Een herinnering, dag 2 van de week tegen kindermishandeling.

Het is de eerste kerstdag, alles moet er spik en span uit zien en dus moet ik beginnen met poetsen. Ik pak een emmer water met sop en een schuursponsje en begin zoals dat hoort op mijn knieën de vloer te doen. Telkens een stukje verder met mijn schuursponsje. Het is een enorm en hels karwei om zo de hele woonkamer te poetsen. Daarna moet ik nog de wc met een oude tandenborstel  schoonmaken en het zilver poetsen. Eindelijk ben ik klaar en moet ik gaan douchen en mijn mooie kleren aan.

We gaan gourmetten, vader-dader, moeder-dader en ik. Er staan de meest lekkere dingen op de tafel en ik heb honger, door al dat poetsen was er nog geen tijd om te eten en ontbijt kreeg ik zo wie zo nooit. Ik pak een mooi stuk vlees. PATS! Daar heb ik een flinke klap tegen mijn hoofd te pakken, ik doe het fout, natuurlijk doe ik het fout, ik denk nooit na. Ik weet het zo goed, de man heeft het recht op het mooiste en grootste vlees. Ik ben maar een meisje hoe haal ik het in mijn hoofd niet nederig te zijn. Ik schaam me dood. Na een paar hapjes waar ik het toch weer fout doe wordt ik door vader-dader aan mijn haren van de tafel gesleurd en meegetrokken de trap op. En weer wordt ik opgesloten in de kast op de overloop, de sleutel wordt omgedraaid en daar zit ik dan weer een aantal uren. Ik heb het koud, heb honger en ben zo verdrietig, waarom kon ik niet beter mijn best doen? En die nacht als hij bovenop me ligt komt pas de echte straf, ik voel me verscheurd, kerst is niet fijn.

Jaren later, ik woon pas samen en ik pak een emmer met sop, een schuursponsje en ga de vloer doen. Mijn vriend, nu mijn man, komt binnen en is stomverbaasd. Wat ben je aan het doen vraagt hij. Ik denk nog dat zie je toch de vloer. Ja maar schat, dat hoort toch zo niet. Ik begin te huilen weer doe ik het fout. Heel rustig legt hij me uit dat dit met een dweil kan en we gaan de spullen daarvoor kopen. Opgelucht dat ik dit zware werk niet meer hoef te doen. Die avond doe ik het zoals het hoort en geef ik mijn man het mooiste en grootste stuk vlees.

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

3 gedachten over “Een herinnering, dag 2 van de week tegen kindermishandeling.

  • november 21, 2017 om 12:52 pm
    Permalink

    Wat hebben je ouders alles voor je verpest. Een ander woord heb ik er even niet voor zooooo triest dit.

    Beantwoorden
  • november 21, 2017 om 11:01 am
    Permalink

    Zo knap van jouw de moed om jouw verhaal te delen ,telkens weer veel respect voor jou !!

    Beantwoorden
  • november 21, 2017 om 9:43 am
    Permalink

    Wat een verdrietig verhaal! Je kan het heel goed verwoorden. Knap!!

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat