Een herinnering dag 5 van de week tegen kindermishandeling

We hadden toen ik 8-9 jaar was een Duitse herder. Wat een geweldige hond was dat, ik kon er alles mee. Paardjerijden, knuffelen, spelen. Rex was zijn naam, hij zat in een hok in de tuin, mocht maar zelden binnen zijn. Mijn moeder was bang van honden (waarom in godsnaam dan een hond nemen). Maar bovenal was Rex beschermend, steeds vaker als mijn vader-dader me sloeg of schopte gromde Rex en begon zelfs te happen. Geweldig vond ik dat, al was het een hond eindelijk kwam iemand me helpen. Maar mijn ouders vonden dat minder uiteraard. Dus tot mijn hele grote verdriet moest Rex weg. Ik was ontroostbaar mijn enige vriend op de wereld raakte ik kwijt.

Gelukkig en daar ben ik nog steeds blij mee kon hij naar een boerderij waar hij vrij zou zijn. Bij ons zat hij op het laatst maar in dat hok. Moeder durfde hem niet uit te laten en vader had onregelmatige diensten. En dat ik zo behandeld werd maakte Rex ook ongelukkig. Op een avond zou de boer hem komen halen. Alleen mijn ouders waren er niet, ik was alleen met de oppas. De boer had een paardentrailer bij maar wat ze ook probeerde, Rex ging er niet in. En dus moest ik helpen, ik moest in de trailer gaan staan, Rex bij me roepen en dan heel hard uit de trailer rennen. Heb ik gedaan ik moest wel maar mijn kinderhartje brak toen ik mijn grote vriend verraadde. Ik heb werkelijk tranen met tuiten gehuild. Gelukkig was de oppas heel lief. Als mijn ouder-daders er waren geweest had ik zeker weten straf voor mijn tranen gekregen.

Dieren bleven nooit lang ik had ook regelmatig een konijn maar met de kerst verdwenen ze en eindigde in de pan. Nu ik volwassen ben denk ik dat Rex een veel mooier leven heeft gehad. Mijn vader-dader was hard voor hem. Zoals hij mij sloeg, zo sloeg hij ook de hond. De laatste jaren heeft hij heerlijk kunnen rondrennen op een boerderij, veel beter voor hem. Het is niet alleen misbruik, slaan wat pijn doet. Ook dit soort dingen staan in mijn geheugen gegrift. Als volwassene heb ik katten en honden gehad maar weg doen NOOIT ik zorg goed voor ze tot de dood toe.

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

Eén gedachte over “Een herinnering dag 5 van de week tegen kindermishandeling

  • november 24, 2017 om 11:19 pm
    Permalink

    Hartverscheurend. Een kind haar dier afpakken… bah wat sadistisch.
    De thema-week is voorbij.
    Ik heb alles met grote interesse gevolgd en menig brok in mijn keel moeten wegslikken.
    Nogmaals, we hebben allemaal de plicht om goed om ons heen te kijken, vooral naar kinderen.

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat