afscheid van vriendje sigaret

Niemand hoeft mij te vertellen dat roken zeer ongezond is en op den duur dodelijk. Dat weet ik heel goed. Toch is de sigaret al jaren mijn geheime vriendje. Het begon vele jaren geleden toen ik in het internaat terecht kwam. Ik was ondanks de jeugdige leeftijd van iedereen de enige niet roker. Tot dan toe had ik het altijd weerstaan. Het was een heel moeilijke tijd en ik zag de anderen rustiger worden als ze een sigaret rookte, dat wilde ik ook. Het werd me ook keer op keer aangeboden en op een moment kon ik het niet meer weerstaan. Ik was begonnen en het leek een oneindige weg te worden.

Door alles wat er in en rondom mijn leven gebeurde, de PTSS, dissociatieve stoornis en sociale fobie werd en is de sigaret mijn vriendje geworden. De sigaret maakte me rustiger, liet spanning een beetje wegvloeien. Het werd mijn redding in moeilijke sociale situaties en zeker toen je bijna nergens meer mocht roken. Als het me op een feestje of sociale gebeurtenis met allemaal mensen te veel werd, ging ik even naar buiten, sigaretje roken. Zo kon ik ontsnappen en even weer ademhalen en tot rust komen. Zo maar zonder rede naar buiten lopen voelt toch als heel stom. Het werd een gewoonte bij zo’n beetje alles. Bij de kop koffie, na het eten, bij spanning, bij geluk, bij de tv, tijdens het lezen. Steeds weer was vriendje sigaret erbij.

Toch gingen er dingen veranderen. Bijna niemand in mijn omgeving rookt nog. Bijna nergens mag je nog roken. Er kwam ook steeds vaker een stuk schaamte bij. Sta ik daar weer met mijn sigaret in de kou. Je zag de mensen denken tjonge, tjonge. Mijn vingers kregen steeds gelere plekken en nu probeer ik dat te verstoppen, ben ik heel bewust bezig hoe ik mijn handen hou. Het hoesten soms valt het inademen van rook verkeerd en dan hoest je jezelf kapot. Dan dacht ik wat doe ik mezelf aan.

Toen kwam mijn niersteen operatie en kreeg ik ademhalingsproblemen. Dat was beangstigend en ik dacht meteen heb ik nu met de sigaret mijn longen kapot gemaakt? Er volgde een longfunctietest en een thoraxfoto. Alles was goed, ik was zo opgelucht. En dan krijgt mijn man een tia en ooginfarct en zit zijn halsslagader compleet verstopt. Ook daar schrok ik van (hij rookt niet). Dit is het moment om afscheid van mijn vriendje de sigaret te nemen. Mijn longen zijn in orde en dat kan ik zo houden. Mijn man rookt ongewild ook mee door mijn toedoen. Ook zijn gezondheid is voor mij belangrijk. En dus heb ik me aangemeld bij de stoppen met roken poli in het ziekenhuis. Ik ga het doen, afscheid nemen van een vriend van lang terug. Daarvoor in de plaats krijg ik nieuwe vriendjes. Meer lucht, gezondheid, geen gele vingers. Tot ziens sigaret ik wil je niet meer als vriend, je bent mij niet waard!

Eén gedachte over “afscheid van vriendje sigaret

  • september 19, 2017 om 3:54 pm
    Permalink

    Wow… Angélique, wat knap! Ik wens je heel veel doorzettingsvermogen. Je longen zijn nu nog goed, houden zo.
    Ik rook al bijna vijftig jaar en heb de rekening inmiddels gepresenteerd gekregen: COPD. En dat is geen pretje. Wat maak je toch geweldige stappen in je leven, mijn bewondering voor jou is mateloos. Toppertje!

    Liefs, Leny

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat