Mijn innerlijke kind

Je innerlijke kind, hij of zij is altijd bij je, bij iedereen. Bij velen is het een blij en gelukkig kind waaraan je warme herinneringen koestert. Maar het kan ook een diepongelukkig, een angstig een verwaarloosd, ernstig beschadigd kind zijn. Bij vrolijke innerlijke kinderen is er meestal een naadloos contact met het volwassen lijf. Ze zijn samen een. Bij een beschadigd innerlijk kind zijn ze vaak gesplitst. Kan je als volwassene er geen contact mee maken en al helemaal niet koesteren.

Mijn innerlijke kind is een zeer angstig en getraumatiseerd kind wat bijna dagelijks misbruikt, mishandeld en vernederd wordt. Ik verafschuwde dat kind en heb jarenlang tegen haar gevochten. Ik wilde haar niet zien en al helemaal niet voelen. Ze heeft zoveel pijn in zich te dragen. Toch kwam ze regelmatig opdagen. Als ik dissocieer dan is ze er, dan is mijn volwassen lijf de innerlijke volwassen en het beschadigde kind mijn identiteit. Dat kleine meisje vlucht wat ze kan om veiligheid te zoeken. Ze trilt en huilt bittere tranen. Ze is er zich niet bewust van dat ze er is. Niet bewust van het volwassen lijf waarin ze rondloopt. Ze beweegt als een kind, heeft altijd een vertrouwde knuffel bij haar. Ze is verschrikkelijk bang voor de man die ze pappa noemt. Voor zijn handen, zijn lijf, zijn bijna gitzwarte altijd boos kijkende ogen. Ze heeft niemand die haar troost en niemand die ze vertrouwt. Helemaal in haar eentje moet ze het gevecht aan, ze is zo verschrikkelijk eenzaam.

Hoe harder ik me tegen dat kleine meisje verzette hoe vaker ze er was. Langzaam leerde ik naar haar te kijken. Voorzichtig leerde ik haar troost te bieden. De eerste in haar hele leven die troost bood. Mensen die met haar te maken kregen zoals de man van haar volwassene en agenten en hulpverleners waren lief voor haar. Ze werd een beetje minder bang en kreeg een beetje meer vertrouwen. In een veilig hoekje in mijn huis zat ik met haar knuffel en bood haar zo veiligheid aan. Ze kwam minder vaak en werd meer een met haar volwassene.

Ze komt nog steeds af en toe dat kleine bange meisje. Nu is er een grote hond, hulphond en poedel Dirk die haar troost biedt en veiligheid. Dat kleine meisje had ook een hond daar voelt ze zich heel fijn bij. En Dirk laat haar contact maken met haar volwassene zodat die weer tevoorschijn kan komen. Een vertrouwde knuffel is er nog steeds, daar zijn ze beide gek op. Die geeft houvast en troost. Dirk vormt nu de schakel tussen mijn volwassen ik en mijn innerlijke kind. Iedereen heeft een innerlijk kind al zijn we ons daar vaak niet van bewust. Iemand die grote trauma’s als kind oploopt is zich daar vaak wel van bewust omdat ze niet meer een zijn. Maar je kan leren met dat kleine kind om te gaan, dat kind te troosten en veiligheid te bieden. Dat is een hele zware en moeilijke weg. Ik ben nog steeds niet een met haar maar accepteer haar nu en dat is al een hele stap!

“Love,” Alexandr Milov, Burning Man Festival. Photo © 2015 Robert Bruce Anderson

Ik ben trots!

Ik ben trots, sinds ik mijn vernieuwde website begon (http://www.angelssite.nl) en daarop ook mijn blogs kun je jezelf abonneren op mijn blogs. Dat hebben inmiddels al 2057 mensen gedaan. Onvoorstelbaar veel dat had ik nooit kunnen vermoeden. Het maakt me niet alleen trots het geeft me ook moed. Ik schrijf vaak over het moeilijke onderwerp kindermisbruik en kindermishandeling. En toch zijn er veel mensen die dit willen lezen, zij zien en lezen en dat maakt dat ik de moed heb om door te gaan.

