Mijn verhaal

verhaalvoor

Er is in mijn leven een ding wat verkeerd gegaan is en dat is dat ik geboren ben. Dat is gebeurd in 1970 dus reken maar uit hoe oud ik nu ben. Geen makkelijke geboorte ik ben op de wereld gekomen met een keizersnede, mijn moeder heeft voor mij 3 miskramen gehad en eigenlijk zou een kind niet meer mogelijk zijn. Maar eigenwijs als ik ben kwam ik er toch en dat had ik beter niet kunnen doen. Mijn moeder kreeg er complicaties bij waardoor ze enkele maanden in het ziekenhuis moest blijven. Zelf mocht ik wel naar huis. Daar moest ik het doen met mijn vader een titel die de man eigenlijk niet verdient. Vanaf het begin heeft hij overduidelijk laten merken mij niet te mogen, geen enkele affectie voor me te hebben. Uiteraard weet ik van die eerste jaartjes van mijn leven zelf niets meer. Allemaal van anderen gehoord. Volgens oma heeft de man me een keer op schoot genomen voor de foto en eigenlijk meer op aandringen van haar als een spontane actie. Hij was vanaf het begin agressief tegen me en liet overduidelijk merken dat ik meer een ding was dat hij in zijn “bezit” had dan dat ik dat lang verwachte kind was. In die tijd hadden ze nog geen auto en mijn moeder lag niet in onze woonplaats dus veel zag ik mijn moeder niet de eerste maanden. Af en toe zorgde oma voor me. Mijn eerste maanden waren dus al zonder veel liefde en met veel agressie en aversie tegen mij.

Mijn eerste eigen herinneringen beginnen als ik 3-4 jaar oud ben. Ik herinner me 2 vaders de overdag vader die agressief was en om het minste geringste in woede uitbarstte. En ik herinner me de nacht vader, deze man noemde me zijn kleine poppedijntje en sprak lieve woordjes tegen me. Dat hij aan me zat, zijn handen mijn hele lijf bevoelde, hij bovenop me ging liggen nam ik voor lief. Ik snakte zo naar liefde dat ik dat allemaal voor lief nam. De lieve woordjes verdwenen hij werd steeds agressiever zijn handen gingen hard wrijven, zijn lichaam hard in me stotend. Er was niks liefs meer aan de man en toch deed ik elke dag weer enorm mijn best lief te zijn. Maar hoe hard ik het ook probeerde hij noemde me steeds vaker duivelskind. Hij noemde me slecht, verdorven en volgens hem moest hij doen wat hij deed om me te genezen, liever en beter te maken.

Ondertussen moest ik ook nog naar school, gelukkig ging leren me makkelijk af zodat de thuis situatie niet echt opviel. Ik was een stil, eenzaam en gepest kind. Niet zo gek mijn vader bepaalde ook hoe ik eruit moest zien in lieve blauwe jurkjes ver weg van mode en wat alle andere kinderen aan hadden. Met andere kinderen om gaan mocht ook niet zodat mijn hele school tijd een hele eenzame werd. Thuis moest ik elke dag weer meehelpen in het huishouden van jongs af aan en nooit deed ik het goed alles moest over gedaan worden omdat ik weer eens gefaald had. Zo rond mijn 8ste veranderde er iets. Ik werd bij mijn opa de vader van mijn vader afgezet. Mijn vader ging weer naar huis en ik bleef alleen achter. En ja je raad het al ook door hem werd ik misbruikt. Opa had ook nog eens een alcohol probleem en dit loste hij op door andere mannen voor geld aan me te laten zitten. Dit duurt tot ik 12 jaar ben, en nu zou je zeggen wat meer rust maar niets is minder waar. Op een nacht moet ik mee de huiskamer in en wat daar gebeurt, laat mijn wereld compleet instorten, ik word niet door mijn vader maar door mijn moeder misbruikt. En dan is er niets meer geen enkele veiligheid meer in mijn leven.

Mishandelingen waren ook aan de orde van de dag, ik werd geschopt, geslagen, opgesloten in een kast en soms zelfs in een diepvrieskist. Er werd dagen niet tegen me gesproken, mijn hoofd werd onder water in bad geduwd en ga zo maar door. Als ik op de MAVO zit beginnen de eerste scheurtjes in het imperium van mijn ouders te komen. Mijn toenmalige directeur begint iets te vermoeden en schakelt jeugdzorg in. Er komt een maatschappelijk werkster en een gezinsvoogd maar zij doen niets onder hun ogen gaat het misbruik en de mishandelingen gewoon door. Op mijn 17e besluit mijn vader dat het genoeg is en hij probeert een einde aan mijn leven te maken. Ik weet echter te ontsnappen en dit keer plaatst de kinderbescherming me in een internaat. Ik ga wel nog terwijl ik daar woon naar mijn oude school en daar wacht mijn vader me op en gaat het misbruik gewoon door. Op mijn 19e sta ik weer op straat met helemaal niets behalve een koffertje met kleren en totaal nog niet weerbaar. Mijn ouders maken hier dankbaar gebruik van. Ze regelen woonruimte voor me en voor ik het weet word ik opnieuw mishandeld en misbruikt.

.
Dit gaat allemaal door tot ik 25 ben en mijn vader me in zijn woede dusdanig mishandeld dat het in mijn gezicht zichtbaar is. Mijn werkgever die al een vermoedde had dat er iets goed fout zit schakelt de politie in. Ik doe aangifte helaas volgt er geen veroordeling maar het misbruik stopt eindelijk na 25 jaar. Maar dan begint er een nieuwe hel hoe ga in godsnaam om met 25 jaar misbruik? De hulpverlening is daar helaas niet op berekend en er begint een lange zoektocht naar de juiste therapie. Pas nu 17 jaar na het misbruik ben ik zover dat ik aan en echte verwerkingstherapie kan gaan beginnen. Pas nu is er in de hulpverlening ruimte om over mijn verleden te mogen praten.


Mijn hele verhaal heb ik opgeschreven en samen met auteur Maria Genova is er een boek ontstaan. Deze zal in februari 2013 in de winkels liggen onder de titel Het Duivelskind. Dit boek is een belangrijke stap in mijn verwerkingsproces en ik hoop er andere mee t e kunnen helpen en ogen te openen over wat de gevolgen zijn van seksueel kindermisbruik en ik hoop dat omstanders die een vermoeden hebben niet langer zullen zwijgen. Op deze site vind je onder de knop het duivelskind alle informatie over het boek en zal in februari ook vermeld worden waar het boek te koop is. Daarin kun je mijn hele levensverhaal en hoe het me na het misbruik vergaan is uitgebreid lezen. Een boek over falende jeugdzorg, zwijgende omstanders en jarenlange mishandelingen en misbruik.