Herstel en Zelfregie

Kun je herstellen van langdurig, en vroegkinderlijk seksueel misbruik, incest, kindermishandeling, vernedering? Ja zeker wel, al is dit een lang en moeilijk proces. Voor iedereen is herstel en de definitie ervan anders. Voor mij persoonlijk houd dit in dat ik kan omgaan met PTSS met mijn dissociatieve stoornis. Ze zijn er wel maar ik laat er mijn leven niet meer door bepalen. Ik heb geleerd samen met hen te leven. Voor nu is dat voor mij voldoende, voor mij is dat herstel. Het proces is ook niet “klaar” het gaat door, ik ontdek nieuwe dingen, geniet van nieuwe dingen.

Zelfregie is daarin voor mij heel belangrijk. Een mooi woord zelfregie, het GGZ noemde dat “lastige patiënt”. Zoals medicatie, ik ben er niet tegen, sterker nog ik slik ze zelf ook, het maakt mij een evenwichtiger persoon. Wel is het mijn lijf waar het ingaat en dus wil ik zeggenschap. Meerder malen heeft een psychiater tegen me gezegd, andere doen het hier prima op (oftewel doe maar wat ik zeg). Alleen ik ben niet de andere, ik ben Angélique. En dus lees ik goed bijsluiters, maar goed ook want een keer kreeg ik een pil voorgeschreven die absoluut niet samen mocht met iets wat ik al had. Is me even ontschoten zei de psych! Zo heb ik een erfelijk belast cholesterol en sommige hebben als bijwerking verhoogd cholesterol. Die wil ik dus niet. Helaas wordt je van vele ook dikker, ook die ik nu heb. Maar deze combinatie die ik nu heb laat me wel veel rustiger, stabieler en uitgerust zijn. Het heeft ook lang geduurd voor deze goede combinatie gevonden is. Ik bleef doorzetten als ik voelde dit doet niks of dit doet te veel. Lastig maar mijn lijf, mijn leven.

Hetzelfde geld voor therapie, ook daarin deed ik niet zomaar wat er gezegd werd. Zo werd ik eens naar groepstherapie gestuurd. De eerste ochtend zat ik tussen wat oudere mannen die problemen hadden om hun agressie te beheersen. Ik schrok me kapot ik probeerde juist om als die agressie tegen mij mijn hele leven te verwerken. En dus zei ik al dezelfde dag dit ga ik niet doen. Dit is een grote trigger voor mij. Commentaar van de psych? Niet geschoten is altijd mis. Ook hier geld het is mijn leven en ik ben al genoeg verloren om nu nog tijd te verdoen met dat wat me niet helpt.

En dus nam ik twee jaar geleden een drastisch besluit en zocht andere hulpverlening, andere huisarts en tandarts. De zorg die ik nu om me heel heb voelt goed, en past bij me. Staaltje zelfregie van mij waar ik trots op ben. Zo had ik na het uitkomen van mijn boek de droom ervaringsdeskundige te worden. Nu 5 jaar later is mijn droom uitgekomen. Daar heb ik hard aan gewerkt. De regie om dat te bereiken naar mezelf toe getrokken. Een droom komt je niet aanwaaien daar moet je naar toe werken, de regie in handen nemen.

Dit alles is voor mij persoonlijk herstel en zelfregie. De invulling daar van is voor iedereen anders. We zijn niet PTSS, Autist, ADHD-er, borderliner. We zijn een uniek mens en hebben eigen behoeftes, een eigen verhaal en daarmee ook een eigen herstel. En leven met kan evengoed herstel zijn dan het niet meer hebben!

PTSS Hulphond kostenbesparend?

Voor mensen met PTSS of een andere psychiatrische aandoening worden hulphonden niet vergoed  De reden is dat verzekeraars pas tot vergoeding overgaan als er een wetenschappelijke onderbouwing is voor de functionaliteit van de hond. Omdat de effectiviteit van nieuwere soorten hulphonden (zoals die voor mensen met PTSS) nog niet voldoende wetenschappelijk is onderzocht, worden de kosten niet door zorgverzekeraars vergoed.

Zo jammer dat er ook geen gedegen onderzoek naar gedaan wordt. Een Hulphond werkt vaak al kostenbesparend. Kijkend naar mijn eigen situatie. Voor de hulphond had ik veel zorg nodig. Crisisinterventies, opnames, therapieën, ambulante hulpverlening. Dan nog de kosten voor mijn dissociatieve stoornis. Dit kwam meerdere malen per week voor bijna altijd was er politie inzet nodig en soms ook de ambulance.

De situatie nu ik Dirk heb. Ik heb nog een keer per 4-6 weken therapie. Politie, ambulance inzet is niet meer nodig omdat de dissociaties nu door Dirk opgevangen wordt. Er is geen crisisdienst meer nodig geweest en ook geen opnames. Dit is mijn persoonlijke situatie maar ook van anderen met een psychiatrische hulphond hoor ik dat er veel minder zorgkosten gemaakt worden.

Dan hebben we het niet eens over het sociale aspect. Ik ben samen met Dirk veel zelfstandiger geworden. Voor Dirk ging mijn man overal mee naar toe, huisarts, ziekenhuis, therapie, vrienden bezoek, winkelen, alles. Daardoor moest hij regelmatig verzuimen van zijn werk. Dat hoeft nu niet meer ik ga nu overal met Dirk naar toe. Mijn sociale wereld is zoveel groter geworden en ik voel me weer zelfredzaam. Mijn man hoeft nog zelden te verzuimen van het werk, dus een blijere werkgever. Ik ben niet meer zo bang voor die grote boze buitenwereld. Durf nu ook het onbekende aan te gaan.

Het is niet zo dat iedereen met PTSS met een hond geholpen is. Zoals alles moet het bij je passen. Maar ik ben er van overtuigd dat als een hulphond bij je past deze hond in financieel en sociaal opzicht een verrijking van iemands leven is. Dat zou voor iedereen mogelijk moeten zijn, niet alleen voor mensen met een lichamelijke beperking. Er zit nog een stigma op een psychiatrische achtergrond terwijl je daar niets aan kan doen, je vraagt er niet om. En er zouden mogelijkheden moeten zijn om je leven dragelijker te maken, óók de mogelijkheid van een hulphond!

De geboorte van Het Duivelskind

Ik besluit om mijn verhaal op te schrijven, voor mezelf, ik hoop zo de chaos in mijn hoofd wat te verminderen. Het is een lang proces ik doe er bijna een jaar over om het allemaal op papier te krijgen, telkens weer een klein stukje. Dat is zwaar er komen steeds meer herinneringen boven. Vaak zie ik dat als een soort filmbeelden voor me. Alsof je naar een horrorfilm kijkt waarin je zelf de hoofdrol hebt.

Als ik het af heb laat ik het aan een kennis lezen, zij zei me, dit zou een boek moeten worden. Ik ben daar heel sceptisch over, een boek wie wil dit in godsnaam lezen? Ze vraagt me of ze het naar een schrijfster die ze kent mag sturen, ik zeg ja met totaal geen verwachtingen. Die schrijfster was Maria Genova en tot mijn stomme verbazing ziet zij er een boek in. En ons proces begint want je verhaal opschrijven maakt nog geen boek. Ik heb het voor mezelf geschreven, niet met de bedoeling dat iedereen het zou gaan lezen.

Ik moet dus alles weer opnieuw schrijven. Maria legt me uit hoe ik moet schrijven zo zeg ik bv en toen kwam de huisarts. Maria legde me uit dat het moest omschrijven bijvoorbeeld een man stapte uit een donkerblauwe auto. Hij is niet zo groot, grijs en draagt een streepjespak. Ze vertelde me ook waar het verhaal te langdradig was en waar er juist meer omschreven moest worden. Ettelijke keren heb ik stukken herschreven. Belangrijk voor mij was hierin dat het verhaal authentiek moest blijven, precies zoals ik me herinnerde. Als ik dingen niet meer wist weigerde ik dat aan te vullen, dan liever weglaten. Na ruim een jaar werken had ik een echt manuscript in handen. De uitgever werd benaderd en het boek opgestuurd.

Ja, we hebben een ja JustPublishers wil het uitgeven, als een kind zo blij ben ik. Maar dat is weer het begin. De redactrice van de uitgever heeft ook een boel op en aanmerkingen. En zo ga ik weer aan de slag met het script net zolang dat ook de uitgever tevreden is, en het nog steeds echt mijn verhaal is.

Dan komen de leukere dingen, eerst de titel ik had erboven staan mijn gestolen lijf. De uitgever kwam met het pakkende Het Duivelskind. Heftige titel maar zegt wel heel veel want dit was wat ik altijd genoemd werd. Dan komt het leukste, de kaft, een ontwerpster gaat aan de slag en stuurt diverse ontwerpen. Op een ben ik meteen verliefd en ook Maria en de uitgever vinden deze mooi. Nu waren er alle ingrediënten voor een boek. En zo lag op zaterdag 2 maart 2013 Het Duivelskind in de winkels.

Nog steeds krijg ik reacties, dat vind ik erg leuk van lezers te horen en ik antwoord dan ook altijd. Al is leuk misschien niet het goede woord, als mensen zichzelf in mijn verhaal herkennen is uiteraard alles behalve leuk.

Rauwe werkelijkheid

De laatste 2 jaar is het steeds beter met me gegaan en ik ben blij met hoe mijn leven nu is vergeleken met 2 jaar geleden. Toch kan ik niet ontsnappen aan de rauwe werkelijkheid.

Misbruikt worden voor je 4de jaar, daar kan je geen herinneringen van hebben toch? Nee niet zoals ik me het misbruik na mijn 4de herinner. Maar het lichaam slaat de herinneringen op. Je verkrampte lijf, de pijn, de angst. Het niet veilig zijn, geen liefde krijgen al die dingen slaat je lichaam op. In al die 25 jaren ontelbare keren verkracht, mijn lijf dat uiteengerukt werd, zo voelde dat alsof iemand je doormidden scheurde. Een vlammende alles verzengende pijn. Het verstijven van je lichaam wat protesteert, wat niet wil. En ook klaarkomen omdat je lichaam toch reageert op de seksuele prikkel.

Dat alle is opgeslagen in mijn lijf. En van tijd tot tijd reageert ongewild mijn lichaam. Voel ik hoe mijn spieren pijn doen, hoe verkrampt ik ben. Geslachtsgemeenschap is voor mij onmogelijk dan voel ik direct weer die vlammende pijn en verkrampt alles. Maar ook vorig jaar met mijn nierstenen en de inwendige katheter reageerde mijn lichaam instinctief op de prikkels en verkrampte. Klaarkomen staat voor mij nog steeds gelijk met angst, macht en pijn. Gelukkig heb ik geen menstruatie meer, die buikpijn die ook altijd weer voor instinctief gedrag zorgde. Zelfs als ik het in mijn hoofd op orde heb kan mijn lichaam de herinneringen, de pijn bovenhalen.

Ik heb altijd wat moeite gehad met bewegen, hoor ook vaker wat loop je stijf, dat is de verkramping. In mijn hoofd kan het ook chaos zijn, ongevraagde herinneringen, toch kan ik daar de laatste jaren beter mee omgaan en heb ik daar meer grip op. Het overvalt me niet meer zo en verward me niet meer volledig. Ik heb er meer inzicht in, zie de patronen en kan ze beter voorkomen. Dat maakt het leven een heel stuk aangenamer. Ik weet beter wat mijn valkuilen zijn en trap er niet meer zo vaak in.

Maar mijn lichaam en diens herinneringen, daar weet ik niet de weg in. Het is ook zo moeilijk uit te leggen aan mensen. Maar stel je bent een keer in het ziekenhuis geweest en daar heb je hele erge pijn gehad bij een behandeling. De volgende keer dat je weer naar het ziekenhuis moet voel je angst ben je bang om weer die pijn te voelen en herinner je die pijn. Dat dus en dan maal heel veel keer pijn en herinneringen.

De rauwe werkelijkheid, seksueel misbruik wordt in je hele lijf opgeslagen, in je hoofd, je lijf, je hart.

Mijn veilige plek

Zolang als ik hier woon, nu alweer 25 jaar heb ik een veilige plek voor mezelf gemaakt. Dat is heel belangrijk voor me. Een plekje waar ik me terug kan trekken als ik me heel rot voel maar ook om me gewoon geborgen en veilig te voelen. De eerste 26 jaar van mijn leven was er nooit veiligheid. Was er altijd angst, geen seconde was de angst uit me. Dat is een heel naar gevoel je nooit en nergens veilig kunnen voelen. Daarom is dit plekje zo belangrijk voor me.

De stoel is van stof en dus zacht en je kan er heerlijk in weg kruipen. Vanuit de stoel kan ik zowel voor en achter uit de raam kijken. Overzicht hebben maakt dat ik me veiliger voel. Mijn E-reader ligt altijd in de buurt, ik verslind er boeken. Als kind was lezen een manier om uit de werkelijkheid te vluchten. Dat is het nu ook, maar nu omdat ik dat fijn vind niet omdat de noodzaak is. Het ontspant me ook enorm hoewel ik vrijwel altijd trillers lees.

Jarenlang lag er dezelfde knuffel in, mijn dissocieer knuffel. Altijd als mijn angstige innerlijke kind tevoorschijn kwam dan gaf die knuffel haar troost. Het was een voorwerp die zowel voor mijn innerlijke kind als voor mijn volwassen ik vertrouwd was. Ik nam hem ook altijd mee als ik verward op de straat terecht kwam, klemde me er letterlijk aan vast. Tot pasgeleden, het is nu 2 jaar geleden dat ik verward op de straat terecht kwam. Dissociëren komt nog weleens voor, maar is eerder uitzonderling dan regel en ik ga het huis niet meer uit. Ik heb ook veel meer vrede met mijn innerlijke kind. Dus besloot ik de dissocieer knuffel weg te halen. Er ligt nu een nieuwe knuffel Flip de mascotte van Hulphond Nederland. Symbool voor een grote verandering in mijn leven. Het wisselen van mijn vertrouwde knuffel is een enorme stap voor me.

Nog steeds voel ik me heel veilig in mijn stoel ook met de nieuwe knuffel. Zonder knuffel is nog een te grote stap, maar het is prima zo. Niks mis met af en toe jezelf troosten met een zachte knuffel. De andere knuffel ligt nu in mijn bed met de andere troostknuffels die ik in de loop der jaren heb gekregen. Zo is hij nog steeds bij me en kan ik altijd nog naar terug grijpen. Een knuffel kan troost bieden, niet alleen aan kinderen. De nieuwe knuffel ligt ook op een andere plek op de rugleuning en niet meer in de stoel. Niet meer dagelijks nodig en toch altijd in de buurt. En zo blijft dit mijn veilige plek, die nog altijd belangrijk voor me is.

Ervaringsdeskundige

Voordat mijn boek uitkwam had ik gezegd, ik geef interviews en ik ga nergens op de foto. Wat ik met mijn boek wilde bereiken was meer openheid, dat mensen gingen nadenken, bewustwording en steun. Maar vooral het zwijgen doorbreken. Tja bedacht ik me toen als ik dan anoniem blijf spreek ik mijn eigen doelstellingen dus tegen. En dus gaf ik wel interviews en ging op de foto. Er kwamen ongelofelijk veel positieve reacties binnen en langzaam groeide het idee dat ik hier meer mee wilde doen. Nu 5 jaar later weet ik het zeker ik wil als ervaringsdeskundige mijn verleden omzetten in inspiratie, stimulatie en nog steeds bewustwording en steun.

3 weken geleden ben ik begonnen aan de cursus werken met eigen ervaring.  Het is niet alleen meer dromen ik wil nu concreet verder hiermee. Ik zit zo op mijn plek bij deze cursus. Afgelopen vrijdag was het mijn beurt mijn ervaringsverhaal te vertellen. En bloos wat een mooie en stimulerende reacties heb ik gekregen. Er werd bevestigd dat ik op de juiste weg ben en dat dit mijn weg is. Ik ben hier nu ook aan toe. Ben in staat naar mezelf te kijken zoals je nogal eens moet in deze cursus. Nee ik vind het niet moeilijk eerder interessant en stimulerend.

Ik wil mensen bereiken, handvaten bieden, inzicht geven. Ik weet nog heel goed hoe ik me op mijn donkerste momenten voelde, hoe ik me als kind voelde. Wat invloed op me gehad heeft zowel negatief als positief. Ik hoop dat gevoel te mogen vertalen in woorden en te vertellen. Mijn verleden kan ik nooit veranderen. Dat ligt er en zal altijd deel van me uitmaken, heeft me ook gevormd tot wie ik nu ben. Hoe ik er in de toekomst mee om ga kan ik wel beïnvloeden, daarin keuzes maken. De regie ligt niet meer bij anderen, deze ligt bij mij gelukkig.

Mijn verhaal is niet uniek, dat is ook het trieste eraan. Naast mij staan veel te veel anderen die dit ook mee moesten maken. Voor hen die nog geen woorden hebben wil ik er ook staan. En voor al die kinderen die dit nu meemaken. Misschien kan ik voor een van hen het verschil maken. Ook als ervaringsdeskundige sta ik niet alleen. Verschillende vertellen al hun verhaal overal in het land. Samen kunnen we iets betekenen. Diep respect voor hen die dit doen. Maar evenveel respect voor hen die nog geen woorden hebben, die een loodzware strijd leveren. Ik ben trots op hen allemaal.

Ik hoop dat we elkaar in de toekomst tegen komen dat ik jou mijn verhaal mag vertellen, ons verhaal. Ik hoop dat je dan luistert en me echt hoort en ziet. Hoor je mij, zie je mij dan zie je met mij de vele anderen die ook een verhaal hebben te vertellen. Tot in de toekomst?

Angélique

De lente van mijn leven

Het is weer lente, wat vind ik dat een geweldig seizoen. Je ziet langzaam weer alles groen worden, de eerste bloemen verschijnen en steeds vaker is er een vrolijk zonnetje. Er zijn jaren geweest dat ik de lente niet eens zag, zo donker was het in mijn hoofd. Maar sinds ik het roer heb opgegooid en andere hulpverleners heb gekozen en vrijwilligerswerk gaan doen en natuurlijk hulphond Dirk heb gekregen is dat helemaal anders. Ik zuig de lente op.

Over een paar weken wordt ik 48 en ik voel me in de lente van mijn leven. Vrijdag ga ik beginnen met de cursus werken met eigen ervaring, ervaringsdeskundige zijn dat is wat ik wil. Maar niet alleen, ik ben heel veel meer. Ook mijn bestuursfunctie in de wijkraad is voor mij belangrijk. Heeft helemaal niets met mijn verleden te maken en juist die balans vind ik fijn. Mijn verleden betekenis geven en aan de andere kant een functie waarin mijn verleden er niets toe doet.

Mijn geest werkt ook niet meer in het donker, waar ik vroeger dacht bij problemen wat moet ik nu? Denk ik nu in oplossingen. Zoals te horen krijgen dat je rug naar de knoppen is. Vervelend ja maar hoe verder. Binnen 3 weken had ik een scootmobiel en nu toer ik heerlijk door de wijk met Dirk en de scoot en geniet daar weer volop van. In plaats van minder vrijheid heb ik juist meer vrijheid gekregen. Ik kon immers al bijna 2 jaar niet meer wandelen en nu kan ik weer erop uit.

Ik zie ook niet meer zo op tegen feestdagen. Dat zijn en blijven akelige herinneringen. Dan was je vader-dader thuis en dat betekende dus extra misbruikt worden. Er werd wel heerlijk eten op tafel gezet, mijn vader-dader eiste altijd een 3 gangen diner van mijn moeder-dader. Nu kon zij geweldig koken dus het was heerlijk maar de sfeer was kil tot op het bot en gespannen en onveilig. Nu hebben mijn man en ik eerste paasdag brood met zelfgemaakte salades nee geen 3 gangen diner. Maar wel een heerlijke ontspannen en veilige sfeer en dat is veel meer waard. Heerlijk samen zijn en van elkaar genieten. Dat kan, dat mag en ik laat dat ook binnenkomen.

Ik heb heel wat lentes gemist omdat het zo stormde van binnen en alles zo donker was. Er kon geen licht bij. Mijn lichaam, mijn hoofd herinnerde zich al het misbruik en de mishandelingen en ik kon daar niet uit komen. Dat is voorbij, de lente stroomt in mijn lijf en hoofd. Mijn leven is weer van mij!!

Griep en kindermishandeling/misbruik

We hebben het allemaal wel eens, de griep. Voor de meeste van ons is dat geen probleem, honing, hoestdrankjes, paracetamol en we komen er gewoon doorheen. Onze kinderen stoppen we onder een dekentje, knuffelen we extra en ontzien ze. Voor veel mensen die te maken hebben gehad met kindermishandeling of kindermisbruik kan griep een trigger zijn. Ik neem mezelf nu even en dit geld voor vele lotgenoten. Ziek zijn was een groot taboe in mijn kinderjaren. Dat was een teken van zwakte en zwakte diende niet getoond te worden. Voor mij geen warme dekentjes, geen hoestsiroopje en zeker al geen knuffel. Straf dat was wat ik kreeg als ik ziek was. Ik moest ook altijd gewoon naar school pas als deze me naar huis stuurde mocht ik thuis blijven. Maar niet om verzorgd te worden, dan kon ik mijn handjes laten wapperen en het huishouden mee doen.

Ik vind het nog steeds heel moeilijk om goed voor mezelf te zorgen als ik me ziek voel. Doordat je ziek bent heb je ook minder weerstand, ook psychisch. En is het dus veel moeilijker om heden en verleden uit elkaar te houden, heb je koorts dan is dit nog moeilijker. Dan heb je soms ook koortsdromen die akelig zijn. En de pijn in je lichaam triggerd ook. De spierpijn die heb je ook als je ernstig misbruikt bent. Dan moet je proberen te onderscheiden dat de pijn nu gewoon van de griep is.

Het lukt mij inmiddels om afspraken af te zeggen als ik ziek ben en dat was al een hele stap. Ik hoef niet door te gaan. En ik mag op de bank hangen en me rot voelen. Mezelf verwennen met thee met honing en een dekentje. Gewoon ziek zijn, toch is er altijd dat stemmetje in mijn hoofd, zwakkeling. En lichaam en geest werken samen, als je lichaam even niet mee werkt dan is er vaak chaos in het hoofd.

Leren ziek te zijn tjonge dat is nogal wat. En dan je laten verzorgen, hulp vragen dat is ook wel een dingetje. Er was nooit iemand die je om hulp kon vragen en nu wel. Tonnie doet ook helemaal niet moeilijk als ik hem vraag me mee te helpen, maar toch blijf ik het moeilijk vinden. De zelfredzaamheid, het zelf moeten doen zit er toch nog in.

Maar gelukkig gaat griep ook weer over en kan je het normale ritme weer op pakken. Dat is met PTSS ook een ding als je ritme overhoop gegooid wordt en dat gebeurt als je ziek bent. Niets gaat zoals gepland en dat betekend paniek. Maar het komt elke keer weer goed en dan is de griep en alles erbij weer vergeten tot de volgende keer dat je ziek bent….

Ik ben trots!

Ik ben trots, sinds ik mijn vernieuwde website begon (http://www.angelssite.nl) en daarop ook mijn blogs kun je jezelf abonneren op mijn blogs. Dat hebben inmiddels al 2057 mensen gedaan. Onvoorstelbaar veel dat had ik nooit kunnen vermoeden. Het maakt me niet alleen trots het geeft me ook moed. Ik schrijf vaak over het moeilijke onderwerp kindermisbruik en kindermishandeling. En toch zijn er veel mensen die dit willen lezen, zij zien en lezen en dat maakt dat ik de moed heb om door te gaan.

Natuurlijk realiseer ik me dat sommige denken komt ze daar nu weer mee? Ja dat doe ik omdat het nog steeds een heel beladen onderwerp is. Omdat er op dit moment dat ik dit schrijf in Nederland 119.000 kinderen slachtoffer zijn. In elke klas zit gemiddeld 1 kind dat mishandeld, misbruikt of verwaarloosd wordt. Er zijn professionele organisaties en stichtingen die zich hier dagelijks mee bezighouden gelukkig. Toch komt het nog vaak voor. Het is vaak moeilijk te signaleren. Niet alle kinderen hebben zichtbare blauwe plekken. Wie ziet het als een kind misbruikt wordt? Wie ziet het als een kind voor de tweede dag achter elkaar geen eten krijgt? Wie ziet het dat een kind elke dag weer verrot wordt gescholden? Kinderen ontwikkelen ook complexe en goed ingenieus werkende overlevingstechnieken. Ze zijn deskundig in het verbergen van diep verdriet, van angst, van zichtbare blauwe plekken.

Vaak zijn kinderen er zich niet eens van bewust slachtoffer te zijn van een vorm van kindermishandeling. Ze weten niet wat het is en voor hen is de situatie waar ze in zitten normaal. Daarom is voorlichting op scholen zo belangrijk. Als kind zeiden de woorden incest, kindermishandeling me niets. Ik dacht dat het erbij hoorde, dat wat me overkwam mijn eigen schuld was. Veel kinderen denken dat het hun eigen schuld is en helaas ook als volwassene denken ze dat nog vaak. Dat is ze immers jarenlang aangepraat. Kinderen zijn ook loyaal aan hun daders omdat het vaak familie of vrienden van de familie zijn. Vaak zijn dat toch de eerste banden die je als kind hebt. Als je tegen mij had gezegd als kind wat jouw pappa doet is slecht daarvoor moet hij naar de gevangenis had ik onmiddellijk mijn mond gehouden. Je hebt vaak een soort haat/liefde verhouding met de dader. Vaak is het ook degene die je troost als je gevallen bent, die je eten geeft, een verhaaltje verteld voor het slapen, voor je zorgt als je ziek bent. Dat maakt het ook zo verwarrend voor een kind voor wie goed en fout nog helemaal niet duidelijk is.

Het is ook belangrijk dat we niet alleen over maar zeker ook met kinderen blijven praten. Hun laten weten dat we hen horen, dat we hen zien en dat ze niet alleen zijn. Ja ik ben trots maar er moet nog veel werk verzet worden en daarom zal ik blijven doorgaan met schrijven. Om seksueel misbruik, incest, mishandeling, verwaarlozing een stem te geven. Om duidelijk te maken hoe groot de impact van dit alles is en ik hoop dat jullie allemaal blijven meelezen en mijn blogs verspreiden, dank je wel voor iedereen die MIJ hoort en leest.

Warme knuffel, Angélique