Natuurlijk realiseer ik me dat sommige denken komt ze daar nu weer mee? Ja dat doe ik omdat het nog steeds een heel beladen onderwerp is. Omdat er op dit moment dat ik dit schrijf in Nederland 119.000 kinderen slachtoffer zijn. In elke klas zit gemiddeld 1 kind dat mishandeld, misbruikt of verwaarloosd wordt. Er zijn professionele organisaties en stichtingen die zich hier dagelijks mee bezighouden gelukkig. Toch komt het nog vaak voor. Het is vaak moeilijk te signaleren. Niet alle kinderen hebben zichtbare blauwe plekken. Wie ziet het als een kind misbruikt wordt? Wie ziet het als een kind voor de tweede dag achter elkaar geen eten krijgt? Wie ziet het dat een kind elke dag weer verrot wordt gescholden? Kinderen ontwikkelen ook complexe en goed ingenieus werkende overlevingstechnieken. Ze zijn deskundig in het verbergen van diep verdriet, van angst, van zichtbare blauwe plekken.

Vaak zijn kinderen er zich niet eens van bewust slachtoffer te zijn van een vorm van kindermishandeling. Ze weten niet wat het is en voor hen is de situatie waar ze in zitten normaal. Daarom is voorlichting op scholen zo belangrijk. Als kind zeiden de woorden incest, kindermishandeling me niets. Ik dacht dat het erbij hoorde, dat wat me overkwam mijn eigen schuld was. Veel kinderen denken dat het hun eigen schuld is en helaas ook als volwassene denken ze dat nog vaak. Dat is ze immers jarenlang aangepraat. Kinderen zijn ook loyaal aan hun daders omdat het vaak familie of vrienden van de familie zijn. Vaak zijn dat toch de eerste banden die je als kind hebt. Als je tegen mij had gezegd als kind wat jouw pappa doet is slecht daarvoor moet hij naar de gevangenis had ik onmiddellijk mijn mond gehouden. Je hebt vaak een soort haat/liefde verhouding met de dader. Vaak is het ook degene die je troost als je gevallen bent, die je eten geeft, een verhaaltje verteld voor het slapen, voor je zorgt als je ziek bent. Dat maakt het ook zo verwarrend voor een kind voor wie goed en fout nog helemaal niet duidelijk is.

Het is ook belangrijk dat we niet alleen over maar zeker ook met kinderen blijven praten. Hun laten weten dat we hen horen, dat we hen zien en dat ze niet alleen zijn. Ja ik ben trots maar er moet nog veel werk verzet worden en daarom zal ik blijven doorgaan met schrijven. Om seksueel misbruik, incest, mishandeling, verwaarlozing een stem te geven. Om duidelijk te maken hoe groot de impact van dit alles is en ik hoop dat jullie allemaal blijven meelezen en mijn blogs verspreiden, dank je wel voor iedereen die MIJ hoort en leest.

Warme knuffel, Angélique

De hoge prijs van mijn jeugd

Al heel vroeg moest ik als kind meehelpen in het huishouden. Zo heb ik vele jaren lang de vloer gedaan op mijn knieën met een schuursponsje, stukje voor stukje. De toilet met een tandenborstel poetsen en ga zo maar door. Zwaar werk voor een klein kind. En dan de boodschappen meedoen en bierkratten sjouwen. En dan natuurlijk de lichamelijke belasting van het misbruik voor een kind onnatuurlijke houdingen en de klappen die mijn kinderlijf heeft moeten opvangen. Toen het allemaal pas stopte dacht ik nooit na of dit gevolgen zou hebben. Maar dat heeft het wel degelijk.

Al tiener had ik grote problemen met mijn menstruatie, heel onregelmatig, heel pijnlijk. En soms de pijn in mijn lijf waarbij ik niet nadacht. Gaat wel over. Maar op latere leeftijd kwamen de problemen. Zo heb ik 2 jaar frozen shoulders gehad. Kon bijna 2 jaar lang mijn beide schouders nauwelijks gebruiken, gelukkig is dat over nu. Problemen met mijn gewicht door medicijngebruik. En die medicijnen had ik nodig door mijn verleden. Enkele maanden lang ernstige problemen met mijn maag gehad, kon alleen droog brood en vanillevla eten. Ook dat is gelukkig over gegaan.

En nu dan sinds 1 ½ jaar problemen met mijn rug. Een hernia en lumbale stenose, oorzaak, slijtage. En ik denk weer terug aan de eerste 25 jaar van mijn leven die niet alleen psychisch maar ook zeker lichamelijk zwaar belast zijn. Ik heb ook nog 10 jaar werk gedaan waar ik veel sjouwde met gewicht. En zo betaal ik keer op keer weer de prijs van een gewelddadig verleden, van seksueel misbruik, van mishandeling, van verwaarlozing. En dat doet pijn letterlijk en figuurlijk. En dan heb ik maar even niet over de CPTSS, de dissociatieve stoornis en de sociale fobie!

Het maakt me soms zo machteloos jarenlang psychisch vechten en daar heb ik nu een redelijke balans in gevonden. Maar dan begint het vechten tegen telkens weer lichamelijke klachten, hoe ga ik daarmee om en hoe vind ik daarin weer mijn weg. Het zal me wel lukken zoals het altijd weer lukt. Maar het maakt me ook boos, hoe anders had mijn leven kunnen zijn. Een onbezorgde jeugd, een leuke baan, kinderen. Maar dat is niet zo en ik zal het ermee moeten doen. Het is zoals het is.

Mijn 2017 mooi en heftig

Wat een jaar 2017 mooie momenten maar ook best heftig. Het begon voor mij met rugpijn en eindigde daarmee. Alleen heb ik vlak voor het einde van het jaar wel meer duidelijkheid, ik heb een hernia en ook de spieren zitten helemaal vast. Het jaar waarin ik groeide, letterlijk en figuurlijk. Ik werd zwaarder en mijn suiker was niet goed en dus naar de diëtiste. Koolhydraatarm was het advies en daar hield ik me aan. Toch werd ik zwaarder en viel niets af. De diëtiste gaf het op en dus wordt ik door de huisarts doorgestuurd en nu moet ik 30 junuari naar de internist.

Maar ik maakte ook weer meer persoonlijke groei mee. Samen met Dirk met wie ik dit jaar een steeds hechter team vormde, word ik steeds sterker. In april werd ik 2de secretaris bij de wijkraad in mijn wijk, waar ik enorm van geniet. Ik ging naar de Pauw studio’s en werkte daar mee aan een video van studenten (zie media). Ik onderneem steeds meer en ging zelfs zwemmen ik ben 35 jaar niet meer in het water geweest. Ik heb weer het gevoel dat ik leef in plaats van overleef en wat een heerlijk gevoel is dat.

In mei zouden we fijn een week vakantie hebben en onze verjaardagen vieren. Dat liep anders ik kreeg veel pijn en bleek al snel dat het nierstenen waren. Er volgde 2 operaties, de eerste om een katheter tussen mijn nier en blaas aan te leggen zodat ik minder pijn zou hebben. Dat was ook zo maar ik voelde de katheter bij elke beweging en dat triggerde me enorm. Het voelde voor mij alsof er elke dag iemand binnendrong en je kunt je voorstellen met een misbruik verleden wat dit met je doet. Bij de tweede operatie werden de stenen via de rug verwijdert. Wel alle complimente voor het ziekenhuis, ik maakte mijn misbruik verleden bespreekbaar en wat dachten ze goed mee. Bij bijde operaties werd ik door vrouwen wakker gemaakt. Ik kreeg een eenpersoonskamer zodat Dirk bij me kon zijn. En na de tweede operatie werd geen katheter aangebracht wat eigenlijk wel standaart is.

Daar allemaal goed van opgeknapt als het allemaal weer een wending krijgt. Op 31 juli krijgt Tonnie een tia, ooginfarct en moet een halsslagader operatie ondergaan. Heel heftig allemaal en even stond alles op zijn kop. Maar Tonnie krijg je niet zomaar klein en op 11 december is hij weer volledig aan het werk gegaan. We zijn dankbaar dat het goed is afgelopen. Wel viel ook deze keer de vakantie in het water maar dat komt wel weer goed.

In november kregen we te horen dat ons hondje Jackie kanker heeft. Verdrietig gelukkig heeft ze er nog niet echt last van en besluiten we haar nog een zo leuk mogelijk leven te geven zolang als dat lukt.

Een jaar die in het teken stond van gezondheid en persoonlijke groei. In dit nieuwe jaar zet zich dit door. Tonnie wordt verdacht van een trombose been. Er is bloed afgenomen en aan de hand daarvan volgt er misschien een mri, deze week horen we meer. Zelf moet ik in januari naar de neuroloog en de internist. We zien wel weer hoe het allemaal loopt.

In April ga ik beginnen aan de cursus werken met eigen ervaring, weer meer persoonlijke groei. Ik begin met goede moed aan 2018 er zullen vast weer mooie dingen op mijn pad komen, daar geloof ik in!

Een herinnering, dag 6 van de week tegen kindermishandeling.

Het is 20.00 uur en ik moet naar bed toe. Het ritueeltje begint tandenpoetsen, pyjama aan en naar bed. Dit keer doet mijn moeder-dader dit en dat is fijner. Ze wil geen tongzoenen van me net als vader-dader. Als alles weer stil is kruip ik onder mijn dekbed en ga met een zaklantaarn de Donald Duck lezen. Mijn hart klopt in mijn keel en ik ben misselijk. Ik durf niet te gaan slapen de angst is te groot. Zal hij komen of heb ik een nacht rust? Ik kan de Donald Duck nauwelijks volgen, mijn gedachten gaan alle kanten op.

Dan hoor ik voetstappen op de trap ik hoor het bekende kraakje van die ene traptrede. Ik begin te trillen over heel mijn lijf. Ik hoor hem voor mijn deur stoppen, de klink gaat omlaag en daar staat hij, mijn vader-dader. Als een donkere schim zie ik hem op me afkomen. Ik klem mijn dekbed om me heen maar het helpt niks. Met een ruk trekt hij het van me af. Uitkleden! Beveelt hij. Ik doe wat hij zegt wetend wat de straffen zijn als ik dat niet doe. Zijn handen gaan overal over mijn lijf. Zijn tong dringt in mijn mond. Hij kleed zich ook uit en ik zie dat grote ding waar ik zo bang voor ben al. Zijn lijf hangt boven me en met kracht duwt hij dat ding in mijn lijf. Meteen brand het en de pijn is immens, alsof ik uit elkaar gescheurd wordt. Het liefst zou ik huilen maar dat mag niet. Ik kruip in mijn eigen wereld, dat is fijn nu hoor, zie of voel ik niets meer, ik ben veilig in mezelf.

Het is weer voorbij, ik huil stille tranen. Tranen van pijn, verdriet, onmacht, eenzaamheid. Ik slik en slik en probeer niet over te geven. Ik tril alsof er een enorme aardbeving gaande is. Ik moet slapen maar het lukt me nauwelijks. Morgen moet ik weer naar school, dan moet ik weer presteren en zoals altijd doen alsof er niets gebeurd is, alsof de nacht niet bestaan heeft, alsof hij mijn lijf niet verscheurd heeft. Dan ben ik alleen met alles wat er in me gebeurt. Zal ooit iemand zien wat er allemaal met me gedaan wordt? Iemand?

Dit is de laatte blog in deze serie in het kader van de week tegen kindermishandeling. Uiteraard stopt het hier niet voor mij. Ik zal blijven strijden en bloggen. In april begin ik met de cursus werken met eigen ervaring. Mijn droom ervaringsdeskundige te worden komt zo een stuk dichterbij! Dank je wel aan een ieder die deze week meevocht en mee las. Vergeet onze kinderen niet!

