Het Duivelskind 4 jaar jong

Vandaag is het de 4e verjaardag van “Het Duivelskind”. Precies 4 jaar geleden op 2 maart 2013 zag mijn boek het levenslicht en stond ik trots ermee in mijn handen met vele mensen om me heen. Wat is er toch veel veranderd sinds die tijd. Ik was toen nog angstig, had veel last van dissociëren en herbelevingen. Leefde in een behoorlijk sociaal isolement. Het boek was een hele grote stap, een eerste stap in een wereld groter dan de 4 muren van mijn huiskamer. Ik was al wel actief op twitter en facebook maar altijd met plaatjes als profielfoto’s, anoniem dus. En daar waren ineens de interviews met kranten de televisie, de radio en allemaal met foto’s, film en dus ook mijn eigen foto op mijn profiel. Ik kreeg een gezicht, zag mezelf uitvergroot op de toonbank bij de plaatselijke AKO. En daarmee kwamen ook de vele ontelbare reacties, ook nu 4 jaar later komen er nog elke week reacties. En daar ben ik elke keer weer erg blij mee dat mensen mijn boek lezen maar vooral dat ze er daadwerkelijk iets aan hebben gehad, persoonlijk of professioneel.

In die 4 jaar tijd heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt. Er zijn hele diepe dalen geweest, zo diep dat ik niet meer kon en wilde leven en dus een zelfmoordpoging deed. De hulpverlening had me verteld dat mijn leven eigenlijk niet veel beter zou worden. Dat kon en wilde ik niet accepteren, het maakte me wanhopig. Gelukkig met lieve mensen om me heel lukte het me weer te gaan vechten. En het is niet waar, het kan wel beter worden dan het was. Ik koos een betere huisarts, hulpverlening en startte het hulphonden traject. Ik ging vrijwilligerswerk doen en begon weer te leven.

Nu 4 jaar later heb ik mijn hulphond Dirk die overal mee naar toe gaat, hij is mijn maatje trekt me overal doorheen. Ik sta weer in de wereld. Ik zit in de wijkraad in mijn wijk en doe dat met heel veel plezier. En ik ben bezig om aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige om voorlichting en trainingen te kunnen geven bij Jeugd over-winnen.

“Het Duivelskind” is inmiddels al heel veel gelezen door professionals, lotgenoten en geïnteresseerde. Daar ben ik erg blij mee, en ik hoop nog veel meer mensen ermee te bereiken. Ik hoop dat ze de impact van seksueel misbruik en kindermishandeling begrijpen. En hoe het kan dat het zo lang in stand wordt gehouden. Pasgeleden las ik het boekje “Met sorry maak je dit niet ongedaan” van Fiet van Beek. De verhalen van de jongeren van nu waren niet anders dan mijn verhaal. En dat maakt me verdrietig daaruit blijkt hoe het nodig is voorlichting, taboe doorbreken, praten. Mijn boek is ook nu in 2017 nog steeds actueel helaas en dat doet me pijn.

2 gedachten over “Het Duivelskind 4 jaar jong

  • maart 2, 2017 om 2:44 pm
    Permalink

    Weer prachtig geschreven en vooral weer zo ontzettend herkenbaar voor mij , komt ook wel omdat we ook allebei een hulphond hebben die zoveel voor ons betekend echt onze reddende engel . En dat je nu ook je wat met je eigen ervaringen gaat doen echt top . Want mensen die dit meemaken daar is het zo ontzettend belangrijk voor dat ze vooral echt begrepen worden en wie kan dat beter dan de ervaringsdeskundigen . Kei goed meis xx

    Beantwoorden
  • maart 2, 2017 om 11:49 am
    Permalink

    Wat voor mij Het Duivelskind anders maakt dan andere boeken over dit onderwerp is het samengaan van het feitelijke en het persoonlijke. Het feitelijke is nodig om de schrijnende gebeurtenissen te kunnen vertellen zoals het echt is gebeurd en dit te kunnen plaatsen in een maatschappelijke context. Met name het falen van de hulpverlening wordt inzichtelijk gemaakt, waaruit de hele samenleving lering kan trekken. Als het daarbij blijft, zoals zo vaak, is het uiteindelijke effect klein. Om echt maatschappelijk impact te hebben, is het nodig dat we ons kunnen inleven en betrokken raken bij het slachtoffer. Daarvoor is het persoonlijke verhaal nodig, waarbij vooral opvalt dat jij als slachtoffer op een heel beeldende en indringende manier je gevoelens en emoties aan de lezer kan overdragen. Zo kunnen we niet alleen rationeel, maar ook emotioneel betrokken raken bij het onderwerp. Alleen dan is een goede oplossing mogelijk. Het is mijn diepe overtuiging dat hulpverlening in dit verband alleen mogelijk is als we ons kunnen inleven in het slachtoffer. De traditioneel hulpverlening houdt echter te veel afstand en te veel rekening met andere betrokkenen. Ze denken te begrijpen wat er aan de hand is, maar blijven te rationeel en te afstandelijk. De ratio is belangrijk om te begrijpen wat er in de hersenen gebeurt, maar voor het oplossen van het probleem is betrokkenheid, liefde en emotie nodig. Dat is de les die je uit Het Duivelskind en uit de ontwikkelingen in de vier jaar daarna kunt trekken. Daarom is hulphond Dirk ook zo goed voor je. Hij heeft geen ratio…

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat