Je moet het maar vergeten en verder gaan.

Je moet het maar vergeten en verder gaan. Hoe vaak moet ik dat wel niet horen? Het is een van de meest foute dingen die je kan zeggen. Ik zie op facebook vaak foto’s voorbij komen van dierbare overledenen. Dan staat erbij ik mis je alweer 15 jaar-20 jaar of wat dan ook. Altijd antwoord ik heel veel sterkte. Wat als ik zou antwoorden, “Je moet het maar vergeten en verder gaan?”. Iedereen zou over me heen buitelen om me te zeggen hoe onbeschoft ik ben, dat dit echt niet kan. Je kan je vader, moeder, toch niet vergeten? Toch zeggen deze zelfde mensen dat tegen mij.

Stel je zit op een leuk familie feest en je haalt herinneringen aan vroeger op, iedereen lacht. Wat als ik zou zeggen, “Je moet het maar vergeten en verder gaan?”. Dat zou op zijn zachts gezegd niet gewaardeerd worden. Waarom zeg je dat dan wel tegen mij als ik herinneringen ophaal?

Mijn herinneringen zijn kut herinneringen, ze zijn niet leuk. Maar het zijn wel MIJN herinneringen, mijn leven. Ik kan niet het ziekenhuis binnenwandelen en aan de chirurg vragen, kunt u mijn rot herinneringen verwijderen? Het maakt niet uit of je leuke of rot herinneringen hebt je kan ze niet vergeten. Het maakt deel uit van je en maakt je tot wie je bent. Je doet me pijn door me het onmogelijke te vragen. Alsof je tegen me zegt wis je halve leven uit , alsof je tegen me zegt jij mag er niet zijn met je herinneringen. Ik mocht er mijn halve leven niet zijn, kreeg dat elke dag weer te horen hoe nutteloos ik was. Dat is gelukkig voorbij maar nu negeer jij mij door me alleen maar te willen kennen als ik mijn halve leven vergeet.

In mijn vorige blogs heb ik het over mijn ouders gehad. Ik voel rouw, om het feit dat er nooit van me gehouden is. Omdat ik me dat nu pas realiseer. Dat inzicht kan ik niet meteen wegvegen, gun mij ook mijn rouw. Dat heet verwerken en dat gaat op en neer. Hoe vaak denk je wel eens aan je overleden ouder? Regelmatig en onverwachts komt het soms, dat je denkt oh wat mis ik je nu, of hier had je bij moeten zijn. Dat mag en dat is normaal. Maar zo werkt het voor mij ook dat herinneringen en een gevoel van missen soms onverwachts komt.

Het gaat heel goed met mij, ik leef volop mijn leven, doe vrijwilligerswerk ben bezig als ervaringsdeskundige, geniet van mijn man en mijn honden. Geniet van de vrienden om me heen. Ik ben zeker niet de hele tijd bezig met vroeger en met mijn ouder-daders. Maar soms overvalt het me net als jouw. En ik vraag je niet vergeet het en ga verder, vraag dat dan ook niet van mij!

6 gedachten over “Je moet het maar vergeten en verder gaan.

  • september 3, 2018 om 3:22 pm
    Permalink

    Sinds twee jaar mogen wij ieder weekend luisteren naar een jonge vrouw met haar herinneringen als overlevende van misbruik. Als gedreven persoon vergis ik mij nog regelmatig en zou dan zo graag willen helpen. We hoeven echter alleen maar te luisteren en er te zijn. Jouw boek was het eerste wat ze ons liet lezen. Respect. Dank voor je rake blogs.

    Beantwoorden
  • september 3, 2018 om 9:23 am
    Permalink

    Heel goed verwoord weer. Ik moet denken aan mijn vader die de oorlog heeft meegemaakt en als jongeman rond de twintig hele nare dingen heeft meegemaakt. Na de oorlog heeft hij geprobeerd alles te vergeten en is hij verder gegaan. Dat leek goed gelukt totdat ik met hem langs een bepaalde plek kwam, waar we zelden kwamen, en hij volslagen in paniek raakte. Ik begreep er niets van en hij wilde daarover niets zeggen. Later vertelde hij mij dat hij aan die plek nare herinneringen had. Hij was het vergeten en is verder gegaan, maar meer dan vijftig jaar later kwam het keihard terug. Het feit dat hij het aan mij kwijt kon in het vertrouwen dat ik alleen maar luisterde en daar verder niets mee deed gaf hem rust. Iemand in de buurt hebben die jou vertrouwd en zonder oordeel steunt is het beste wat je eraan kunt doen.

    Beantwoorden
  • september 2, 2018 om 8:28 pm
    Permalink

    Lieverd,
    Wat heb je dit weer prachtig geschreven , zo herkenbaar .

    Beantwoorden
  • september 2, 2018 om 8:25 pm
    Permalink

    Lieverd, wat heb je dit mooi beschreven zo ontzettend herkenbaar .
    En ik ben heel blij dat het goed met je gaat , en gun je alle geluk .
    Samen met je man en je maatje .

    Beantwoorden
  • september 2, 2018 om 10:29 am
    Permalink

    Inderdaad, traumatische ervaringen kunnen niet weg geopereerd worden. Was het maar waar…
    De gevolgen blijven levenslang.
    Het positieve aan jou, Angélique, is dat je winst boekt uit verlies, door je ervaringen nu in te gaan zetten als ervaringsdeskundige.
    Super!

    Beantwoorden
  • september 2, 2018 om 6:36 am
    Permalink

    Angel, dit is zo herkenbaar! Ik vergeet nooit meer mijn eerste opname op de paaz ( 30 jaar geleden ) ik moest het achter me laten en verder gaan was het eerste wat er gezegd werd terwijl ik amper iets gezegd had. En zo hoor ik dat al jarenlang. Ik werk en kan ook genieten maar er zijn bij mij momenten/dagen dat het weer even zwaar is. En dat wordt jammer genoeg door vele niet begrepen!

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.