Scootmobiel, achteruit of vooruitgang?

Lopen was al een hele tijd een probleem van me toen Hulphond voor de eerste keer een scootmobiel opperde. Meteen voelde ik afkeer, nee dat wilde ik absoluut niet. Zoals ik altijd geleerd heb moet je pijn negeren en doorgaan, zeker niet zichtbaar maken. Dus ging ik door, het probleem was echter als ik doorging sloeg de rugpijn naar mijn been en die werd doof, tintelde en voelde alsof hij er niet meer aan zat. Ik wilde wel door maar mijn been weigerde. Je kunt nog zo’n geestelijke kracht hebben soms doet het lichaam echt niet meer wat je wil hoe je jezelf er ook tegen verzet.

Gaat wel over dacht ik ook omdat de artsen zeiden dat het de spieren waren, net als de ergo en fysiotherapeute. Op een röntgenfoto was alleen wat slijtage te zien. Maar het ging niet over, het werd juist erger. En hoe ik me ook verzette ik kon steeds minder ver lopen. Tot er eindelijk een MRI werd gemaakt en het zat dus helemaal niet in de spieren. Ik had een hernia maar waar ik uiteindelijk het meest last van had was een lumbale stenose. Een zenuw die klem zat. Ja een operatie kan, maar dat werd sterk afgeraden. Met oefentherapie leer ik er nu mee omgaan maar over gaat het niet.

En weer kwam de scootmobiel ter sprake, zeker ook omdat ik Dirk al heel lang (eigenlijk al sinds ik hem heb) niet de beweging kon geven waar hij recht op heeft. Ik zag de scoot als achteruitgang. Dan wordt het zichtbaar en dat mag en kan niet. Ik ben een sterke vrouw die geen zwakte wil tonen, zo is dat me ook geleerd. Toch vroeg ik de scootmobiel aan, eigenlijk in Dirks belang.

Nu heb ik de scoot een paar maanden en er is een wereld voor me opengegaan. Het is denk ik minstens 15 jaar geleden dat ik alleen in het winkelcentrum ben geweest. Nu ga ik regelmatig samen met Dirk een boodschap doen. De route is ideaal ik moet door een autovrij park. Ik ben nog nooit zoveel buiten geweest als de afgelopen maanden. Ik geniet met Dirk aan mijn zijde die nu helemaal dol is op ritjes met de scootmobiel, hij draaft er met trots naast. We krijgen regelmatig complimenten hoe statig hij ernaast draaft. We kletsen onderweg met mensen, worden door velen begroet. Wat een vrijheid heb ik nu dat had ik nooit durven dromen dat mijn wereld weer vergroot zou worden.

Nu weet ik dat een hulpmiddel aanvragen geen teken van zwakte is maar juist van heel sterk zijn. Het niet bij de pakken neer gaan zitten of thuis gaan zitten maar je wereld vergroten is kracht tonen. Dat je lichaam niet kan doen wat jij er mee wil accepteren en een nieuwe weg zoeken die je leven weer even fijn of zelfs fijner maakt dat is karakter tonen. Een scootmobiel is geen achteruitgang, nee het is vooruitgang met een grote V!

2 gedachten over “Scootmobiel, achteruit of vooruitgang?

  • mei 15, 2018 om 10:59 am
    Permalink

    Heerlijk voor je dat je er nu vaker op uit kunt, samen met Dirk. Ik was 53 toen ik mijn scootmobiel kreeg. Wij wonen in een appartementencomplex met galerijen en een lift, maar ik kan de scoot bij de voordeur opladen. Ideaal. Binnen het gebouw moet onze hond Appie bij me op de voetplaat zitten. De mensen vinden dat allemaal zo’n schattig gezicht.
    Eenmaal buiten huppelt hij vrolijk mee. (Dirk is denk ik een beetje te groot voor de voetplaat?) En inderdaad, mensen maken makkelijker een praatje als je een hond bij je hebt. Wij hebben op die manier de halve wijk leren kennen.
    Heel veel plezier ermee Angélique, de zomer komt eraan, dus lekker eropuit!

    Leny

    Beantwoorden
  • mei 15, 2018 om 9:06 am
    Permalink

    Heel herkenbaar wat je schrijft..door een auto-Immuun ziekte kon ik van de ene op andere dag heel slecht lopen..uiteindelijk mocht ik ook een Scootmobiel aanvragen en ook voor mij ging er een wereld (weer)voor me open..wat een vrijheid om zelf de boodschapjes te kunnen doen..
    Dus we kunnen elkaar de hand geven want inderdaad de Scootmobiel is zeker een Vooruitgang..
    Ik wens je veel mooie ritjes buiten hoor..
    Liefs Odina

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat