Het Duivelskind voorbij

 tuin-4

Gisteren heb ik mijn geheel nieuwe website gelanceerd, spannend. Waar ik over twijfelde was de banner met de kaft van Het Duivelskind. Die is nogal indringend en ook droevig. Het boek is 3 jaar geleden uitgekomen en inmiddels ben ik zoveel verder dan toen. Gelukkig durfde iemand me daarop te wijzen en te zeggen jij hebt zoveel meer kleur dan wat de site je nu toont. En dat trok me over de streep. En nu dus een kleurige banner. Wie me kent weet dat ik van kleur houd, vaak kleurige kleding draag en ook kleur in mijn huis heb. Ik doe nu dingen die ik 3 jaar geleden niet eens had kunnen bedenken.

Zo werd ik recent gebeld door de wijkraad van de wijk waarin ik woon, of ik belangstelling had hun website te gaan beherenen de social media op te zetten. Dus ik naar de bestuursvergadering, en ik was niet eens zenuwachtig. Een leuke groep enthousiaste mensen waar ik prima bij paste en dus heb ik ja gezegd. Vorige week vroeg een vriendin wiens website door omstandigheden verwaterd is of ik daar met haar wilde induiken. Ja leuk en graag dus dat ga ik ook doen. Met een andere vriendin ga ik regelmatig leuke dingen doen zo was het een uitstapje met haar waarin ik voor het eerst  van mijn leven dat ik een jurk zonder legging eronder droeg. (nu hangen in mijn kast 6 jurken).

En dan volgende week de dag van het misbruikte kind, ik durfde niet. Zag allemaal beren op de weg, de reis en kan Dirk wel mee? Dus gaf ik me niet op. Tot ik gister een berichtje op de facebook pagina plaatste en zulke hartverwamende reaties kreeg en zelfs het aanbod om mee te rijden, dat ik nu toch ga. Ik durf! Vind het nog steeds spannend maar ga ook weer zoveel mooie mensen ontmoeten dat kan niet anders dan weer een hele ervering rijker worden.

En zo past deze site beter bij mij, ik die meewerkte aan het boek van Brigitte, openlijk over mijn seksualiteit sprak. Ik die een kast vol kleurrijke kleding heb. Die minder dissocieert en als het gebeurt daar makkelijker mee omgaat. Die een hulphond heeft die me ondersteunt. Die pas geleden naar een feest stapte waar ik bijna niemand kende (dat was 3 jaar geleden ondenkbaar), en daar zelfs bleef mee eten. Oh ik kan nog een heleboel leren en er is nog zoveel wat ik nog niet durf of angst voor voel. Maar dat hele bange muisje dat ik 3 jaar geleden was? Nee dat bestaat niet meer.

11 gedachten over “Het Duivelskind voorbij

  • september 19, 2016 om 3:46 pm
    Permalink

    Fantastisch! Het ontroert me, ja het raakt me echt…
    Ik omhels je in gedachten en geef ook maar een dikke knuffel van mij aan Dirk.
    Liefs, Leny

    Beantwoorden
  • september 19, 2016 om 1:53 pm
    Permalink

    Wauw dit is groots en ik vier het op een afstand met je mee!!

    Beantwoorden
  • september 19, 2016 om 7:20 am
    Permalink

    respect voor jou! Zelfs mensen die altijd in de watten zijn gelegd ondernemen niet zoveel als jij. Inspirerend ben je!

    Beantwoorden
  • september 18, 2016 om 3:38 pm
    Permalink

    Je hebt er zo keihard voor gewerkt waar je nu staat,zo doorgaan hoor en genieten van elke dag met veel lieverds om je heen ,liefss

    Beantwoorden
  • september 18, 2016 om 3:05 pm
    Permalink

    Geweldig wat ben jij vooruit gegaan.Zo doorgaan het is je zo gegunt

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat