Seksueel misbruik en urologie

Na in 3 weken regelmatig pijn in mijn flank te hebben gehad, bleek dat ik een flinke niersteen had. De uroloog vertelde me dat er 2 operaties nodig zijn. Als eerste een URS daarmee zou de steen omhoog geduwd worden, verder de niet in zodat ik geen koliek pijn meer had. En er zou een JJ katheter geplaatst worden, dat is een katheter met aan allebei de uiteinden een krul van je nier naar je blaas. Dat gaat de nier stuwing tegen en zorgt voor een goede, vrije doorgang van je urine. Als tweede een zogenaamde PNL operatie waarbij de steen verwijderd wordt. Dit gebeurd via de rug door een holle naald in de nier en zo de steen te verwijderen. Hierna heb je een nier, urine en blaas katheter. Die mogen er na 1 tot 2 dagen weer uit als de urine niet meer bloederig is en er geen gruis achtergebleven is.

Woensdag 24 mei kreeg ik dus de eerste operatie en dat ging allemaal heel goed en ik mocht dezelfde avond weer naar huis. Wat ze me niet vertelde is de pijn die je van een JJ katheter kan hebben. Ik had flinke blaaskrampen waarvoor ik na een paar dagen medicijnen kreeg. Dat hielp een beetje. Maar veel moeilijk was het constante gevoel alsof er iemand bij je binnen dringt. Je voelt die katheter zitten zeker als je beweegt maar ook zonder te bewegen. Het voelt alsof iemand met grof geweld je vagina binnen dringt en dat 24 uur per dag. Dat is voor de meeste een heel vervelend gevoel. Maar voor iemand net als ik zelf met een lang misbruik verleden een drama.

Mijn gezonde verstand zegt me dat ik veilig ben. Dat er niets gebeurt. Maar mijn lijf zegt iets heel anders en protesteert aan alle kanten. En daarmee gaan er ook weer signaaltjes naar je hoofd, overlevingsstand, niet veilig, gevaar, alert. Er gebeurt veel te veel in mijn hoofd en lijf meer dan ik kan handelen. Het is chaos en ik kan er weinig tegen doen. Dat gevoel blijft tot de katheter weer wordt weggehaald. En dat kan nog wel een tijdje duren. Ik weet met mezelf geen raad ben angstig, verdrietig, nerveus, alert enz enz.

Weten urologen wat dit soort ingrepen met misbruikte mensen doet? Ik was niet gewaarschuwd voor de pijn en het gevoel erna. Dat schijnt “normaal” te zijn maar voor mij komt het totaal onvoorbereid. Pas toen ik belde zeiden ze me dit is normaal. Maar voor mij is dit niet normaal, voor mij is dit terug geworpen worden in iets waarin ik niet meer wil zitten maar nu wel zit. Zouden urologen weten hoe groot de impact ingrepen zijn in dat gebied als je seksueel misbruikt bent? Overigens heb ik een hele fijne uroloog die goed naar me luisterd en me alle opties goed uitlegt en meedenkt dat is heel fijn, ook het ziekenhuis denkt overal tot het uiterste in mee en dat geeft wel vertrouwen.

Dirk mijn kanjer, mijn verschil

 

Ik hoef jullie niet meer te vertellen dat sinds ik in augustus Dirk kreeg mijn leven écht veranderd is. Als je me een beetje volgt heb je dat wel gezien, gelezen. Al bij de eerste ontmoeting was het liefde op het eerste gezicht voor mij. Zo wie zo een poedel ik vind ze zo mooi, zo statig en vooral zo heerlijk aaibaar. Mar een poedel is ook aardig eigenwijs, tja hond lijkt op baasje gevalletje? Nog steeds als hij naast me gaat zitten en me recht in de ogen aankijkt dan smelt ik. Kan me een huis zonder Dirk al niet meer voorstellen. Elke nacht ligt hij met zijn knuffel tussen zijn poten te slapen, zo lief. Hij kan rennen als de beste en geeft veel honden het nakijken, als er dan ook nog wat natte plassen bij zijn dan kan zijn geluk niet op.

Maar bovenal is hij mij maatje door dik en dun. Bijna altijd gaat hij mee, huisarts. Ziekenhuis, tandarts, fysio, uit eten, lotgenotendagen, bezoekjes die we doen, boodschappen. Hij is er gewoon bij. In het plaatselijke winkelcentrum hoort hij al helemaal erbij iedereen kent hem. Elke dag weer houdt hij me goed in de gaten. Zo’n beetje elke half uur komt hij wel bij me staan en maakt contact, door zijn hoofd op mijn schoot te leggen of een poot te geven. Hij houdt me zo in het hier en nu en voorkomt dissociëren. En als dat wel gebeurt dan handelt hij direct. In de winkels zorgt hij ervoor dat ik me veiliger voel, mensen botsen niet mee zo tegen me aan, hij is de buffer. Hij kan heel ontspannen gaan liggen als we in een volle zaal zijn, applaus wat dan ook doet hem niet veel. Maar ondertussen houdt hij me goed in de gaten en weet precies wanneer hij contact moet maken. Als ik het spannend vind kan hem kriebelen, contact hebben me al rustiger maken. Ik voel me veel zekerder als ik buiten loop, loop weer rechtop. En een onbekende ruimte instappen is veel minder eng met Dirk aan mijn zijde. Als ik me verdrietig voel is er troost van Dirk. Samen knuffelen ontspant me en hij is er gek op. Hij gaat ook tegen me aan staan in drukkere ruimtes zodat ik zijn lijf voel en goed weet dat hij er is, hij geeft me steun, vertrouwen.

Hij wist ook al heel snel hoe alles hier werkte, had al snel door, hé ik mag op de bank, lekker naast mijn vrouwtje liggen. Bij het gastgezin kreeg hij s ’avonds een koekje als ze koffiedronken. Dat hebben wij maar voortgezet. Dus zodra manlief koffie gaat zetten denderen er 2 honden achter hem aan. We hebben natuurlijk Jackie ook nog. Ze liggen samen in een mandje en in een bos rennen ze samen. Jackie een minirondje en Dirk in een grote cirkel. Het is een grappig stel heel groot en heel klein, allebei bruin/wit. Alsof ze op elkaar afgestemd zijn. Dirk is geen echte spelletjes fan maar heel af en toe als Jackie rondrent met zijn knuffel, pakt hij die ineens af. Om 2 minuten later het ding weer terug te geven. Dirk betekend alles voor me, hij is het verschil in mijn leven geworden. We zijn een onafscheidelijke eenheid geworden. Na jarenlang heel veel hulpverlening heb ik nu de beste ooit gevonden, Dirk. Ik hoop dat we nog lang samen mogen zijn.

De lente van mijn leven

Deze mooie grote struik van 2 meter staat trots volop te bloeien in mijn tuin. Het is een winterbloeier dus hij staat al een tijdje in bloei. Op deze mooie zonnige lentedag straalt hij en ziet hij er zo krachtig uit. Aan de andere kant van de tuin begint een echte lentebloeier een bloesem te ontluiken, bijna, nog even en aan de andere kant staat een roze wolk. Prachtig vind ik dat als het weer lente word en alles langzaam weer tot leven komt in de natuur, als bruin weer groen wordt. Als bloemetjes weer langzaam open komen. We waren met de honden weg en je zag ze letterlijk dartelen en rennen meer uitgelaten op deze mooie dag.

Eigenlijk geeft de natuur weer zoals ik me nu ook voel, in de lente van mijn leven. Komend uit een hele lange winterslaap begint alles in mij te ontluiken. Mijn zintuigen werken anders, nemen anders waar. Ik voel anders, bleef anders. Ik ben me veel bewuster van de wereld om me heen. Mijn kleine cocon is gebroken en ik ben ontsnapt, de wereld is groter geworden. Ben me bewuster van de mensen om me heen. Bewuster van mijn lijf. Die helaas wel veel pijn doet maar ja je kunt ook niet alles hebben hé.

Ik draai weer mee in de maatschappij, ben van mijn eigengemaakte eiland afgekomen. Dat wil niet zeggen dat alles nu helemaal ok is. Ik moet heel goed mijn grenzen bewaken, een moeilijk dingetje. En ja de beelden, de chaos het is er nog steeds af en toe. Net als de spanning in mijn lijf, de chaos in mijn hoofd. Maar het beheerst niet meer dag en nacht mijn leven. En ik heb nu ook Dirk die me enorm daarbij helpt. Zonder hem zou ik nu niet in de lente zitten. Zou ik de wereld niet ingestapt zijn en nog instappen.

Dat kleine geluksgevoel dat is zo fijn om te mogen voelen. Het maakt mijn leven completer, prettiger. Ik kan nu dingen gaan doen die ik al lang graag wilde maar buiten mijn mogelijkheden lagen. Nu ligt het binnen mijn bereik en dat maakt me zo blij. Als Dirk naast me op de bank komt zitten en me recht in de ogen aan kijkt dan word ik helemaal warm zo gelukkig maakt hij me. Mijn maatje die overal mee naar toe gaat, me sterker maakt, me aanvult. Wanneer de angst toeslaat gaat hij dicht tegen me aan staan en geeft me weer vertrouwen. De lente van mijn leven, ik bloei op wereld ik kom eraan!

Het Duivelskind 4 jaar jong

Vandaag is het de 4e verjaardag van “Het Duivelskind”. Precies 4 jaar geleden op 2 maart 2013 zag mijn boek het levenslicht en stond ik trots ermee in mijn handen met vele mensen om me heen. Wat is er toch veel veranderd sinds die tijd. Ik was toen nog angstig, had veel last van dissociëren en herbelevingen. Leefde in een behoorlijk sociaal isolement. Het boek was een hele grote stap, een eerste stap in een wereld groter dan de 4 muren van mijn huiskamer. Ik was al wel actief op twitter en facebook maar altijd met plaatjes als profielfoto’s, anoniem dus. En daar waren ineens de interviews met kranten de televisie, de radio en allemaal met foto’s, film en dus ook mijn eigen foto op mijn profiel. Ik kreeg een gezicht, zag mezelf uitvergroot op de toonbank bij de plaatselijke AKO. En daarmee kwamen ook de vele ontelbare reacties, ook nu 4 jaar later komen er nog elke week reacties. En daar ben ik elke keer weer erg blij mee dat mensen mijn boek lezen maar vooral dat ze er daadwerkelijk iets aan hebben gehad, persoonlijk of professioneel.

In die 4 jaar tijd heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt. Er zijn hele diepe dalen geweest, zo diep dat ik niet meer kon en wilde leven en dus een zelfmoordpoging deed. De hulpverlening had me verteld dat mijn leven eigenlijk niet veel beter zou worden. Dat kon en wilde ik niet accepteren, het maakte me wanhopig. Gelukkig met lieve mensen om me heel lukte het me weer te gaan vechten. En het is niet waar, het kan wel beter worden dan het was. Ik koos een betere huisarts, hulpverlening en startte het hulphonden traject. Ik ging vrijwilligerswerk doen en begon weer te leven.

Nu 4 jaar later heb ik mijn hulphond Dirk die overal mee naar toe gaat, hij is mijn maatje trekt me overal doorheen. Ik sta weer in de wereld. Ik zit in de wijkraad in mijn wijk en doe dat met heel veel plezier. En ik ben bezig om aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige om voorlichting en trainingen te kunnen geven bij Jeugd over-winnen.

“Het Duivelskind” is inmiddels al heel veel gelezen door professionals, lotgenoten en geïnteresseerde. Daar ben ik erg blij mee, en ik hoop nog veel meer mensen ermee te bereiken. Ik hoop dat ze de impact van seksueel misbruik en kindermishandeling begrijpen. En hoe het kan dat het zo lang in stand wordt gehouden. Pasgeleden las ik het boekje “Met sorry maak je dit niet ongedaan” van Fiet van Beek. De verhalen van de jongeren van nu waren niet anders dan mijn verhaal. En dat maakt me verdrietig daaruit blijkt hoe het nodig is voorlichting, taboe doorbreken, praten. Mijn boek is ook nu in 2017 nog steeds actueel helaas en dat doet me pijn.

In de hoek

Wij gingen vroeger, als mijn ouders tenminste geen ruzie hadden, op zondagmorgen naar opa en oma. En wij niet alleen, bijna alle ooms en tantes en neefjes en nichtjes kwamen. Een drukke boel dus elke zondag. De volwassenen gingen rondom opa’s en oma’s ronde tafel zitten en dronken bier, wijn en martini. En wij kinderen gingen wat spelen in oma’s keuken die groot was maar koud, centrale verwarming hadden ze niet. Of met mooi weer buiten, opa had een enorm grote tuin. En zoals dat gaat met kinderen, af en toe was er wat gekibbel over en weer. Over wat we zouden doen en hoe en wie wat zou spelen. Ik deed daar bijna nooit aan mee want ik wist wel weer hoe laat het dan zou zijn en ja hoor daar bulderde zijn stem alweer HIER KOMEN! En ik kon niet anders dan naar mijn vader-dader toe gaan. Met mijn ogen naar beneden geslagen en vol schaamte liep ik schoorvoeten op die ronde tafel af. Hij stond op en daar kwam zijn hand al PETS, PETS en nog eens PETS. Ik hoorde mijn oma zeggen: “Niet zo hard, je slaat haar nog dood” Niemand anders zei iets. “Naar de hoek jij” bulderde hij. En dat deed ik alweer. Vlak bij die ronde tafel stond ik dan met mijn rug naar de volwassene toe in de hoek.

Een stille traan meer niet gleed over mijn wang die nog gloeide van de klap. Huilen zou meer straf opleveren dus ik slikte en slikte. En ik schaamde me zo. Mijn neven en nichten kregen nooit straf, werden nooit geslagen en hoefden nooit in de hoek. Mijn ooms en tantes, ouders en opa en oma kletsen gewoon gezellig door. En dat alles bevestigde voor mij wat mij altijd al verteld werd. Ik was een slecht kind, niets waard, een duivelskind. Niemand deed iets als hij sloeg, niemand zei iets als ik in die hoek stond. Mijn neven en nichtjes speelden gewoon door, kregen een ijsje, limonade en ik stond daar maar. Iedereen vond dat ik dat verdiend had dus kon het niet anders dat iedereen mij een slecht kind vond. Zo veel mensen die dit bevestigde, ik had/heb 5 ooms en een tante en dan hun partners en kinderen. Soms zei een tante weleens, is dat wel mode, er zijn toch wel leukere kleren voor jou leeftijd. Dan mompelde ik maar wat. Alsof ik me gelukkig voelde in de kleren die mijn vader uitkoos, ik wilde ook hippe kleren maar dat mocht niet.

Mijn vader-dader hield niet bepaald verborgen dat hij me sloeg, zo heeft hij me eens keihard tegen de grond geslagen in de supermarkt in het dorp. Niemand zei iets, en er waren zeker bekende het is een dorp, ons kent ons. Toentertijd schaamde ik me alleen maar dan zagen al die mensen hoe slecht ik was, want dat ik het verdiende wist ik zeker. Nu realiseer ik me hoe dit kon doorgaan, doordat iedereen het “goed” vond. Daarmee bevestigde ze mijn gevoel dat ik slecht was, niets waard en dat maakte dat ik alleen maar verder in mijn schulp kroop in plaats dat ik er met iemand over sprak. Klappen doen pijn, maar dat zo in de hoek staan, terwijl alle andere lol hadden dat voelde zo vernederend dat deed veel meer pijn dan de harde klappen die ik kreeg. Dan voelde ik me zo klein, zo nietig. Als lucht, alsof ik niet bestond, genegeerd door een kamer vol mensen. Eenzamer als kind kon ik niet zijn. Dat in de hoek staan heeft enorme indruk op me gemaakt. Ik ben misbruikt, geslagen, geschopt, vernederd en toch zijn dit dingen die me nog steeds op mijn netvlies staat, het niet bestaan, niet mogen bestaan.

Vrijheid

Afgelopen week hoorde ik dat mijn vader-dader inmiddels op de gesloten afdeling verblijft van het bejaardenhuis. Dat hij in zijn rolstoel hangt en niets meer kan of zegt. Ik voel opluchting, de man kan me niets meer doen, nooit meer. Medeleven? Medelijden? Vergeving? Deze man heeft me bijna 25 jaar lang seksueel, lichamelijk en psychisch mishandeld en misbruikt. Het was pure horror elke dag weer. Nooit heb ik kind kunnen zijn en ook geen jong volwassene. Het enige wat ik kon was proberen te overleven van de ene naar de andere dag. Een toekomst had ik toen niet, ik was al blij als ik de dag had overleefd, alhoewel, heel vaak was ik daar niet eens blij mee. Het was een bijna onmogelijk gevecht waarbij mijn lichaam en geest elke dag weer een stukje verder beschadigd raakte.

Toen het allemaal stopte begon het eigenlijk pas. Ik zat gevangen, gevangen in een lichaam dat niet meer van mij was, gevangen in nachtmerries en herbelevingen. Gevangen in gedachtes die niet meer van mij waren. Het was en is keihard werken om daar weer vrij van te komen en weer in mezelf te gaan geloven, ook dat is een bijna onmogelijke strijd. Maar daarin heb ik stappen gezet, hele kleine en grotere en ik zie steeds meer mooiere dingen komen op mijn pad en voel steeds meer vrijheid. Ik ben de schaamte en schuld voorbij en niet bang meer om mezelf te laten zien én horen.

En nu is het dus andersom, nu zit mijn dader gevangen in zijn lichaam en in zijn gedachten. Voor hem geen mogelijkheden meer om zich daar uit te vechten. Voor hem is dit de weg naar de dood. Vergeven kan ik hem niet, hij heeft een keuze gemaakt. Hij heeft mij doelbewust beroofd van mijn kind-zijn, van mijn lichaam, mijn geest. Hij zei, en dat zei hij ook tegen de politie, ze is mijn bezit. Zo zag hij een kind ook als bezit en daarmee mag je doen wat je wil. Alsof ik een voorwerp ben waarmee je kan doen wat je. Hij zag me als Duivelskind en rechtvaardigde daarmee zijn handelen voor zichzelf. Hij was er werkelijk van overtuigd dat wat hij deed gerechtvaardigd was. Nu zit hij gevangen en ben ik vrij, nooit hoef ik hem meer tegen te komen. Nu moet hij nog mij hoofd en lichaam uit, want dat is veel moeilijker daar is geen kaartje u bent af, ga naar de gevangenis voor….

Voel me completer

love-683404_1280-1024x1024

Als je in de WAO tegenwoordig WIA terecht komt dan tel je niet meer echt mee in de maatschappij, je komt aan de zelfkant te staan. We leven in een snelle maatschappij waarin je moet werken liefst nog enkele sociale clubs moet bezoeken en een flinke vriendenkring erop na moet houden. Als je dat allemaal niet meer lukt word je eenzaam. Ik weet daar alles van, ja ik heb een hele lieve partner toch heb ik me heel erg eenzaam gevoeld. Mijn leven draaide rond in de zorg. Therapie, dagbesteding waar het de hele dag over pillen en psychiaters ging, ik werd er gek van. Ik ben toch veel meer dan die vrouw met PTSS en die vrouw met de dissociatieve stoornis. Ja natuurlijk ben ik veel meer!

Al sinds ik thuis kwam te zitten kreeg ik belangstelling voor computers en wat je daar allemaal mee kan. Zo maakte ik mijn eerste eigen website en leerde daar steeds meer over. Zo’n 8 jaar geleden ging ik dat doen voor een wandelclub. Omdat ik daarmee alleen contact per mail had en geen enkel menselijk contact ben ik daar mee gestopt. Maar in mijn eigen wijk is er ook genoeg te doen. Ik werd gevraagd (ja ik) websites te maken. Wat voelde dat goed. Gevraagd worden om iets wat ik kan. Dit keer met menselijke contacten. Ik ga naar vergaderingen ontwerp logo’s maar vooral ik doe weer mee. Op de bank met een boek is heerlijk maar de deur uitgaan en deel uit maken van de gemeenschap is zoveel leuker. Ik voel me weer meer een compleet persoon. En het is zo fijn om anderen te kunnen helpen met iets wat ik dan weer kan.

Binnenkort ga ik ook een avond filosoferen met een aantal personen die ik op een na niet ken. Via een oproep op facebook van de ene persoon die ik wel ken die ontmoet activiteiten organiseert. Dat had ik een jaar geleden niet kunnen bedenken dat ik dit zou durven. Nu wel en ik heb er echt zin in. Weer nieuwe mensen in mijn omgeving ontmoeten en luisteren naar wat zij zeggen het lijkt me zo mooi.

En het gekke is het dissociëren komt ook veel minder voor of ja gek is dat eigenlijk niet. Ik voel me veel meer midden in het leven staan. Waar het nu wel op aankomt is grenzen bewaken daar ligt wel even een puntje. Ik wil nog wel eens doordraven zo zegt de fysio dat het wel erg vast zit allemaal. Dus moet ik wel mijn grens in de gaten houden. Maar voor nu voelt het allemaal goed en voel ik me meer mens dan ik me ooit gevoeld heb en begin ik langzaam Angélique te worden zoals ze zou moeten zijn. Mooi toch?

Dirk mijn PTSS hulphond

dirk5

Mag ik met trots aan jullie voorstellen Dirk, hij is mijn hulphond geworden. Eindelijk kan ik het van de daken schreeuwen. In maart kreeg ik een telefoontje van Hulphond Nederland dat ze een match voor me hadden. Op 29 maart reden we naar Herpen om kennis te gaan maken en te kijken of er een klik zou zijn. Wat was ik zenuwachtig, kennismaken met misschien wel mijn toekomstige hulphond. En daar was hij, Dirk een harlekijn koningspoedel. Ik was meteen verliefd, wat een prachtige hond. En ja hij kwam naar me toe, liet zich aaien, oh wat een heerlijk troostend gevoel die krulletjes van hem. Na bijna 2 uur was de conclusie er is een klik. Wij en hulphond kregen nog 2 dagen bedenktijd. Maar ik wist het al mijn hart was al verloren aan Dirk.

We begonnen aan bijna 4 maanden lang intensieve thuistrainingen. Elke week kwam Dirk samen met de trainster naar mij toe om te trainen met mij. Daarnaast werd hij in zijn gastgezin en in Herpen nog getraind. Een heel intensieve maar ook mooie tijd waarin we elkaar steeds beter leerde kennen en langzaam een band gingen opbouwen. Dirk bleek een voorbeeldige leerling pikte alles heel snel op. Af en toe een tikje eigenwijs maar dat is poedel eigen. Daarin moest ik juist leren zelfverzekerd en consequent te zijn. Ook voor mij een heel nieuw leerproces. Dan komen er en paar heerlijke logeerweekenden. Daarin leren we elkaar nog veel beter kennen en kunnen we alles wat we geleerd hebben in praktijk brengen. Oh wat geniet ik daarvan, zeker als we naar een natuurgebied gaan en ik hem zie rennen en spelen met andere honden.

Volgende week is het dan zover dat Dirk  bij me komt wonen en mijn PTSS hulphond is. Ik kan het gevoel niet beschrijven als hij naast me loopt als ik de deur uitga. En hij mag mee naar mijn therapie, de plaatselijke winkels is hij welkom, bij mijn huisarts. Helaas is hij niet welkom bij fysiotherapie, ik vind het toch best spannend daar. De angst is minder. Dirk en ik staan nog maar aan het begin onze band zal steeds beter worden. We werken hard om een team te worden dat vanzelfsprekend is. Dirk geeft me meer zelfstandigheid, troost, meer zelfverzekerdheid. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik ben met hem.

Wat betekend (C)PTSS hebben?

roos

PTSS is altijd alert zijn op alles om je heen
PTSS is herbeleving, je verleden telkens weer opnieuw beleven
PTSS is lichamelijke herbelevingen, alle pijn opnieuw voelen
PTSS is nachtmerries, zo erg dat je niet meer weet waar je bent
PTSS is angstig zijn voor alles en iedereen
PTSS is bang zijn als er veel mensen om je heen zijn, paniek
PTSS is je moeilijk kunnen concentreren
PTSS is je vervreemd voelen van je lichaam
PTSS is niet meer bij je gevoel kunnen komen 
PTSS is moeilijk nog kunnen slapen
PTSS is extreem overal controle over willen houden
PTSS is dissociëren, niet meer weten wie en waar je bent
PTSS is niet goed naar buiten durven gaan
PTSS is je nergens echt veilig voelen
PTSS is dat je hele lijf pijn doet van alle spanning