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

Een herinnering dag 5 van de week tegen kindermishandeling

We hadden toen ik 8-9 jaar was een Duitse herder. Wat een geweldige hond was dat, ik kon er alles mee. Paardjerijden, knuffelen, spelen. Rex was zijn naam, hij zat in een hok in de tuin, mocht maar zelden binnen zijn. Mijn moeder was bang van honden (waarom in godsnaam dan een hond nemen). Maar bovenal was Rex beschermend, steeds vaker als mijn vader-dader me sloeg of schopte gromde Rex en begon zelfs te happen. Geweldig vond ik dat, al was het een hond eindelijk kwam iemand me helpen. Maar mijn ouders vonden dat minder uiteraard. Dus tot mijn hele grote verdriet moest Rex weg. Ik was ontroostbaar mijn enige vriend op de wereld raakte ik kwijt.

Gelukkig en daar ben ik nog steeds blij mee kon hij naar een boerderij waar hij vrij zou zijn. Bij ons zat hij op het laatst maar in dat hok. Moeder durfde hem niet uit te laten en vader had onregelmatige diensten. En dat ik zo behandeld werd maakte Rex ook ongelukkig. Op een avond zou de boer hem komen halen. Alleen mijn ouders waren er niet, ik was alleen met de oppas. De boer had een paardentrailer bij maar wat ze ook probeerde, Rex ging er niet in. En dus moest ik helpen, ik moest in de trailer gaan staan, Rex bij me roepen en dan heel hard uit de trailer rennen. Heb ik gedaan ik moest wel maar mijn kinderhartje brak toen ik mijn grote vriend verraadde. Ik heb werkelijk tranen met tuiten gehuild. Gelukkig was de oppas heel lief. Als mijn ouder-daders er waren geweest had ik zeker weten straf voor mijn tranen gekregen.

Dieren bleven nooit lang ik had ook regelmatig een konijn maar met de kerst verdwenen ze en eindigde in de pan. Nu ik volwassen ben denk ik dat Rex een veel mooier leven heeft gehad. Mijn vader-dader was hard voor hem. Zoals hij mij sloeg, zo sloeg hij ook de hond. De laatste jaren heeft hij heerlijk kunnen rondrennen op een boerderij, veel beter voor hem. Het is niet alleen misbruik, slaan wat pijn doet. Ook dit soort dingen staan in mijn geheugen gegrift. Als volwassene heb ik katten en honden gehad maar weg doen NOOIT ik zorg goed voor ze tot de dood toe.

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

Een herinnering dag 4 van de week tegen kindermishandeling

Het is een hele warme dag midden in de zomer. Ik ben in de tuin aan het spelen, maar ik doe iets fout. Ik weet niet goed wat maar mijn vader-dader komt naar buiten en begint tegen me te schreeuwen. Ik krimp in elkaar, maak me zo klein mogelijk, bang voor de klappen die zullen komen. PATS! Daar is de eerste al op mijn achterhoofd. Ik voel een stekende pijn. “meekomen jij” zegt hij. Hij pakt me bij de arm en sleurt me hardhandig richting de schuur. Hij duwt me naar binnen en zegt: “Ga maar nadenken over je zonden”. Daar zit ik dan opgesloten in de schuur. Het is er bloedheet en al snel heb ik het veel te warm en enorme dorst. Ik ga maar op de betonnen grond zitten. Hoe lang moet ik deze keer? Een uurtje of een halve dag, je weet dat nooit.

Het is koud, midden in de winter. Nu ben ik binnen ik lees een boek en heb een glas ranja. Na een slok zet ik  op de tafel neer. Maar doordat ik lees kijk ik niet goed en mijn glas valt. Oh nee dat is niet goed en ja hoor daar is vader-dader al en ik heb al een klap te pakken. “Kijk uit je doppen uilskuiken, gedrocht niets kan jij goed doen”. Weer wordt ik bij mijn armen gepakt en naar de schuur gesleept. Nee oh goed nee, niet de kist. Maar ja hoor daar gaat de diepvrieskist al open. Vader-dader tilt me op en gooit me erin. De kou is snijdend. Hij zet een handschoen tussen het deksel en daar lig ik dan, als ingevroren kip. De kou gaat pijn doen aan mijn lijf. Het steekt, het brandt. Eindelijk mag ik eruit en hij sleurt me naar boven, daar zet hij me onder de douche en het water zo heet mogelijk. Weet je hoeveel pijn heel heet water doet op een totaal verkleumd lijf? Ik wel heel veel pijn.

Zomaar momenten die regelmatig voorkomen nog steeds vind ik het verschrikkelijk als het heel warm is of als ik het heel koud heb. Dan voel ik me heel onprettig en herinner ik me deze momenten en de pijn. Opgesloten worden is heel eenzaam, niemand die je ziet, niemand die je hoort.

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

Een herinnering dag 3 van de week tegen kindermishandeling

Bier, en shag, mijn hele jeugd heeft het een rol gespeeld. Mijn beide ouder-daders dronken elke dag bier, veel bier en beide rookte als een ketter. De kusjes van pappa en mamma stonken altijd naar bier en sigaretten. Ik weet nog dat pappa en ik een keer naar de supermarkt gingen, bier halen. Zoals altijd 2 kratten. Hij droeg me op de kratjes te dragen. Maar het was zo zwaar, het lukte me niet en ineens pats een klap recht voor mijn hoofd. Ik viel achterover. Oh wat schaamde ik me, iedereen zag hoe slecht ik was, wat een dom kind. Ze keken ook allemaal, gelukkig zei niemand iets. Akelig genoeg herkende ik wat mensen uit ons dorp, die wisten nu wat een stom kind ik was.

Opa-dader dronk ook, mijn vaders vader. En als hij dronk bakte hij spek. Zijn huis stonk altijd naar gebakken spek. Zijn vingers waren geel van het roken en hij stonk naar bier. Mijn vader-dader, mijn opa-dader, mijn moeder-dader ze zaten aan me en allemaal roken ze hetzelfde naar bier en sigaretten. Als ik op de bank tv keek tussen mijn ouders in zat ik tussen de sigarettenrook en glazen bier. Vaak begonnen ze in de middag al met drinken. Ik vergeet nooit meer die ene carnaval.

We waren uit, ik met hen samen zoals altijd. Ze dronken en dronken. Mijn vader-dader stond op de tafel met zijn lijf te schudden en zong puntje erin, puntje eruit. Mamma wilde naar huis, dat lalde ze. Ik moest mee van mijn vader-dader dus deed ik dat, ik zeulde mijn dronken moeder-dader naar huis. Halverwege viel ze. Haar gebit viel ze kapot en maar huilen. Ik schaamde me dood en probeerde zo snel mogelijk thuis te komen. Eenmaal thuis jankte en schreeuwde ze dat hij haar zou vermoorden. Ik wist niet wat ik moest doen en haalde dus de buurvrouw. Zei legde mamma in bed en zei komt wel goed. Toen mijn vader-dader thuis kwam ging hij naar de wc en riep kom eens Angélique en ik kwam. Van hem moest ik toekijken hoe hij alles onderkotste en uiteraard mocht ik het daarna opruimen. Vreselijk vond ik het allemaal maar ja ik had geen keus.

Alcohol heb ik nooit gedronken alleen al van de lucht wordt ik misselijk. Roken wel dat werd ook gestimuleerd door mijn ouder-daders tot ik met hen brak kreeg ik elke week shag van hen. Inmiddels ben ik bezig met stoppen. Ik heb ook gele vingers en verafschuwde de blik daarvan maar het roken had me te pakken en stoppen is o zo moeilijk. Toch ben ik daar nu mee bezig.

Een herinnering, dag 2 van de week tegen kindermishandeling.

Het is de eerste kerstdag, alles moet er spik en span uit zien en dus moet ik beginnen met poetsen. Ik pak een emmer water met sop en een schuursponsje en begin zoals dat hoort op mijn knieën de vloer te doen. Telkens een stukje verder met mijn schuursponsje. Het is een enorm en hels karwei om zo de hele woonkamer te poetsen. Daarna moet ik nog de wc met een oude tandenborstel  schoonmaken en het zilver poetsen. Eindelijk ben ik klaar en moet ik gaan douchen en mijn mooie kleren aan.

We gaan gourmetten, vader-dader, moeder-dader en ik. Er staan de meest lekkere dingen op de tafel en ik heb honger, door al dat poetsen was er nog geen tijd om te eten en ontbijt kreeg ik zo wie zo nooit. Ik pak een mooi stuk vlees. PATS! Daar heb ik een flinke klap tegen mijn hoofd te pakken, ik doe het fout, natuurlijk doe ik het fout, ik denk nooit na. Ik weet het zo goed, de man heeft het recht op het mooiste en grootste vlees. Ik ben maar een meisje hoe haal ik het in mijn hoofd niet nederig te zijn. Ik schaam me dood. Na een paar hapjes waar ik het toch weer fout doe wordt ik door vader-dader aan mijn haren van de tafel gesleurd en meegetrokken de trap op. En weer wordt ik opgesloten in de kast op de overloop, de sleutel wordt omgedraaid en daar zit ik dan weer een aantal uren. Ik heb het koud, heb honger en ben zo verdrietig, waarom kon ik niet beter mijn best doen? En die nacht als hij bovenop me ligt komt pas de echte straf, ik voel me verscheurd, kerst is niet fijn.

Jaren later, ik woon pas samen en ik pak een emmer met sop, een schuursponsje en ga de vloer doen. Mijn vriend, nu mijn man, komt binnen en is stomverbaasd. Wat ben je aan het doen vraagt hij. Ik denk nog dat zie je toch de vloer. Ja maar schat, dat hoort toch zo niet. Ik begin te huilen weer doe ik het fout. Heel rustig legt hij me uit dat dit met een dweil kan en we gaan de spullen daarvoor kopen. Opgelucht dat ik dit zware werk niet meer hoef te doen. Die avond doe ik het zoals het hoort en geef ik mijn man het mooiste en grootste stuk vlees.

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

Een herinnering, dag 1 van de week tegen kindermishandeling.

Het is de week tegen kindermishandeling en net zoals andere jaren ga ik hier op mijn manier aandacht aan besteden. Dit jaar zal ik jullie elke dag een herinnering vertellen om te laten zien hoe leven met incest en kindermishandeling is. Vandaag dag een.

Rustig ben ik aan het spelen, zoals altijd rustig omdat ik altijd bang ben op te vallen, En als ik opval voor mijn vader-dader dan is er altijd wel iets fout. Dus probeer ik zo onzichtbaar mogelijk te spelen. Vandaag is hij best in een goed humeur, mijn vader en dat is zeldzaam. Zou ik dan vandaag rust hebben? Dan hoor ik zijn stem, kom eens bij pappa zitten. Ik begin te rillen, bij pappa zitten is meestal niet zo leuk. Ik loop snel naar hem toe, wetende dat ik geen keus heb en wetende dat hij boos kan worden als ik niet snel genoeg ben.

Hij trekt me bij zich op schoot. Ik verstijf daar kan ik niks aan doen dat gebeurt gewoon. Hij wil me een kus geven en dat wil ik niet maar hij doet dat toch. Ik ruik zijn adem bier en shag en dat eeuwige spul in zijn haren. Eerst een zoentje op mijn wang, maar dan waar ik zo bang voor ben. Op mijn mond en met geweld duwt hij zijn tong naar binnen. Dat is zo vies en het voelt altijd of ik geen adem meer krijg, of ik stik. Dan komen zijn handen, handen waarvan ik inmiddels elk lijntje ken. Hij duwt een hand in mijn onderbroekje en gaat met zijn vinger naar binnen. Dat doet pijn het schrijnt nog van gisteren en nu moet het alweer. Ik houd me heel stil hopend dat het snel voorbij zal zijn. Huilen kan niet dan krijg ik straf.

Dan mag ik weer van schoot af en heel stil ga ik weer spelen. Ik speel met mijn barbies en speel wat ik denk dat heel fijn zou zijn, met Ken en barbie en het kindje. Ze doen leuke dingen samen en zijn lief voor het kindje. In mijn hoofdje raast het intussen door. Zou ik klaar zijn voor vandaag of komt hij vannacht nog naar me toe, mijn pappa.

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.