De gevolgen van jarenlang seksueel misbruik

14

Ik ben Angélique, 46 jaar geleden ben ik geboren. Om mij totaal onbegrijpelijk redenen besloot mijn vader-dader dat ik geen lieve baby was maar was er meteen al haat. Hoe kan dat nu, zo vaak heb ik mijn baby foto’s bekeken ik kan er niets vreemds aan ontdekken. Tot mijn 25ste zou het duren, het misbruik, de mishandelingen, de vernederingen door mijn vader-dader. Zijn vader mijn opa dus misbruikte me ook nog en ook mijn moeder-dader deed mee. De eerste kwart van mijn leven heb ik geen veiligheid gekend was mijn enige emotie angst. Mijn hele lichaam was dag en nacht in de stand alert zijn, er klaar voor zijn. Ik ga je niet mijn hele verhaal vertellen dat kun je lezen in mijn boek Het Duivelskind. Kind zijn ik weet niet wat het is, ik ben het nooit geweest. Spelen, onbezorgd zijn ik ken het niet.

Nu ben ik 46 werken kan ik niet (meer). Oh ik heb het geprobeerd ik wilde het zo graag maar telkens ging het vreselijk verkeerd. Ik kon niet stoppen met werken als ik thuis was. In mijn hoofd ging ik door. Ik vergat te slapen nam de hele nacht door wat ik de volgende dag moest doen zodat ik zeker niet zou falen en straf zou krijgen. Op mijn werk stond ik strak van de zenuwen, doe ik alles wel goed? En ik ging dissociëren had geen idee meer wat ik gedaan had, gaten in mijn geheugen. En dan al die mensen waar ik mee moet omgaan, dat vond ik het moeilijkste het maakte me compleet in de war.
.
Ik draai al jaren mee in therapie land maar een therapeut die met mij in mijn verleden durft te duiken ben ik nog nooit tegengekomen. Allemaal zeggen ze dat erover praten niet goed voor mij is, dat het me dan zou overspoelen en dat ik dan zou verzuipen. Ik heb me daar nu maar bij neergelegd, praten over wat mij is overkomen is niet voor mij weggelegd. Dus stop ik het in laatjes tot het weer bovenkomt ik me heel rot voel, daar weer doorheen moet en ik het weer in laatjes kan stoppen. Alle hulpverleners tot nu toe hebben me verteld dat het dissociëren wel nooit zal overgaan dat ik dit moet leren accepteren, vind ik erg moeilijk. Binnenkort krijg ik een hulphond ik hoop dat ik met deze hond een weg kan vinden om dat wat dragelijker te maken.
 .
Naar buiten gaan onder de mensen komen is erg moeilijk en eng voor mij. Gewoon een stukje wandelen is al een hele toer. Ook daar moet straks de hulphond me bij gaan ondersteunen. Oh ik ga regelmatig mijn veilige huisje uit maar dan wel met mijn man erbij. Mijn lieve man samen zijn we zo gelukkig. Maar onze relatie is niet zoals een normale relatie is tenminste op seksueel gebied. “Het” doen gaat niet dat doet zo’n pijn en geeft mijn zo’n angst. Dat wil niet zeggen dat er geen intimiteit is die is er wel, we hebben onze weg gevonden om toch gelukkig samen te zijn en daar ben ik heel dankbaar voor.
 .
Dan zijn er nog zoveel andere dingen zoals mijn lichaam dat pijn doet, ik heb nu elke week fysiotherapie om te proberen de vele spieren die helemaal vastzitten wat los te krijgen. De nachtmerries, de herbelevingen. De triggers, nog steeds alert zijn, het dissociëren. Alles wat ik hier geschreven heb zijn de gevolgen van jarenlang seksueel misbruik. Dat gaat in heel je lijf en hoofd zitten, mijn lijf is gestolen door de daders. Daarom is het belangrijk dat als je seksueel misbruik vermoed je dit meld. Belangrijk dat een kind zo snel mogelijk de juiste hulp krijgt, dat het stopt zodat hij of zij niet net als ik op hun 46ste niet meer kunnen werken en er nog dagelijks last van hebben. Alleen samen kunnen we onze kinderen een goede toekomst geven. We kunnen het niet altijd voorkomen dat is een illusie maar wel een kind met liefde en de juiste zorg opvangen. Kijk nooit de andere kant op maar omarm een kind dat misbruikt, mishandeld, verwaarloosd is……

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat