoppen onder de actie heel makkelijk. Dank je wel als je me hiermee helpt op welke manier dan ook

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Mijn vrijheid ik vraag om uw hulp

https://www.doneerdoel.nl/actie/1473/mijn-vrijheid

Wij kunnen door omstandigheden waar ik nu niet verder op in ga maar net rondkomen. We kunnen heel veel niet. Daar klaag ik niet over ik kijk naar wat wel kan. We wonen leuk, hebben eten en drinken en vooral elkaar en dat is met geen geld ter wereld te koop. Toch weet ik nu even niet wat te doen.

Ons nu 14 jaar oud autootje is heel belangrijk voor ons. Het is onze weg bij een stukje vrijheid. Openbaar vervoer gaat niet voor mij door mijn (C) PTSS, ik raak in paniek in het openbaar vervoer. In mijn eigen wijkje kan ik prima vooruit met mijn scootmobiel. Maar je wil ook wel eens bij familie en vrienden op bezoek, naar ziekenhuis, therapie, en zo veel meer. Ook Dirk mijn hulphond gaat altijd mee in ons autootje. Dat autootje heeft nu een opknapbeurt met wat onderdelen nodig. Geld voor een nieuwe is er al helemaal niet maar ook niet om hem op te knappen. Dan kan hij volgens de monteur nog vele jaren mee. Daarnaast is er ook een nieuwe airco nodig. Ik mag de hulphond niet in de zomer vervoeren in een auto zonder airco en zonder Dirk ga ik de deur niet uit dus zit ik nu noodgedwongen veel thuis in de zomer. Lieve mensen ik weet dat een auto “luxe” is voor ons echter niet voor ons is het noodzaak.

Daarnaast is ons bed nu bijna 20 jaar oud. Ik heb een lumbale stenose en een hernia in mijn rug. De boxspring is helemaal afgeleefd. Om weer goed te mogen slapen is er een goed senioren bed en een goed matras nodig ook dat is voor ons nu onmogelijk. Fijn advies van de arts maar ik heb het niet.

25 jaar lang heb ik overleefd, ben ik misbruikt, mishandeld en vernederd door mijn beide ouders en mijn opa. Daarna heb ik jarenlang heel hard gevochten om ook maar een enigszins gewoon leven te krijgen. Dat is gelukt, ik gaf niet op en vocht voor wat ik waard was. Ik voel weer geluk en liefde daar is geen cent voor nodig dat zit in je eigen hart. Ik schaam mu nu heel erg om dit te doen en om hulp te vragen omdat ik vind dat ik alles zelf moet oplossen toch vraag ik jullie nu om hulp om dat stukje vrijheid wat ik verworven heb te behouden en weer pijnvrij te mogen slapen, sorry.

Terugblik op 2018

Morgen is het dan echt de laatste dag van het jaar en dus terug en vooruitkijken. Het jaar 2018 was een bijzonder jaar voor mij met mooie ontwikkelingen. Het is het tweede jaar met Dirk samen. Onze band is inmiddels heel erg hecht en we zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Het is voor beide heel gewoon dat hij overal mee naar toe gaat. Mijn omgeving is ook inmiddels helemaal gewend aan hem en gaan er inmiddels vanuit komt Angélique dan komt Dirk ook en dat is nergens een probleem ook niet als mensen zelf huisdieren hebben. Dirk is helemaal mijn maatje door dik en dun geworden. We knuffelen wat af samen soms moet ik zelfs zeggen nee anders wil hij 24 uur wel geknuffeld worden en dat is ook voor mij wel wat veel. Hij betekent mijn herwonnen vrijheid voor me. Mijn veiligheidskader waar we ook heen gaan.

In februari kreeg ik mijn scootmobiel. Ik moest echt over een drempel dan was het zo zichtbaar. Maar wat ben ik er nu blij mee. Vooral dat ik zelf Dirk weer kan uitlaten die rent als een parmantig paard mee langs de scoot. Hij vindt het heerlijk en staat al klaar zodra ik de deur naar de gang open doe. En de zelfstandigheid die ik weer heb. Ik kan nu zelf een boodschapje doen en hoef dat niet meer aan Tonnie te vragen. Elke dag trekken Dirk en ik er op uit samen. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als afgelopen jaar, heerlijk.

In april start ik met de cursus werken met eigen ervaring. Een cursus waar je flink bij in de spiegel kijkt. Ik heb er veel geleerd over hoe mijn ervaringen goed te gebruiken maar zeker ook over mezelf. Waar mijn kracht ligt en wat ik echt kan betekenen. Het is sinds mijn boek uitkwam een droom, ervaringsdeskundige worden. Nu is het tijd om daaraan te gaan werken en dit is een goede eerste start.

En dan komt mijn eerste lezing totaal onverwacht er is iemand uitgevallen en hals over kop trek ik naar Waalre en heb nog twee minuten als ik binnenkom. Dat is de microfoon grijpen en vertellen. En dat ging bijzonder goed. Pfft echt hé ik kan dit, ben best trots op mezelf. Van “verward persoon” naar ervaringsdeskundige, wat een ontwikkeling.

De relatie met Tonnie is ook veel beter geworden, die was al erg goed maar ik was toch afhankelijk in de relatie. Het was nooit helemaal gelijkwaardig. Nu ik me door Dirk, de taxbus en de scootmobiel veel zelfstandiger kan bewegen is onze relatie gelijkwaardiger geworden. We zijn weer volledig partners van elkaar en minder hulpverlener en cliënt. Al is hij nog steeds mijn rots in de branding op tijden en dagen dat ik me even minder red. Ja die zijn er ook alleen minder en ik kan ze beter relativeren en behappen.

Een groot hoogtepunt was natuurlijk het winnen van de helen van seksueel misbruik award. Wat was ik en ben ik er trots op. Het bevestigt wat ik eigenlijk al weet, ik ben goed bezig! Het gala zelf was geweldig allemaal mooie mensen, ontroering een lach, wat heb ik ervan genoten.

Op 10 december overlijdt mijn vader-dader. Ik weet niet goed wat ik voel hoe hard ook ergens maakt het me blij. Ik wil hem nog zien om voor mezelf er zeker van te zijn dat hij echt dood is. En daar ligt hij dan zo dood als je maar zijn kan. Ik heb een brief geschreven wat ik hem nog wilde zeggen. Die heb ik aan niemand, zelfs Tonnie niet laten lezen. Dat heb ik in een gesloten enveloppe gedaan en in de kist gelegd. Ik maak ook een foto zodat ik op moeilijke momenten kan terugkijken, oh ja hij is echt dood. Voor mij is het goed zo op deze manier afsluiten.

Zo is 2018 een jaar geweest met grote stappen, ontwikkeling, verdieping, herwonnen vrijheid. Ik zie voor het eerst niet meer op tegen het volgende jaar. Denk voor het eerst niet het zal wel weer ellende worden. Ik verheug me nu op 2019 waarin ik me verder kan ontwikkelen en verdiepen en waarin vast weer mooie dingen gaan gebeuren. Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Dat je mag rotten in de hel

Nou pa daar lig je dan koud en dood, koud was je altijd al nu ben je dan ook dood. Over de doden niets dan goeds voor jou de uitzondering. Een vader ben je nooit geweest wel een dader. De ontelbare keren dat je me verkracht hebt. De ontelbare keren dat je me mishandelde, me vernederde. En weet je wat het mooie is je hebt de strijd verloren. Jij wilde dat ik ongelukkig zou zijn het liefst zelfs dood. Nu pa ik ben springlevend éngelukkig is dat even een tegenvaller hé.

Ik was je kind, je echtgenote, je huishoudster, je pispaal, je boksbal, je hoer, je vuilnis, je duivelskind. Er was maar een persoon op deze aarde die jij liefhad en die kon je alleen zien als je in de spiegel keek. Je hield alleen van jezelf anderen deden er voor jou niet toe. Altijd vertelde je me wat er met wie dan ook mis was. Familieleden, vrienden jij zag altijd het slechte in iedereen, onvolkomenheden, iedereen was te min. Je noemde ooms van mij zuiplappen terwijl je zelf elke dag dronk, hypocriet toch? Verassing voor je de enige waar het slechte echt in zat, waar echt iets mis mee was ben jij. Je was een klootzak, voor bijna iedereen die met je te maken had.

Leuke herinneringen aan je? Ik kan ze nergens vandaan halen, ze zijn er gewoon niet. Er was altijd wel een rede waarom je boos was. In mijn hele jeugd is er nooit een dag geweest dat je niet boos op me was. Je vertelde wel eens over jouw jeugd, over hoe zwaar je mishandeld bent en dat je vader je nooit heeft gemogen. Is dat een excuus om hetzelfde te doen? Nee absoluut niet, er is geen enkel excuus mogelijk voor wat je gedaan hebt.

Jouw donkere ogen waarin altijd haat en minachting te lezen waren zullen me nu nooit meer aan kunnen kijken, ze zijn voorgoed gesloten. Wat jij thuis noemde was voor mij een strafkamp waartoe ik 25 jaar lang veroordeeld was. Een lange straf voor het enige feit dat ik echt pleegde namelijk geboren worden. Daarvoor strafte je me elke dag weer. Nooit heb je enige spijt getoond, je vond wat je deed gerechtvaardigd. Enige tijd geleden zei je tegen mijn vriendin: “Ze wilde het zelf”.

Je bent in totale eenzaamheid gestorven en eerlijk gezegd dat vind ik prettig. Door jouw ben ik heel lang heel eenzaam geweest. Dat was voor mij geen keuze. Jij joeg zelf iedereen weg, niemand was goed genoeg. Ik weet niet goed wat ik nu allemaal voel maar verdriet zeker niet. Ik ben blij dat je dood bent, dat je nooit meer wie dan ook schade kan berokkenen.

Je hebt me heel veel afgenomen, toen ik van je weg stapte had je alles van me, mijn lichaam, mijn ziel, mijn jeugd alles. Maar gebroken had je me niet. Ik vocht terug en langzaam pakte ik het terug en werd het weer van mij. Ik weet niet wat er na de dood nog is. Maar als er iets is dan weet ikzeker dat er nu met je afgerekend wordt. Dat je nooit in een paradijs zal komen, dat je nu gezien wordt zoals je echt was, een klootzak, een dader, een narcist, een verkrachter, hypocriet, hypochonder, een duivel, een onmens. Dat je maar mag rotten in de hel, dag pa!

Waarom ervaringsdeskundige worden?

De eerste 25 jaar van mijn leven had ik geen stem. Ik moest zwijgen, mocht geen mening hebben, mocht niet praten. Ik was voor mijn gevoel niets, een gebruiksvoorwerp. Ik weet nog hoe het misbruik begon en zeker nog hoe het eindigde. Daar zaten eindeloze jaren tussen. Misbruikt, verkracht, vernedert, mishandeld. Opgesloten in een kast, in een diepvrieskist. Geslagen, geschopt, geen eten krijgen, genegeerd worden. 25 jaar lang misbruikt en mishandeld door mijn vader, met medeweten van mijn moeder die me als tiener ook misbruikte. Tussendoor nog 4 jaar misbruikt door mijn opa en al die jaren had ik geen stem.

De gevolgen PTSS, dissociatieve fugue stoornis een sociale fobie en de lichamelijke gevolgen. In de hulpverlening mocht ik er niet over praten. Weer had ik geen stem, weer moest ik zwijgen weer jarenlang. De woorden die in me razen worden niet uitgesproken. Dan zonder stem, op papier en dit wordt uiteindelijk mijn boek Het Duivelskind. Langzaam ga ik ook spreken in interviews op tv, op de radio. Mijn stem wordt steeds krachtiger, ik word gehoord na al die jaren.

Ik kreeg mijn PTSS-hond Dirk zocht hulpverleners die bij me paste, ging vrijwilligerswerk doen en kreeg weer grip op mijn leven. Ik heb mooie mensen om me heen die me inspireren, die me krachtiger maken, die me laten lachen, waar ik intens van geniet. Er komt ruimte in mijn leven om mijn stem te laten horen.

Soms zeggen mensen wel eens tegen me, je blijft er zo maar mee bezig. Ervaringsdeskundige worden, je verhaal vertellen, waarom doe je dat?Omdat ik een verschil wil maken, omdat ik wil vertellen wat je als kind aan me had kunnen merken. Omdat ik wil vertellen wat dat misbruikte meisje toen nodig had gehad. Omdat ik wil laten wat zo misging in de hulpverlening en ook wat er heel prettig en goed in was. Omdat ik wil vertellen over herstel en zelfregie, over hoop, over van overleven naar leven.

En nee ik blijf er niet in hangen, ik kan mijn verhaal nu vertellen zonder erin te verzuipen, zonder herbelevingen. Juist omdat ik nu mijn leven op orde heb, de juiste mensen om me heen. Mijn leven draait niet meer elke seconde om mijn verleden. Ik leef en geniet en juist ook van het feit dat ik nu na al die jaren een stem heb, hem mag laten horen. Voor die kinderen die nu (nog) geen stem hebben, hopende dat ook zij een stem zullen krijgen.

De laatste dag woord tot de professionals

Vandaag eindigt de week tegen kindermishandeling 2018. In het hele land zijn er activiteiten geweest en is er veel inzet van geweldige ervaringsdeskundigen geweest. Heel veel professionals rondom kinderen, en dat zijn er nogal wat, zijn naar een of meer activiteiten geweest. Hopelijk hebben jullie daar weer mooie dingen uitgehaald.

Zo was er bij mijn lezing een beleidsmedewerker die nog nooit eraan gedacht had tandartsen te betrekken. Voor iemand die seksueel misbruik heeft meegemaakt is de tandarts een hel. Er wordt iets in je mond gestopt/gedaan. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom dat zo verschrikkelijk is. Toch worden tandartsen bijna nooit betrokken in deze week.

Zie ons, hoor ons, kijk naar ons ik hoop dat je dat meegekregen hebt. Alleen al echt gezien worden maakt een verschil. Een oprecht luisterend oor bieden. We zijn geen protocollen, casussen, procedures. We zijn mensen met elk een uniek verhaal, met elk onze unieke behoeftes. Heel belangrijk geef mensen ook eigenwaarde, laat ze meedenken, doe een beroep op hun eigen kunnen, geef ze een stukje zelfregie. Ik mocht er nooit over praten, stabiliseren zei men en praten zou dat overhoophalen. Soms moet je overhoophalen, naar de grond om weer op te kunnen bouwen. Ben daar niet bang voor. Ik schreef uiteindelijk een boek om zo te kunnen praten. Ga niet boven maar naast ons staan. Gun ons het verdriet, de pijn, de afschuw dat is rouw en dat heb je nodig.

Praat ook vooral mét kinderen en niet alleen over kinderen. Geef ze een stem, laat ze het in hun woorden vertellen, tekenen, schrijven. Maar laat ze vooral zien dat je hen ziet. Ik heb me jarenlang heel onzichtbaar gevoeld omdat geen enkele volwassenen me zag. Laat staan me ooit vroeg hoe gaat het met je? Zoals een lotgenoot zei een beker chocomel doet soms meer wonderen dan wat dan ook.

Wat mij heel erg geholpen heeft is toen er een beroep werd gedaan op mijn kunnen. Lang is vooral benadrukt wat ik niet kon, wat mijn beperkingen waren. Tot er gekeken werd naar wat wel mijn mogelijkheden waren. Een stukje zelfregie, eigenwaarde, zelfvertrouwen wat daardoor groeide.

Vaak is praten alleen niet genoeg. Vergeet lichaamsgerichte therapie niet. Dat kan zo belangrijk zijn. Velen houden niet meer van hun lichaam en zijn ervan vervreemd. Je eigen lichaam weer leren accepteren, er weer van leren houden kan een heel belangrijke stap in je herstel zijn.

Ben alert op signalen, en vooral ben niet bang om te melden! Als professional kan jij het verschil maken voor een kind die mishandeld, misbruikt, verwaarloosd wordt. Kan je het verschil maken in het herstel van een volwassene. Maar vooral zie dat kind, sta naast dat kind, zie de volwassene, sta naast de volwassene. Dank je wel voor je inzet en maak het verschil!

Dader(s) in beeld, dag 3

De week tegen kindermishandeling 2018

Met je kind in bad, samen heerlijk ontspannen, dat kan zo puur, zo mooi zijn. Dat was het voor mij niet. Met vader-dader moest ik regelmatig in bad. Volgens hem was ik altijd vies, hij leerde me hoe ik mezelf schoon moest maken. Met een schuursponsje en met een pot Jif (schuurmiddel) kom je heel ver. Pas toen ik samenwoonde en mijn man me zo onder de douche mezelf zag boenen, leerde ik dat dit niet normaal was. Mijn man leerde me douchen met een zachte spons en douche crème. Echt een openbaring voor mij dat je huis ook fijn kan aanvoelen na het douchen.

Hij raakte me overal aan waar dat maar kon met het in bad zijn samen. Op onze “speciale” plekken waste hij me extra goed en extra hard, dat deed pijn, veel pijn en de zeep prikte. Altijd na het in bad met hem had ik een brandend gevoel en jeuk daaronder. Nooit mocht de badkamerdeur op slot, ook niet toen ik al een tiener was, hij wilde ten aller tijden kunnen kijken of meedoen. De badkamer was een akelige plek met vele nare herinneringen.

Wat ook favoriet bij hem was, was mijn hoofd onder water duwen. Het gevoel dat je geen lucht meer krijgt, denken dat je doodgaat dat is zo afschuwelijk. Dan had ik nog liever dat hij me schoonboendde op zijn manier. Ik weet nog dat ik zwemles had en dat ging heel goed, tot ik ineens met geen stok meet het water in te krijgen was. De badmeester begreep er niets van, ik deed het zo goed. Maar water was een doodsangst geworden, waar je ver weg van moest blijven.

Ook nu vandaag de dag douche ik niet graag. Maak je niet ongerust ik douche elke dag, persoonlijke verzorging vind ik immers belangrijk. Ik pak altijd de douchekop in mijn hand. Ik ga nooit maar dan echt nooit onder de straal staan. Mijn haar was ik in de wastafel zodat ik niet vol onder het water hoef. Zwemmen? Ik heb het dit jaar nog een keer geprobeerd maar het zijn te veel angsten, teveel triggers. Water blijft een probleem voor mij, zelf nu nog.

Dader(s) in beeld, dag 2

De week tegen kindermishandeling 2018

Als kind had ik twee opa’s. Het verschil kon niet groter zijn. De ene, lieve opa vroeg me hoe ik in de ochtend mijn eitje wilde, hard of zachtgekookt. De andere, de akelige opa vroeg of ik mijn benen verder uit elkaar kon doen.

De lieve was de vader van mijn moeder, de akelige van mijn vader. Het gezegde; “de appel valt niet ver van de boom” is hier zeker van toepassing. Ik was een jaar of acht toen mijn vader-dader me naar opa-dader bracht en me achterliet. Het huis van opa-dader stonk altijd verschrikkelijk naar verbrande spek. Spek doorbakken was iets wat de man elke dag wel deed in mijn ogen. Ik vond het niet fijn, ik vond opa-dader een akelige man. Mager, gele vingers, gele tanden, stinkend naar alcohol, nooit vriendelijk en akelige, geniepige ogen.

En mijn voorgevoel was goed, ik wist het, hoe klein ik ook was, al ook hij zou aan me zitten, in me zitten. Ook hij hield van kleine, schattige meisjes. Ook hij scheurde mijn lichaam in tweeën. Daar bleef het niet bij, hij nodigde wel eens wat vrienden uit die voor een beetje geld ook wel eens aan mij mochten zitten. En ik? Ik dacht dat dit normaal was, dit was mijn leven. Ik verdiende dit als slecht kind.

Mijn hersenen konden dit niet aan, mijn lichaam kon dit niet aan. Ik trad uit mezelf, maakte het niet echt mee. Fantaseerde dat ik in een sprookjeswereld was waar alles lief en vredig was. Mijn hersenen maakte wat ik lang kortsluiting noemde, nu weet ik dat dit dissociëren heet. Daar begon ik deze overlevingstechniek te ontwikkelen. Als kind moet je een weg zoeken om alles wat er met je lijf en geest gebeurt te behappen.

Op mijn 12de stopte dit weer en was ik van opa-dader af. Maar in mijn geest en lichaam was ik er nooit vanaf. Ik bak nu nog wel eens spek, Tonnie vindt dat erg lekker. Dat doe ik, ook midden in de winter met de achterdeur wagenwijd open, om de geur maar niet in huis te hebben.