Moeder of loeder?

Het is iets meer dan 5 jaar geleden dat mijn moeder stierf op 5 februari 2013, een maand voor mijn boek Het Duivelskind uitkwam. Ik vernam het via een anonieme reactie op een blog waarin stond weet je dat je moeder dood is? Na navraag hier en daar bleek ze al een aantal dagen dood te zijn. Mijn gevoelens waren heel tegenstrijdig. Ik had op dat moment al 18 jaar geen contact meer met haar, maar had altijd de hoop dat ze me ooit nog wilde zien. Vergeefse hoop zelfs in haar strijd tegen de dood wilde ze me niet meer zien of horen. En dat terwijl ik haar zoveel jaren had beschermd, tegen beter weten in loyaal naar haar toe geweest ben.

Mijn moeder was in mijn leven eigenlijk op de achtergrond, ze was er maar toch ook weer niet. Ze was de vrouw die klaar zat met thee en koekjes als ik uit school kwam. Ze was de vrouw die het huishouden deed, elke dag kookte. Maar ze was ook de vrouw die geen woord zei als ik misbruikt werd, als ik geslagen werd, opgesloten werd. Zwijgend zag ze het aan, sterker nog als ik iets “fout” deed als mijn vader niet thuis was, briefde ze dat bij zijn thuiskomst aan hem door, wetende dat mijn straffen bijna onmenselijk waren.

Toch plaatste ik haar op een voetstuk ik had dat nodig om me in mijn verder miserabele leven aan vast te klampen. Ik moest iets hebben om alles aan te kunnen. Tot het moment dat ook zij me misbruikte. Hoewel ik toen al jarenlang misbruikt werd was dit een soort genadeklap. Mijn hele wereld stortte in. Alles waar ik me nog enigszins aan vast klampte verdween als sneeuw voor de zon. Ik viel in een eindeloos diep donker gat. Mijn hart werd verscheurd en mijn schreeuw vanbinnen was eindeloos. Maar niemand die me hoorde, niemand die me zag.

Ik heb mezelf jarenlang wijsgemaakt dat ze van me hield. Maar hoe dan? Hoe kun je toekijken wanneer je kind misbruikt en mishandeld wordt? Toe horen hoe je kind tot op het bot toe vernederd wordt? Hoe kun je je eigen kind misbruiken? Hoe kun je het van de ene op het andere moment in de steek laten en tot je dood nooit meer iets laten horen? Dat is toch geen liefde, toch?

Ik heb ook geen gemis gevoeld na haar dood. Hoe kon ik ook iemand missen die me zo de grond in getrapt heeft, me zoveel verdriet heeft gedaan. Hoe is ze zo geworden, nadat ze immens veel moeite heeft moeten doen om mij te krijgen. Nadat mijn geboorte zelfs bijna haar dood werd. Ik begrijp het niet en zal het ook nooit begrijpen, de enige die me kan antwoorden is er niet meer, zij stierf 5 jaar geleden en nam de antwoorden mee haar graf in.

2 gedachten over “Moeder of loeder?

  • februari 27, 2018 om 4:26 pm
    Permalink

    Ik wacht al jaren tot mijn moeder dood gaat. Heb al heel lang het gevoel dat ik dan EINDELIJK bevrijd zal zijn. Meteen besef ik dan de impact van mijn woorden. Want ja, ik heb het geprobeerd, ik ben haar zoooo trouw gebleven. En ipv sorry zeggen, bleef ze me tot na mijn 40e de grond in trappen. Nu pas een sessie gehad over het misbruik wat zij bij mij deed en waar ze actief bij betrok. De helse pijn die het opleverde en die ik dus nu nog steeds voel. Net als jij begrijp ik het niet en zal ik het ook nooit te weten te komen. Wat mij nog het meest frustreert is het “imago” wat ze ook nog heeft. Ik weet ook dat ik niet openlijk met mijn verhaal hoef te komen…het is zó’n goede moeder en oma….pffff.
    Ze is nu 77, half verlamd en in een rolstoel. Ik zag per ongeluk laatst een foto van haar voorbij komen. Ik dacht: “oh mam, wat heb jij mazzel dat je geen contact meer met mij had. Want waarschijnlijk had ik je vergiftigd!”
    Tegelijkertijd schrok ik ook weer van mezelf en de haat en de boosheid die er dus blijkbaar nog wél zit.
    En dat vind ik jammer, want ik wil niet haten. Ik vind dat zonde van mijn energie.
    Dus ik wacht, ik wacht tot zij dood gaat. Want dan kan ik misschien eens gaan huilen om de moeder die ik nooit had en nu ook nooit meer zal gaan krijgen.
    Enne….mijn moeder is op 4 februari jarig…
    Sterkte…

    Beantwoorden
    • februari 27, 2018 om 4:31 pm
      Permalink

      Heftig maar ik snap je heb het ook met mijn vader hij is nu dement en kan niet veel meer. Gevangen in zijn lichaam net als ik jaren was. Medelijden? Helemaal niet. En dat imago dat is ook het grote probleem met misbruik ze zien er niet als monsters maar is gewoon je buurman of buurvrouw, dat maakt dat vaak de slachtoffers geïsoleerd raken. Ik wens je heel veel kracht toe met alles waarmee je moet omgaan

      Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.