De geboorte van Het Duivelskind

Ik besluit om mijn verhaal op te schrijven, voor mezelf, ik hoop zo de chaos in mijn hoofd wat te verminderen. Het is een lang proces ik doe er bijna een jaar over om het allemaal op papier te krijgen, telkens weer een klein stukje. Dat is zwaar er komen steeds meer herinneringen boven. Vaak zie ik dat als een soort filmbeelden voor me. Alsof je naar een horrorfilm kijkt waarin je zelf de hoofdrol hebt.

Als ik het af heb laat ik het aan een kennis lezen, zij zei me, dit zou een boek moeten worden. Ik ben daar heel sceptisch over, een boek wie wil dit in godsnaam lezen? Ze vraagt me of ze het naar een schrijfster die ze kent mag sturen, ik zeg ja met totaal geen verwachtingen. Die schrijfster was Maria Genova en tot mijn stomme verbazing ziet zij er een boek in. En ons proces begint want je verhaal opschrijven maakt nog geen boek. Ik heb het voor mezelf geschreven, niet met de bedoeling dat iedereen het zou gaan lezen.

Ik moet dus alles weer opnieuw schrijven. Maria legt me uit hoe ik moet schrijven zo zeg ik bv en toen kwam de huisarts. Maria legde me uit dat het moest omschrijven bijvoorbeeld een man stapte uit een donkerblauwe auto. Hij is niet zo groot, grijs en draagt een streepjespak. Ze vertelde me ook waar het verhaal te langdradig was en waar er juist meer omschreven moest worden. Ettelijke keren heb ik stukken herschreven. Belangrijk voor mij was hierin dat het verhaal authentiek moest blijven, precies zoals ik me herinnerde. Als ik dingen niet meer wist weigerde ik dat aan te vullen, dan liever weglaten. Na ruim een jaar werken had ik een echt manuscript in handen. De uitgever werd benaderd en het boek opgestuurd.

Ja, we hebben een ja JustPublishers wil het uitgeven, als een kind zo blij ben ik. Maar dat is weer het begin. De redactrice van de uitgever heeft ook een boel op en aanmerkingen. En zo ga ik weer aan de slag met het script net zolang dat ook de uitgever tevreden is, en het nog steeds echt mijn verhaal is.

Dan komen de leukere dingen, eerst de titel ik had erboven staan mijn gestolen lijf. De uitgever kwam met het pakkende Het Duivelskind. Heftige titel maar zegt wel heel veel want dit was wat ik altijd genoemd werd. Dan komt het leukste, de kaft, een ontwerpster gaat aan de slag en stuurt diverse ontwerpen. Op een ben ik meteen verliefd en ook Maria en de uitgever vinden deze mooi. Nu waren er alle ingrediënten voor een boek. En zo lag op zaterdag 2 maart 2013 Het Duivelskind in de winkels.

Nog steeds krijg ik reacties, dat vind ik erg leuk van lezers te horen en ik antwoord dan ook altijd. Al is leuk misschien niet het goede woord, als mensen zichzelf in mijn verhaal herkennen is uiteraard alles behalve leuk.

Eén gedachte over “De geboorte van Het Duivelskind

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.