Zal ik ooit nog voor mijn lijf durven zorgen?

Als kind was ik denk ik normaal misschien iets aan de mollige kant maar zeker niet dik. Denk ik dan ik weet het niet zo goed. Dat komt omdat mijn ouders me elke dag vertelde dat ik dik was, dom was, lelijk was, een gedrocht was. Ik geloofde hen ze wisten toch wel wat ze zagen? Hoe ik ook in de spiegel keek ik kon niets moois meer zien. Alle andere kinderen zagen er altijd zo veel mooier uit. Dat bleek ook wel toen je verkering kon krijgen op school, niet op de lagere, niet op de middelbare school ik heb nog nooit een vriendje gehad. Vond ik ook logisch wie wilde mij nou?

Het is ook erg moeilijk van een lijf te houden dat zo bedoezeld is. Dat bijna elke dag misbruikt, verkracht, vernederd en mishandeld wordt. Mijn lijf werd steeds meer mijn vijand. Niets had ik erover te zeggen. Het werd gepakt, waar en wanneer mijn misbruikers maar wilde. Mijn nee betekende helemaal niets. Ik kon nog zo veel kleding aantrekken, mijn armen eromheen slaan, mijn benen kruisen het hielp niets. Kleren werden van mijn lijf geruk en mijn beschermende armen en benen uit elkaar gerukt.  Mijn lijf voelde vies, zo smerig, en deed pijn. Van binnen werd ik uit elkaar gerukt als ik weer verkracht werd. Dat lijf was een en al ellende voor me.

Er werd ook niet goed voor mijn lijf gezorgd. Ik werd gewassen met jif en een schuursponsje dat deed zeer. Er werd daarna ook wel wat badschuim gebruikt anders zou je het nog ruiken ook en zichtbaar mocht het niet zijn natuurlijk. Water was vaan warm dat je het nog net kon hebben of juist ijskoud. Douchen, baden voor mijn lijf zorgen was een marteling.

Daarnaast heb ik sinds mijn 9de  Hidradenitis Suppurativa een huidziekte waardoor je zo goed als altijd ontstekingen hebt. Een soort steenpuisten soms zo groot als een vuist. Daar kan je niets aan doen het is een chronische ziekte. Uiteraard zei mijn vader dat het mijn eigen schuld was. Daardoor voelde ik me nog veel viezer. Vroeger (gelukkig heb je dat niet meer) had je teer zalf, zwarte zalf die keihard werd. Mijn vader smeerde dat op mijn ontstekingen. Dat rook ook echt naar teer, verschrikkelijk vond ik dat je rook het echt. Dan na een dag als de zalf helemaal uitgewerkt was trok mijn vader het gaasje met een ruk er van af. Resultaat hij trok met geweld de ontsteking open. Ik kan niet beschrijven hoe veel pijn dat deed.

Nu ben ik 48 en precies wat mijn ouders zeiden, dik. Geworden door medicatie. De laatste keer bij de controle was ik 94,5 kilo en ik ben 1.52, ik heb maat 52. En oh wat haat ik dat lijf met zijn walgelijke dik zijn, met nog steeds zijn ontstekingen. Ik hield een eetdagboek bij en wat bleek ik eet maar 1250 kcal per dag, daar moet je eigenlijk mee afvallen maar dat deed ik niet. Tot de diëtiste me vorige week zei dat ik veel minder koolhydraten en meer vet moest gaan eten. Volvette yoghurt, volvette kaas, roomboter. En nu een week later ben ik 1 ½ kilo afgevallen. Ik ben zo blij als een kind voor het eerst in een jaar ben ik niet aangekomen maar afgevallen. Zou het dan toch kunnen?  Zou er nog een tijd komen dat ik en mijn lijf weer bij elkaar gaan horen dat ik durf te gaan zorgen voor dat lijf? Dat ik niet meer na 2 minuten uit de douche spring, dat ik het met mijn handen durf in te zepen. Zou het?

3 gedachten over “Zal ik ooit nog voor mijn lijf durven zorgen?

  • juni 28, 2018 om 10:10 pm
    Permalink

    Wat fijn dat je bent afgevallen met voeding die best lekker is, toch? Maar je bent mooi zoals je bent hoor. Een prachtvrouw. En ja… die hidradenitis (waardoor ik je in feite heb leren kennen)… kippenvel kreeg ik toen ik las hoe je vader je daarmee martelde. Gruwelijk. Vanmiddag had ik het er nog over met een vervangster van mijn huisarts. Het is een echte rokers-ziekte, zei ze. Tsja. Als jij het al op je negende had, toen rookte je vast nog niet.
    Ga door zoals je nu bezig bent en de tijd dat je van je lichaam gaat houden komt vast nog wel, want je bent zo’n sterke vrouw, bewonderenswaardig!
    Liefs, Leny

    Beantwoorden
    • juni 29, 2018 om 3:53 am
      Permalink

      Nee klopt ik heb de ziekte 9 jaar gehad zonder dat ik rookte en toen was het zelfs nog erger dan nu

      Beantwoorden
  • juni 27, 2018 om 7:09 am
    Permalink

    Voor mij ben je een kanjer hoor. Ook ik kan niet goed voor mijn lijf zorgen, en dat komt door veel minder heftige dingen in mijn jeugd dan bij jou, ik heb een hechtingsprobleem. Geniet van de gewichtafname, dat is goed, maar je mag ook trots zijn op wie je bent.

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.