Herstel en Zelfregie

Kun je herstellen van langdurig, en vroegkinderlijk seksueel misbruik, incest, kindermishandeling, vernedering? Ja zeker wel, al is dit een lang en moeilijk proces. Voor iedereen is herstel en de definitie ervan anders. Voor mij persoonlijk houd dit in dat ik kan omgaan met PTSS met mijn dissociatieve stoornis. Ze zijn er wel maar ik laat er mijn leven niet meer door bepalen. Ik heb geleerd samen met hen te leven. Voor nu is dat voor mij voldoende, voor mij is dat herstel. Het proces is ook niet “klaar” het gaat door, ik ontdek nieuwe dingen, geniet van nieuwe dingen.

Zelfregie is daarin voor mij heel belangrijk. Een mooi woord zelfregie, het GGZ noemde dat “lastige patiënt”. Zoals medicatie, ik ben er niet tegen, sterker nog ik slik ze zelf ook, het maakt mij een evenwichtiger persoon. Wel is het mijn lijf waar het ingaat en dus wil ik zeggenschap. Meerder malen heeft een psychiater tegen me gezegd, andere doen het hier prima op (oftewel doe maar wat ik zeg). Alleen ik ben niet de andere, ik ben Angélique. En dus lees ik goed bijsluiters, maar goed ook want een keer kreeg ik een pil voorgeschreven die absoluut niet samen mocht met iets wat ik al had. Is me even ontschoten zei de psych! Zo heb ik een erfelijk belast cholesterol en sommige hebben als bijwerking verhoogd cholesterol. Die wil ik dus niet. Helaas wordt je van vele ook dikker, ook die ik nu heb. Maar deze combinatie die ik nu heb laat me wel veel rustiger, stabieler en uitgerust zijn. Het heeft ook lang geduurd voor deze goede combinatie gevonden is. Ik bleef doorzetten als ik voelde dit doet niks of dit doet te veel. Lastig maar mijn lijf, mijn leven.

Hetzelfde geld voor therapie, ook daarin deed ik niet zomaar wat er gezegd werd. Zo werd ik eens naar groepstherapie gestuurd. De eerste ochtend zat ik tussen wat oudere mannen die problemen hadden om hun agressie te beheersen. Ik schrok me kapot ik probeerde juist om als die agressie tegen mij mijn hele leven te verwerken. En dus zei ik al dezelfde dag dit ga ik niet doen. Dit is een grote trigger voor mij. Commentaar van de psych? Niet geschoten is altijd mis. Ook hier geld het is mijn leven en ik ben al genoeg verloren om nu nog tijd te verdoen met dat wat me niet helpt.

En dus nam ik twee jaar geleden een drastisch besluit en zocht andere hulpverlening, andere huisarts en tandarts. De zorg die ik nu om me heel heb voelt goed, en past bij me. Staaltje zelfregie van mij waar ik trots op ben. Zo had ik na het uitkomen van mijn boek de droom ervaringsdeskundige te worden. Nu 5 jaar later is mijn droom uitgekomen. Daar heb ik hard aan gewerkt. De regie om dat te bereiken naar mezelf toe getrokken. Een droom komt je niet aanwaaien daar moet je naar toe werken, de regie in handen nemen.

Dit alles is voor mij persoonlijk herstel en zelfregie. De invulling daar van is voor iedereen anders. We zijn niet PTSS, Autist, ADHD-er, borderliner. We zijn een uniek mens en hebben eigen behoeftes, een eigen verhaal en daarmee ook een eigen herstel. En leven met kan evengoed herstel zijn dan het niet meer hebben!

De geboorte van Het Duivelskind

Ik besluit om mijn verhaal op te schrijven, voor mezelf, ik hoop zo de chaos in mijn hoofd wat te verminderen. Het is een lang proces ik doe er bijna een jaar over om het allemaal op papier te krijgen, telkens weer een klein stukje. Dat is zwaar er komen steeds meer herinneringen boven. Vaak zie ik dat als een soort filmbeelden voor me. Alsof je naar een horrorfilm kijkt waarin je zelf de hoofdrol hebt.

Als ik het af heb laat ik het aan een kennis lezen, zij zei me, dit zou een boek moeten worden. Ik ben daar heel sceptisch over, een boek wie wil dit in godsnaam lezen? Ze vraagt me of ze het naar een schrijfster die ze kent mag sturen, ik zeg ja met totaal geen verwachtingen. Die schrijfster was Maria Genova en tot mijn stomme verbazing ziet zij er een boek in. En ons proces begint want je verhaal opschrijven maakt nog geen boek. Ik heb het voor mezelf geschreven, niet met de bedoeling dat iedereen het zou gaan lezen.

Ik moet dus alles weer opnieuw schrijven. Maria legt me uit hoe ik moet schrijven zo zeg ik bv en toen kwam de huisarts. Maria legde me uit dat het moest omschrijven bijvoorbeeld een man stapte uit een donkerblauwe auto. Hij is niet zo groot, grijs en draagt een streepjespak. Ze vertelde me ook waar het verhaal te langdradig was en waar er juist meer omschreven moest worden. Ettelijke keren heb ik stukken herschreven. Belangrijk voor mij was hierin dat het verhaal authentiek moest blijven, precies zoals ik me herinnerde. Als ik dingen niet meer wist weigerde ik dat aan te vullen, dan liever weglaten. Na ruim een jaar werken had ik een echt manuscript in handen. De uitgever werd benaderd en het boek opgestuurd.

Ja, we hebben een ja JustPublishers wil het uitgeven, als een kind zo blij ben ik. Maar dat is weer het begin. De redactrice van de uitgever heeft ook een boel op en aanmerkingen. En zo ga ik weer aan de slag met het script net zolang dat ook de uitgever tevreden is, en het nog steeds echt mijn verhaal is.

Dan komen de leukere dingen, eerst de titel ik had erboven staan mijn gestolen lijf. De uitgever kwam met het pakkende Het Duivelskind. Heftige titel maar zegt wel heel veel want dit was wat ik altijd genoemd werd. Dan komt het leukste, de kaft, een ontwerpster gaat aan de slag en stuurt diverse ontwerpen. Op een ben ik meteen verliefd en ook Maria en de uitgever vinden deze mooi. Nu waren er alle ingrediënten voor een boek. En zo lag op zaterdag 2 maart 2013 Het Duivelskind in de winkels.

Nog steeds krijg ik reacties, dat vind ik erg leuk van lezers te horen en ik antwoord dan ook altijd. Al is leuk misschien niet het goede woord, als mensen zichzelf in mijn verhaal herkennen is uiteraard alles behalve leuk.

Fantasie

Alles om me heen is groen, er bloeien uitbundige bloemen, prachtige paddenstoelen en er zijn indrukwekkende bomen. De meest liefelijke elfjes vliegen er rond. Ze lachen samen en spelen samen, ze zijn volmaakt gelukkig. De lucht is strakblauw en er schijnt een stralende zon. Alle dieren zijn bevriend met de elfjes, ze kletsen allemaal met elkaar en hun vrolijke lach vult het prachtige bos. Nooit is er iemand boos, nooit heeft er iemand verdriet en ze doen elkaar nooit pijn. Ik ben daar ook en speel met iedereen, lach met iedereen. Samen spelen we het meest stralend blauwe meer dat je ooit gezien hebt. Wat voel ik me vrolijk, gelukkig, ik ken geen angst, ik ken geen pijn.

Dat is de wereld waar ik in mijn kinderfantasie vaak was. Ik moest wel af en toe naar die wereld gaan want de wereld waarin ik zat was zo verwarrend. Vol met pijn, angst, verdriet. Boze mensen die me pijn deden. Gelukkig had ik mijn elfjes wereld waarin ik zo gelukkig was. Ik had als kind bergen speelgoed om mee te spelen, de hele zolder was voor mij alleen om alles in te zetten. Menig kind zou jaloers geweest zijn, zoveel als ik had. Maar wat ik niet had was veiligheid, liefde, geborgenheid. Ik had alle speelgoed graag willen inruilen voor een woord van troost, voor een knuffel. Wat ik wel kon was met de barbies, lego en playmobiel fantasiewerelden maken.

Op die zolder stond ook een groot tweepersoonsbed. Handig voor mijn vader. Kon hij me ook tijdens het spelen tussendoor misbruiken. Dat bed stond op de andere helft dan mijn speelgoed. Zo was er dus een fantasiekant en een akelige beangstigende kant. Dat bed hoorde niet in mijn mooie wereld maar was er wel.

Nu ben ik al lang volwassen maar nog steeds dol op elfjes, ik heb mooie in een vitrinekast staan. Ook ontdekte ik hoe ik die kinderwereld die zo mooi was tot leven kon laten komen op mijn computer. Zie http://www.angelssite.nl/kunst/. Maar ik kon er ook mijn wat meer donkere kant in kwijt en mijn sexy kant. Op mijn computer kon ik werelden, plaatjes creëren en dat was fantastisch. Inmiddels doe ik dat niet meer omdat het te duur werd maar wat heb ik daar van genoten.

Ik had contact met mensen over de hele wereld die dezelfde soort 3D afbeeldingen maakte. We showden onze afbeeldingen aan elkaar. Ook maakte ik spullen voor dat 3D programma om te verkopen en werkte daarin zelfs samen met iemand die bij Walt Disney had gewerkt. Trots was ik op wat ik mezelf allemaal had geleerd. En nog steeds heb ik dus mijn fantasiewereld alleen is deze nu ook voor iedereen zichtbaar. Mijn kinderlijke fantasie is niet verdwenen. Alleen hoef ik er nu niet meer in te vluchten omdat ik veiligheid, geborgenheid en liefde heb!

Rauwe werkelijkheid

De laatste 2 jaar is het steeds beter met me gegaan en ik ben blij met hoe mijn leven nu is vergeleken met 2 jaar geleden. Toch kan ik niet ontsnappen aan de rauwe werkelijkheid.

Misbruikt worden voor je 4de jaar, daar kan je geen herinneringen van hebben toch? Nee niet zoals ik me het misbruik na mijn 4de herinner. Maar het lichaam slaat de herinneringen op. Je verkrampte lijf, de pijn, de angst. Het niet veilig zijn, geen liefde krijgen al die dingen slaat je lichaam op. In al die 25 jaren ontelbare keren verkracht, mijn lijf dat uiteengerukt werd, zo voelde dat alsof iemand je doormidden scheurde. Een vlammende alles verzengende pijn. Het verstijven van je lichaam wat protesteert, wat niet wil. En ook klaarkomen omdat je lichaam toch reageert op de seksuele prikkel.

Dat alle is opgeslagen in mijn lijf. En van tijd tot tijd reageert ongewild mijn lichaam. Voel ik hoe mijn spieren pijn doen, hoe verkrampt ik ben. Geslachtsgemeenschap is voor mij onmogelijk dan voel ik direct weer die vlammende pijn en verkrampt alles. Maar ook vorig jaar met mijn nierstenen en de inwendige katheter reageerde mijn lichaam instinctief op de prikkels en verkrampte. Klaarkomen staat voor mij nog steeds gelijk met angst, macht en pijn. Gelukkig heb ik geen menstruatie meer, die buikpijn die ook altijd weer voor instinctief gedrag zorgde. Zelfs als ik het in mijn hoofd op orde heb kan mijn lichaam de herinneringen, de pijn bovenhalen.

Ik heb altijd wat moeite gehad met bewegen, hoor ook vaker wat loop je stijf, dat is de verkramping. In mijn hoofd kan het ook chaos zijn, ongevraagde herinneringen, toch kan ik daar de laatste jaren beter mee omgaan en heb ik daar meer grip op. Het overvalt me niet meer zo en verward me niet meer volledig. Ik heb er meer inzicht in, zie de patronen en kan ze beter voorkomen. Dat maakt het leven een heel stuk aangenamer. Ik weet beter wat mijn valkuilen zijn en trap er niet meer zo vaak in.

Maar mijn lichaam en diens herinneringen, daar weet ik niet de weg in. Het is ook zo moeilijk uit te leggen aan mensen. Maar stel je bent een keer in het ziekenhuis geweest en daar heb je hele erge pijn gehad bij een behandeling. De volgende keer dat je weer naar het ziekenhuis moet voel je angst ben je bang om weer die pijn te voelen en herinner je die pijn. Dat dus en dan maal heel veel keer pijn en herinneringen.

De rauwe werkelijkheid, seksueel misbruik wordt in je hele lijf opgeslagen, in je hoofd, je lijf, je hart.

Mijn veilige plek

Zolang als ik hier woon, nu alweer 25 jaar heb ik een veilige plek voor mezelf gemaakt. Dat is heel belangrijk voor me. Een plekje waar ik me terug kan trekken als ik me heel rot voel maar ook om me gewoon geborgen en veilig te voelen. De eerste 26 jaar van mijn leven was er nooit veiligheid. Was er altijd angst, geen seconde was de angst uit me. Dat is een heel naar gevoel je nooit en nergens veilig kunnen voelen. Daarom is dit plekje zo belangrijk voor me.

De stoel is van stof en dus zacht en je kan er heerlijk in weg kruipen. Vanuit de stoel kan ik zowel voor en achter uit de raam kijken. Overzicht hebben maakt dat ik me veiliger voel. Mijn E-reader ligt altijd in de buurt, ik verslind er boeken. Als kind was lezen een manier om uit de werkelijkheid te vluchten. Dat is het nu ook, maar nu omdat ik dat fijn vind niet omdat de noodzaak is. Het ontspant me ook enorm hoewel ik vrijwel altijd trillers lees.

Jarenlang lag er dezelfde knuffel in, mijn dissocieer knuffel. Altijd als mijn angstige innerlijke kind tevoorschijn kwam dan gaf die knuffel haar troost. Het was een voorwerp die zowel voor mijn innerlijke kind als voor mijn volwassen ik vertrouwd was. Ik nam hem ook altijd mee als ik verward op de straat terecht kwam, klemde me er letterlijk aan vast. Tot pasgeleden, het is nu 2 jaar geleden dat ik verward op de straat terecht kwam. Dissociëren komt nog weleens voor, maar is eerder uitzonderling dan regel en ik ga het huis niet meer uit. Ik heb ook veel meer vrede met mijn innerlijke kind. Dus besloot ik de dissocieer knuffel weg te halen. Er ligt nu een nieuwe knuffel Flip de mascotte van Hulphond Nederland. Symbool voor een grote verandering in mijn leven. Het wisselen van mijn vertrouwde knuffel is een enorme stap voor me.

Nog steeds voel ik me heel veilig in mijn stoel ook met de nieuwe knuffel. Zonder knuffel is nog een te grote stap, maar het is prima zo. Niks mis met af en toe jezelf troosten met een zachte knuffel. De andere knuffel ligt nu in mijn bed met de andere troostknuffels die ik in de loop der jaren heb gekregen. Zo is hij nog steeds bij me en kan ik altijd nog naar terug grijpen. Een knuffel kan troost bieden, niet alleen aan kinderen. De nieuwe knuffel ligt ook op een andere plek op de rugleuning en niet meer in de stoel. Niet meer dagelijks nodig en toch altijd in de buurt. En zo blijft dit mijn veilige plek, die nog altijd belangrijk voor me is.

Een moeder

Een moeder is iemand die je troost bij je verdriet. Een moeder plakt een pleister als je gevallen bent. Een moeder zorgt dat je met je maag vol naar school gaat. Een moeder zorgt voor je als je ziek bent. Een moeder zorgt dat je geknuffeld wordt. Een moeder speelt met je. Een moeder lacht en huilt met je mee. Een moeder houd van je hoe je er ook uitziet, wat je kunt en niet kunt. Een moeder is er gewoon. Je kunt de vragen die je hebt aan je moeder vragen. Met je moeder kun je winkelen en ze zal je kledingkeuze niet veroordelen.

Die moeder mis ik, niet mijn moeder die dit allemaal niet deed. Ik beschrijf wat ik denk dat een moeder doet. Weten doe ik het niet, ik beschrijf wat ik bij anderen zie, wat ik op de televisie zie. Weten doe ik het niet want ik had zo’n moeder niet.

Ik zal ook nooit weten hoe het is om moeder te zijn. Als kind speelde ik veel met mijn barbies, vadertje en moedertje. Dan stelde ik me voor dat ik later een kind had waar ik veel van zou houden. Het liep anders, deel keuze, deel geen enkele keuze. Het is niet anders ik heb dat geaccepteerd maar soms…

Mijn mailbox loopt over met reclame van alles wat je aan je moeder kan geven, wat je als moeder kan krijgen. Voor mij, voor ons geen moederdag er is geen moeder om iets aan te geven en geen kind om iets van te krijgen. Ik vind dat prima voor al die mensen die wel een lieve moeder hebben. Voor veel mensen is moederdag moeilijk. Omdat ze nooit een lieve moeder hadden, omdat ze nooit een moeder zullen zijn of omdat ze hun lieve moeder moeten missen. Misschien kunnen we toch een bosje bloemen kopen voor onszelf om te herdenken, om aan te denken, om het toch een mooie dag te laten zijn.

Ik denk aan iedereen die om wat voor reden dan ook geen moederdag (meer) kan vieren. En ik ben blij voor al diegene die morgen laten zien hoeveel ze van moeder houden. Je weet immers nooit wanneer dat niet meer kan. Voor allemaal heb een mooie dag morgen, of je nu akelige herinneringen, mooie herinneringen of geen herinneringen hebt. Koester jezelf en al degene die wel nu van je houden.

Jarig

Als kind ben je blij als je jarig bent dat is een heerlijke dag, met lekkers, vriendjes en cadeautjes, toch? De cadeautjes kreeg ik, zoals ik altijd in materieel opzicht zo’n beetje kreeg wat een kind maar kon verlangen. Ik had de nieuwste barbies met alles wat erbij hoorde, lego in overvloed en Playmobil met het grote mooie piratenschip. Dat lekkers kreeg ik ook, ik mocht kiezen wat ik wilde eten, biefstuk, gebakken aardappeltjes en sla. Maar oh wat ik had ik dat alles graag willen inruilen voor liefde, geborgenheid, veiligheid en vriendjes.

Het begon in de ochtend al, dan werd ik gefeliciteerd en daar hoorde kussen bij, nee geef lief zoentje op de mond, een tong werd dwingend bij me naar binnen geduwd. Vreselijk vies vond ik dat zeker als er nog geen tanden gepoetst waren dat smaakte zo vies bah. Dan volgde de verjaardagknuffel met een hand in mijn onderbroekje. Nee feestelijk voelde ik me niet. Daar konden de altijd prachtige cadeaus niets aan veranderen.

Vlak voor het bezoek kwam gingen mijn vader-dader en ik nog even naar boven waar ik, omdat ik jarig was, een extra “beurt” kreeg, ik kon me met de beste wil van de wereld niet bedenken wat hier feestelijk aan was. Dan kwam het bezoek, opa, oma wat familie. Het koste me enorm veel moeite blij te doen, enthousiast te zijn voor de presentjes. Jarige job zijn koste al mijn energie, mijn lijf trilde nog na en mijn buikje deed pijn net als mijn benen. Maar ik was er erg goed in om blij te zijn als ik heel verdrietig was.

Als het bezoek weg is gaan we eten, ik zou dit heel lekker moeten vinden maar ik heb de vieze smaak nog in mijn mond, de herinnering aan dat tongzoenen en biefstuk lijkt ineens niet meer zo lekker. En uiteraard komt hij die avond nog een keer naar mijn slaapkamer als jarige krijg je extra’s, zo gaat dat toch?

Op 9 mei is het weer zover, dan ben ik weer jarig. Ik heb mezelf getrakteerd en een mooie visschotel besteld (ben dol op vis). Deze keer zal het wel smaken. Geen vieze smaak in mijn mond van iets wat ik nooit wilde. Ik krijg in de ochtend weer een zoen en een knuffel. Maar nu van een man die zielsveel van me houdt, die dit met aandacht en liefde, zachtaardig doet. Dit keer geen grote materiele cadeaus maar iets wat oneindig veel mooier is, echte liefde, oprecht gemeende felicitaties, dat maakt dat ik me nu wel echt jarig voel, dit keer wel een warm gevoel en ben ik wel blij. Toch flitsen de herinneringen even door mijn hoofd, voel ik even weer de pijn. Maar dan kijk ik in het gezicht wat me al bijna 22 jaar bij me is en weet dit is dat kleine stukje geluk waar ik als kind zo naar verlangde, dit is geen droom, dit is nu mijn leven.

Ervaringsdeskundige

Voordat mijn boek uitkwam had ik gezegd, ik geef interviews en ik ga nergens op de foto. Wat ik met mijn boek wilde bereiken was meer openheid, dat mensen gingen nadenken, bewustwording en steun. Maar vooral het zwijgen doorbreken. Tja bedacht ik me toen als ik dan anoniem blijf spreek ik mijn eigen doelstellingen dus tegen. En dus gaf ik wel interviews en ging op de foto. Er kwamen ongelofelijk veel positieve reacties binnen en langzaam groeide het idee dat ik hier meer mee wilde doen. Nu 5 jaar later weet ik het zeker ik wil als ervaringsdeskundige mijn verleden omzetten in inspiratie, stimulatie en nog steeds bewustwording en steun.

3 weken geleden ben ik begonnen aan de cursus werken met eigen ervaring.  Het is niet alleen meer dromen ik wil nu concreet verder hiermee. Ik zit zo op mijn plek bij deze cursus. Afgelopen vrijdag was het mijn beurt mijn ervaringsverhaal te vertellen. En bloos wat een mooie en stimulerende reacties heb ik gekregen. Er werd bevestigd dat ik op de juiste weg ben en dat dit mijn weg is. Ik ben hier nu ook aan toe. Ben in staat naar mezelf te kijken zoals je nogal eens moet in deze cursus. Nee ik vind het niet moeilijk eerder interessant en stimulerend.

Ik wil mensen bereiken, handvaten bieden, inzicht geven. Ik weet nog heel goed hoe ik me op mijn donkerste momenten voelde, hoe ik me als kind voelde. Wat invloed op me gehad heeft zowel negatief als positief. Ik hoop dat gevoel te mogen vertalen in woorden en te vertellen. Mijn verleden kan ik nooit veranderen. Dat ligt er en zal altijd deel van me uitmaken, heeft me ook gevormd tot wie ik nu ben. Hoe ik er in de toekomst mee om ga kan ik wel beïnvloeden, daarin keuzes maken. De regie ligt niet meer bij anderen, deze ligt bij mij gelukkig.

Mijn verhaal is niet uniek, dat is ook het trieste eraan. Naast mij staan veel te veel anderen die dit ook mee moesten maken. Voor hen die nog geen woorden hebben wil ik er ook staan. En voor al die kinderen die dit nu meemaken. Misschien kan ik voor een van hen het verschil maken. Ook als ervaringsdeskundige sta ik niet alleen. Verschillende vertellen al hun verhaal overal in het land. Samen kunnen we iets betekenen. Diep respect voor hen die dit doen. Maar evenveel respect voor hen die nog geen woorden hebben, die een loodzware strijd leveren. Ik ben trots op hen allemaal.

Ik hoop dat we elkaar in de toekomst tegen komen dat ik jou mijn verhaal mag vertellen, ons verhaal. Ik hoop dat je dan luistert en me echt hoort en ziet. Hoor je mij, zie je mij dan zie je met mij de vele anderen die ook een verhaal hebben te vertellen. Tot in de toekomst?

Angélique

De lente van mijn leven

Het is weer lente, wat vind ik dat een geweldig seizoen. Je ziet langzaam weer alles groen worden, de eerste bloemen verschijnen en steeds vaker is er een vrolijk zonnetje. Er zijn jaren geweest dat ik de lente niet eens zag, zo donker was het in mijn hoofd. Maar sinds ik het roer heb opgegooid en andere hulpverleners heb gekozen en vrijwilligerswerk gaan doen en natuurlijk hulphond Dirk heb gekregen is dat helemaal anders. Ik zuig de lente op.

Over een paar weken wordt ik 48 en ik voel me in de lente van mijn leven. Vrijdag ga ik beginnen met de cursus werken met eigen ervaring, ervaringsdeskundige zijn dat is wat ik wil. Maar niet alleen, ik ben heel veel meer. Ook mijn bestuursfunctie in de wijkraad is voor mij belangrijk. Heeft helemaal niets met mijn verleden te maken en juist die balans vind ik fijn. Mijn verleden betekenis geven en aan de andere kant een functie waarin mijn verleden er niets toe doet.

Mijn geest werkt ook niet meer in het donker, waar ik vroeger dacht bij problemen wat moet ik nu? Denk ik nu in oplossingen. Zoals te horen krijgen dat je rug naar de knoppen is. Vervelend ja maar hoe verder. Binnen 3 weken had ik een scootmobiel en nu toer ik heerlijk door de wijk met Dirk en de scoot en geniet daar weer volop van. In plaats van minder vrijheid heb ik juist meer vrijheid gekregen. Ik kon immers al bijna 2 jaar niet meer wandelen en nu kan ik weer erop uit.

Ik zie ook niet meer zo op tegen feestdagen. Dat zijn en blijven akelige herinneringen. Dan was je vader-dader thuis en dat betekende dus extra misbruikt worden. Er werd wel heerlijk eten op tafel gezet, mijn vader-dader eiste altijd een 3 gangen diner van mijn moeder-dader. Nu kon zij geweldig koken dus het was heerlijk maar de sfeer was kil tot op het bot en gespannen en onveilig. Nu hebben mijn man en ik eerste paasdag brood met zelfgemaakte salades nee geen 3 gangen diner. Maar wel een heerlijke ontspannen en veilige sfeer en dat is veel meer waard. Heerlijk samen zijn en van elkaar genieten. Dat kan, dat mag en ik laat dat ook binnenkomen.

Ik heb heel wat lentes gemist omdat het zo stormde van binnen en alles zo donker was. Er kon geen licht bij. Mijn lichaam, mijn hoofd herinnerde zich al het misbruik en de mishandelingen en ik kon daar niet uit komen. Dat is voorbij, de lente stroomt in mijn lijf en hoofd. Mijn leven is weer van mij!!