Zielsverwanten

img007

Zondag 25 september is onze trouwdag, 18 jaar alweer. Normaal zou ik deze blog op die dag schrijven maar omdat ik zaterdag naar de dag van het misbruikte kind ga en daar waarschijnlijk nog vol van zit schrijf ik dit nu. Soms voelt het nog alsof ik gisteren getrouwd ben. Ik zie het allemaal nog zo voor me. Wat voelde ik me voor het eerst van mijn leven mooi in mijn lange witte jurk. Daar stond ik dan in mijn slaapkamer, ik hoorde de bruidsmeisjes beneden gillen. En ja ik hoorde het ook, hoefgetrappel. En daar reed de koets de straat in met mijn stralende en zwaaiende toekomstige man erin. Het is zover we gaan trouwen. Als de bel gaat loop ik de trap af en daar staat hij met een prachtig boeket in zijn handen en oh jee daar zijn mijn eerste tranen (daar gaat de make-up al) Mijn lieve oma staat pal achter me en als ik haar tranen zie dan is er geen houden meer aan. Wat een mooi moment.

In de open koets met 2 prachtige bruidsmeisjes naar de stad. Dan komen we bij het kasteel in ja hoe mooi kan het zijn een koets, paarden een kasteel. De ceremonie is prachtig er word gezongen. Ik heb je lief van Paul de Leeuw, Everything I Do van Brian Adams en The Rose van Bette Midler. Daar staan we dan met de mensen om ons heen die we lief hebben, kijken elkaar diep in de ogen aan en we zeggen ja tegen elkaar. Wetend dat we samen oud willen worden, elkaar door dik en dun zullen steunen. Dat onze zielen en harten met elkaar verbonden zijn.

En nu is het 18 jaar later en nog voelt het als de dag van gister. Het waren turbulente jaren waarin heel erg veel gebeurt is. Maar nog steeds is er de verbondenheid, zijn we een in ziel en hart. We hebben niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen onze ogen zeggen genoeg. In een menigte hoef ik hem maar aan te kijken en hij weet wat ik nodig heb. Altijd als ik het moeilijk heb pakt hij mijn hand maakt hij een vuist en zegt “Weet je nog één vuist, wij samen knokken en wij winnen” En dat is zo, hij heeft me nooit het gevoel gegeven alleen te vechten altijd was er zijn vuist. Waar ik knakte was hij de rots. We vullen elkaar aan op alle vlaktes. We houden zelfs van dezelfde programma’s en films en dezelfde meubels zodat ook daar nooit strijd over is. Ja ook wij kibbelen en als ik dan koppig blijf mokken komt hij met van die droopy ogen en wie kan dan nog boos blijven? Zondag gaan we zoals elk jaar uit eten we vieren ons samen zijn en ik hoop dat we dit nog lang mogen blijven doen.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat