Een herinnering, dag 6 van de week tegen kindermishandeling.

Het is 20.00 uur en ik moet naar bed toe. Het ritueeltje begint tandenpoetsen, pyjama aan en naar bed. Dit keer doet mijn moeder-dader dit en dat is fijner. Ze wil geen tongzoenen van me net als vader-dader. Als alles weer stil is kruip ik onder mijn dekbed en ga met een zaklantaarn de Donald Duck lezen. Mijn hart klopt in mijn keel en ik ben misselijk. Ik durf niet te gaan slapen de angst is te groot. Zal hij komen of heb ik een nacht rust? Ik kan de Donald Duck nauwelijks volgen, mijn gedachten gaan alle kanten op.

Dan hoor ik voetstappen op de trap ik hoor het bekende kraakje van die ene traptrede. Ik begin te trillen over heel mijn lijf. Ik hoor hem voor mijn deur stoppen, de klink gaat omlaag en daar staat hij, mijn vader-dader. Als een donkere schim zie ik hem op me afkomen. Ik klem mijn dekbed om me heen maar het helpt niks. Met een ruk trekt hij het van me af. Uitkleden! Beveelt hij. Ik doe wat hij zegt wetend wat de straffen zijn als ik dat niet doe. Zijn handen gaan overal over mijn lijf. Zijn tong dringt in mijn mond. Hij kleed zich ook uit en ik zie dat grote ding waar ik zo bang voor ben al. Zijn lijf hangt boven me en met kracht duwt hij dat ding in mijn lijf. Meteen brand het en de pijn is immens, alsof ik uit elkaar gescheurd wordt. Het liefst zou ik huilen maar dat mag niet. Ik kruip in mijn eigen wereld, dat is fijn nu hoor, zie of voel ik niets meer, ik ben veilig in mezelf.

Het is weer voorbij, ik huil stille tranen. Tranen van pijn, verdriet, onmacht, eenzaamheid. Ik slik en slik en probeer niet over te geven. Ik tril alsof er een enorme aardbeving gaande is. Ik moet slapen maar het lukt me nauwelijks. Morgen moet ik weer naar school, dan moet ik weer presteren en zoals altijd doen alsof er niets gebeurd is, alsof de nacht niet bestaan heeft, alsof hij mijn lijf niet verscheurd heeft. Dan ben ik alleen met alles wat er in me gebeurt. Zal ooit iemand zien wat er allemaal met me gedaan wordt? Iemand?

Dit is de laatte blog in deze serie in het kader van de week tegen kindermishandeling. Uiteraard stopt het hier niet voor mij. Ik zal blijven strijden en bloggen. In april begin ik met de cursus werken met eigen ervaring. Mijn droom ervaringsdeskundige te worden komt zo een stuk dichterbij! Dank je wel aan een ieder die deze week meevocht en mee las. Vergeet onze kinderen niet!

Meer lezen? Zie mijn boek Het Duivelskind op bol.com of de bibliotheek.

3 gedachten over “Een herinnering, dag 6 van de week tegen kindermishandeling.

  • november 26, 2017 om 10:11 am
    Permalink

    Verschrikkelijk zo te moeten leven.De angst de pijn het alleen zijn met alle emoties .Het verwerken van alles.Allemaal dankzij je ouders.Waar je je gelukkig had moet voelen. Maar je bent nu zo strijdbaar wat ik heel goed van je vind . Zet het a u b door voor alle kindjes die ook zo vreselijk misbruikt worden. sterkte met alles en dankjewel dat we mee mochten lezen.

    Beantwoorden
  • november 25, 2017 om 9:00 pm
    Permalink

    Vreselijk hier wordt je inderdaad alleen maar stil van

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat