Groeien elke dag weer

boek

Het is september 1995, ik weet het nog als de dag van gisteren. Mijn vader-dader pakt me in de douche, slaat me in mijn gezicht en haalt mijn gezicht en arm met een mes open. Het was een zondag en die maandag moet ik weer zoals altijd gewoon op mijn werk zijn, ik ben dan 25 en werk alweer 6 jaar in een supermarkt. Ik kan heel veel verbergen, ben daar supergoed in maar niet mijn gezicht. Mijn werkgeefster gelooft mijn “ik ben gevallen” niet en stapt naar de politie. Een uur later zit ik tegenover de wijkagent. Hij zegt ik vergeet het nooit meer, “ik werk nu 20 jaar bij de politie en jij bent zeker niet gevallen” Ik staar de man met grote ogen aan en breek. Met horten en stoten vertel ik kleine beetjes.

Dat was nu 21 jaar geleden het begin van het einde van het misbruik. Ik herinner me dat ik een jaar of 3 was toen het begon. Maar uit de verhalen van familie en later van mensen uit de omgeving van mijn ouders naar aanleiding van mijn boek, weet ik eigenlijk wel zeker dat ik jonger geweest moet zijn. Veel jonger ben ik bang. Maar aangezien ik dat uiteraard niet kan herinneren moet ik op de verhalen afgaan. Op die september in 1995 word ik dus bijna 25 jaar lang misbruikt, mishandeld en vernederd. En dan stopt het maar wat dan? Ik heb geen idee hoe je leeft zonder dag alles. Een jaar later leer ik mijn man kennen. Hij laat me zien dat je ook kan douchen met doucheschuim en een washandje in plaats van met jif en een schuurspons. Hij laat me voelen wat liefde betekend een dat dan toe voor mij onbekend woord.

Wat gebeurt er veel in die 21 jaar. Ik ga tot de grond, wil dood denk dat de pijn die ik voel nooit meer over zal gaan. Misbruik gaat in je kruin, in je tenen, in je hele lijf zitten. Beland op de hart EHBO omdat mijn hart letterlijk een slag overslaat en het even niet meer aankan. Krijg het zo aan mijn maag dat ik maanden niet kan eten, krijg frozen shoulders. Voel immense pijn vanbinnen en van buiten. Maar voel ook kracht en van daaruit ontstaat mijn boek “Het Duivelskind” 2 jaar ben ik er mee bezig. Een jaar om voor mezelf alles op te schrijven. En dan een jaar samen met Maria waarin ik alles eindeloos herschrijf tot het een leesbaar boek is geworden waar ik trots op ben. Mijn zwijgen en schaamte is voorbij.

Een jaar geleden heb ik het roer drastisch omgegooid, zat helemaal vast is niet draaiende slechte hulpverlening. Ik heb afscheid genomen van het GGZ en andere hulpverlening gezocht. Andere bij mij passende huisarts gezocht, nieuwe tandarts en me aangemeld bij Hulphond Nederland. Nu een jaar later heb ik Dirk mijn PTSS hulphond, een fantastisch maatje een hele goede band met mijn huisarts, een fijne hulpverleenster. Gisteravond op de boekpresentatie van Brigitte voelde ik die kracht duidelijk zeker tussen mijn al evenzo sterkte lotgenoten. Wat een mooie mensen allemaal en wat voelde ik me verbonden. Ik met mijn 1.50 voelde me ineens wel 2.50 en ik blijf groeien elke dag weer. Ja er is nog veel pijn lichamelijk en geestelijk maar samen met mijn man en Dirk ga ik die aan. Met mijn vrienden die ik om me heen heb nu die zo waardevol zijn, en met maatjes want dat is een veel beter woord dan “lotgenoten” ze zijn mijn maatjes geworden die me beter begrijpen dan wie dan ook.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat