Afscheidsbrief aan de sigaret,

Ik weet nog toen ik je voor de eerste keer ontmoette, ik woonde in een internaat waar zo goed als iedereen, ook de leiding rookte. Tot dan toe haatte ik de sigaret, mijn vader, moeder en opa stonken ernaar als ze me pijn deden. Mijn vader drukte soms de sigaret uit op mijn lijf en dat deed pijn. Toch pakte ik je de eerste keer en rookte. Al snel werd dat meer, ik merkte dat je me rust gaf, een manier om met alle spanning in mijn leven om te gaan, je werd mijn dierbaarste vriendje.

Je was er als ik voor de zoveelste keer in mijn leven weer werd verkracht. Terwijl mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd van de pijn, mijn hart als een razende tekeerging en mijn maag zich omdraaide was jij er. En je gaf me iets meer rust, je gaf me troost. Mijn hele leven lang werd alles voor mij bepaald, waar ik heenging, wat ik droeg, hoe ik moest denken, hoe ik me moest gedragen. Maar over jou had ik wel controle, ik kon je nemen wanneer ik wilde, het enige wat niet voor mij bepaald werd. Ik had niemand op deze wereld jij was mijn enige vorm van troost, mijn enige vriend in de wereld.

Je was er als de film zich in de nachten weer voor mij ogen afspeelde. Als het verkracht, mishandeld en vernederd worden weer levensecht werd. Dan was jij er om me weer aan deze wereld te herinneren, aan het hier en nu. Je was er als ik herbelevingen had, dag en nacht. Je was er als ik uren verward over de straat gezworven had. Als ik me heel eenzaam voelde en ook was. Jij was er als ik niet meer verder wilde leven. Jij was er als de spanning me te veel werd en ik het allemaal niet meer aan kon. Een leven zonder jou kon ik me niet meer voorstellen, wilde het me ook niet voorstellen.

Ik ging me steeds meer beseffen hoe slecht je was, met mijn verstand wist ik het wel, maar mijn gevoel kon geen afstand van je nemen. Mensen in mijn omgeving, zelfs de therapeut en huisarts zeiden ook dat ik geen afstand moest nemen, dat het beter was van niet. Tot ik vorig jaar ernstige problemen kreeg bij een operatie. Na allerlei testen bleken mijn longen prima te zijn. Wat een opluchting, maar ik realiseerde me dat als jij mijn vriendje bleef dit weleens kon veranderen. Ik probeerde afscheid van je te nemen maar daarmee kwamen de herbelevingen en dissociaties terug. Dat is zo akelig dat ik jou toch weer pakte. Alles liever de psychische toestand terug waar ik me zo ongelukkig in voelde.

Toch wil ik weer afscheid van je nemen, je bent een vriend met de verkeerde invloeden op mijn leven. Als je echt mijn vriend bent dan laat je me gaan. Ik zie er zo enorm tegenop om afscheid van je te nemen. Ik ben zo bang voor de gevolgen, voor de nachten zonder jou, voor de spanning weer in mijn lijf zonder jou. Ik moet je laten gaan niet voor even maar voor altijd.

Dank je wel lieve sigaret voor alle steun die je me hebt gegeven, dat jij er altijd voor me was in goede en minder goede momenten. Ik ga niet zeggen tot ziens want ik denk dat we elkaar nooit meer zien. Daarom dank je wel voor alles en vaarwel…

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.