 

Dat is wat mensen met (chronische) (C)PTSS elke dag me dealen, de ene dag wat meer dan de andere dag. En het lijstje zal wel niet compleet zijn. Lotgenoten zullen het wel met talloze andere klachten kunnen aanvullen waarop ik gegarandeerd oh ja zal zeggen. Het is een nare ziekte, niet makkelijk om mee om te gaan. Omdat je er verder gezond uit ziet voor de omgeving ook heel moeilijk te bevatten. Een schop onder de kont ik heb hem meer dan eens voorbij horen komen en echt ik zou willen dat dit de oplossing was. Maar zo werkt het niet. Helaas denken mensen bij psychische klachten nog te vaak dat het aan jezelf ligt dat je een beetje harder moet doorzetten en je best moet doen. Het ligt niet aan onszelf we werken al heel hard elke dag weer. We vragen er niet om willen zelf liever ook “gezond” zijn. PTSS is geen keuze het overkomt je. En dan moet je er mee dealen. Ik leer steeds beter met mezelf omgaan en weet mezelf steeds beter te begrenzen zodat ik niet over de grenzen heen ga. Daardoor ben ik beter in staat leuke dingen te doen zonder dat het me al mijn energie kost. Doseren en begrenzen is een proces en daar leer ik in, elke dag een beetje meer.

Jaaaa er komt een PTSS hulphond

hulphond

Jaaaaaaaaa het is een ja er gaat een maatje, een hulphond komen. Vandaag zijn de trainster en de case manager geweest met het verlossende woord. De teamvergadering waarin beslist werd wel of geen PTSS hulphond is geweest en het is dus definitief een ja, ik ben zo blij en gelukkig. In juni heb ik het eerste gesprek gehad met de psychologe en de case manager. Daarna volgde verschillende gesprekken ook in Herpen met een psycholoog en cliëntenbegeleidster van hulphond Nederland. Uiteraard over mijn PTSS en dissociatieve stoornis, wat dit voor mij inhoud. Wat ik denk dat een hond voor mij zou kunnen betekenen en hoe ik dat dan voor me zie. Hele mooie gesprekken waar ik duidelijk de ervaring voelde van hulphond. Ze voelde mij en mijn problemen heel goed aan. Ik voelde me heel welkom en warm ontvangen elke keer weer.

In januari en februari heb ik sessies gehad met 2 zeer ervaren trainsters. Telkens met verschillende honden. Verschillend in uiterlijk, poedels, labradors, kruisingen, zwart, blond, voskleur en daar tussen. Krullend, lang, kort haar enz. Maar zeker ook verschillende karakters, druk, rustig, speels, niet speels, onzeker, zeker en ga zo maar door. Na elke sessie schreef ik een kort verslag hoe ik het ervaren had wat ik fijn had gevonden, wat niet en wat ik mooi en niet mooi vond aan de honden. We deden allerlei oefeningen tijdens die sessies en er is veel gepraat. Zo kon hulphond zich een beeld vormen van wie ik ben, hoe ik op honden reageer, hoe honden op mij reageren. En wat er bij mij past en wat niet.

 

De volgende spannende stap is de juiste hond zoeken. Er wordt een profiel gemaakt van voor mij de juiste hond. Dan wordt er elke maand gekeken naar de beschikbare honden of daar een hond tussen zit die aan mijn profiel voldoet. Ik hoop dat mijn nieuwe maatje, hulpje, rots er snel tussen mag zitten en we kennis mogen maken zodat we samen aan de training kunnen beginnen. Ik ben zo warm en hartelijk ontvangen door hulphond Nederland het voelt echt als een warm bad. Ik heb me al die tijd zo begrepen en gehoord gevoelt. Ze zijn zo integer en vertrouwd met me omgegaan. Ik heb alle vertrouwen in de stappen die ik nog moet zetten en hoop jullie snel te gaan vervelen met foto’s.