Sterfdag moeder

Vandaag is de sterfdag van mijn moeder, inmiddels alweer 4 jaar geleden dat ik een anoniem berichtje op mijn blog kreeg, “weet je dat je moeder dood is” Ik weet nog dat ik aan mijn laptop zat en verstijfde en niet goed wist wat ik met dat berichtje moest. Was het waar of niet, daar ben ik eerst achteraangegaan en ja het was waar, ik kreeg het berichtje op vrijdag 8 februari, ze was toen al 3 dagen dood en zou de volgende dag gecremeerd worden. Via via kreeg ik de rouwbrief in handen en dat was pas echt een shock. Nergens stond een bedankje naar mijn moeder toe of dat ze een geweldige vrouw was geweest. Mijn vader-dader sprak daarin alleen over zichzelf wat een geweldige man hijzelf geweest was. Narcistisch van voor tot achter. Uiteraard werd er met geen woord gerept over een dochter, mij dus. De crematie was zo ver weg en toch zo dicht bij, ik kon er niet naar toe, wist dat ik eruit gegooid zou worden. Maar het crematorium is zo goed als bij mij om de hoek. Een heel raar idee allemaal.

Mis ik haar? Nee ik mis wel een moeder, die ik nooit echt gehad heb. En ergens in mijn achterhoofd heb ik altijd de hoop gehad dat vader-dader als eerste dood zou gaan. Dat er dan nog een gesprek met haar mogelijk zou zijn, dat als ze onder zijn bewind uit zou zijn eindlelijk zou durven praten. Misschien ijdele hoop maar ergens in mijn achterhoofd zat dit nog. Met haar dood werd dit compleet afgesneden. Sinds 1995, nadat mijn vader-dader me voor de laatste keer flink te pakken had gehad en ik er met hulp van de politie een einde aan het misbruik wist te maken, had ik haar nooit meer gesproken. En dat zal dus ook nooit meer gebeuren. Ik heb er nog steeds moeite mee dat ze, nadat ze mij 9 maanden gedragen heeft, zoveel moeite heeft moeten doen om mij te krijgen, onvoorwaardelijk voor vader-dader koos. Mij de rug toekeerde en nooit meer om keek.

Toch heb ik moeite met je sterfdag mamma dan komen er toch weer herinneringen boven. Aan de vrouw die altijd dienstig was. Want dat was je, altijd op de achtergrond. Bezig het hem naar de zin te maken. Je moest ook wel anders kreeg je zijn woede over je heen. Nooit besliste je zelf iets, als ik uit school kwam en je iets vroeg zei je, dan moet ik je vader bellen, En dan wist ik het antwoord al, nee. Je werd van mamma, dader, moeder-dader. Onder dwang maar is dat zo? Je was volwassen en je had een keus. Je had weg kunnen gaan, met mij, zonder mij. Maar nee tot je dood bleef je bij hem. Met niemand hadden jullie meer contact daar zorgde hij wel voor. Jullie hadden genoeg aan elkaar maar was dat wel zo? Ik heb een heleboel vragen waarop ik nooit antwoord zal krijgen. Mis ik jou? Nee ik mis wat je had kunnen zijn, maar wat je nooit hebt willen zijn.

8 gedachten over “Sterfdag moeder

  • februari 26, 2017 om 10:34 am
    Permalink

    Ik ben je boek aan het lezen en het snijdt door me heen. Hoe je zó geïndoctrineerd bent door iemand die jou een duivelskind niemde maár die zelf de duivel jn persoon is of heel erg zwaar gestoord. Het leert mij hoe goed het is de dingen direct bij de naam te noemen… De zachte heelmeesters ( Jeugdzorg) hebben stinkende wonden bij jou achtergelaten. Hoe is het in s hemelsnaam mogelijk dat je teruggestuurd werd. Zij, die er zoveel jaar studie Maatschappelijk Werk op hadden zitten hadden wel de hérsenen km de stof tot zich te nemen maar nul, komma nul empathie wat jou betrof. Ik heb het altijd al gezien en het maakte me boos… Ik hoop dat iedereen dit voek leest en er zóveel van leert dat ze ingrijpen als moeder, als oma, als buurvrouw, noem maar op. Ik snap heel goed dat het je aangeijot, je moeders dood. Je brengt het jn je laatste zinnetje zo PERFEKT onder woorden dat ik eigenlijk denk: dat ji toch nog hebt kunnen worden die je nu bent komt door jouw sterke karakter.. Denk daar maar eens aan als er weer zo’n zogenaamde veiend of hulpverlener iets denegrerends tegen je zegt… Bedenk dat een ander allang drugsverslaafd, krankzinnig, of wat dan ook geworden was. Een enirme pluim voor jou en ik wens je onnoemelijk veel sterkte en heel veel lieve, verstandige mensen om je heen die kunnen dealen met het feit dat een zo intelligente, maar zwaar beschadigde vrouw een liefdevolle maar ook beschermende houding moet krijgen. Ik ga verder in je boek. Dit moest me, heet van de pen en gedachte, even van het hart. Hele dikke, dikke omhelzing

    Jacqueline

    Beantwoorden
    • februari 26, 2017 om 4:16 pm
      Permalink

      Dank je wel Jaqueline een zin die je schrijft blijft de hele tijd bij me hangen wat bedoel je met ik heb het altijd al gezien en het maakt me boos?

      Beantwoorden
  • februari 5, 2017 om 10:12 am
    Permalink

    Knap verwoord kanjerdinnetje en herkenbaar.

    Ik mis het meest
    Een moeder
    Die zij nooit is geweest

    Veel sterkte tijdens deze confronterende rotdag. Met duizend dubbele gevoelens en met de vragen waar je geen antwoord op zal krijgen en met zoveel meer.

    Dikke knuffel van mij
    #samensterk

    Beantwoorden
  • februari 5, 2017 om 9:34 am
    Permalink

    Wat erg .Ja je heb gewoon je hele leven iemand gemist die je beschermde die normaal van je hield.

    Beantwoorden
  • februari 5, 2017 om 9:04 am
    Permalink

    Wat een heftige blog vandaag. Je bent een sterkte vrouw, een topper. Dikke knuffel

    Beantwoorden
  • februari 5, 2017 om 8:45 am
    Permalink

    Hi kanjer

    Heel herkenbaar Ik worstel ook nog met die onbeantwoorde vragen heel mooi verwoord

    Henriette

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat