Jurken voor mij deze zomer

13mei2010-022

Het is nu iets meer dan 3 jaar gelden dat Het Duivelskind uit kwam. De meeste exemplaren liggen nu in kelders, op zolders en in boekenkasten. Voor mij is het allemaal nog dagelijkse realiteit. Het is heel veel gelezen en nog elke week komen er reacties binnen. Van hulpverleners tot mamma’s en pappa’s van scholieren tot oma’s en opa’s. Van Groningen tot Maastricht. Zo fijn als mensen zeggen ik kijk nu anders naar kinderen, let meer op signalen en bedenk me dit kan ook in mijn omgeving gebeuren. Daar doe je het allemaal voor dat mensen gaan nadenken dat we kijken naar de kinderen van nu en begrip hebben voor de kinderen van toen.

In die 3 jaar is er veel gebeurd ik heb me verder ontwikkeld, ben weer een stukje sterker geworden. Iets heel simpels deze zomer hangen er 3 jurken in de kast. Ja en zal je nu zeggen. Dat was 3 jaar geleden onmogelijk een jurk hooguit met een dikke legging eronder ook met 30 graden. Dat durfde ik niet met mijn lijf onmogelijk. Sinds afgelopen jaar waar ik voor het eerst een jurk droeg zonder dikke legging durf ik dat. Het was een zomerdag 32 graden en ik zou met een vriendin op stap gaan. Ik had de jurk en de legging aan toen ik besloot de legging uit te laten. Ik was nerveus maar voelde me ook vrij en bevrijd een hele vreemde gewaarwording. En dit jaar heb ik dus 3 jurken!!

Ik vecht nog steeds tegen mijn demonen en dissocieer nog steeds maar minder. Ik probeer zo regelmatig mogelijk te leven en vooral ook te genieten al is het maar van kleine dingen zoals de tuin, samenzijn met mijn man. Als jullie me volgen hebben jullie gelezen over hulphond en mijn traject daarmee waar ik zo blij mee ben en dankbaar voor ben. Een hele grote positieve verandering in mijn leven. Het GGZ waar ik een jaar geleden afscheid van nam. Een jaar geleden zat ik nog volledig klem, dacht dat ik geen kant meer op kon. Nu heb ik een therapeute buiten het GGZ het kan dus wel.

Er zijn moeilijke dagen met akelige beelden in mijn hoofd. Angstige momenten die me met afschuw en angst vervullen. Maar ik voel me als een ontluikende bloemknop die steeds meer opengaat. Steeds het koppie meer boven de aarde uitsteekt en nieuwe dingen ontdekt. Soms samen met anderen want alleen kan ik het niet altijd maar dat hoeft ook niet toch?

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat