Vrijheid

Mijn vader-dader is in 1941 geboren dus in de oorlog. Hij spuugde op de Duitsers maar dat was zo hypocriet als het maar zijn kon. Al van kleins af aan leerde hij me dat “anders” zijn fout was. En anders was volgend hem niet blank zijn, niet hetero zijn. God heeft de vrouw geschapen om gedienstig te zijn aan de man en is ondergeschikt. Ik zat op een katholieke blanke lagere school. Kwam zelden buiten het dorp. En toen kwamen er bij ons in de straat, zelfs maar 2 huizen van ons af Turkse mensen wonen. Uiteraard mocht ik niet met hun kinderen spelen. Maar stiekem keek ik naar ze vanuit mijn slaapkamer raam. En ik zag eigenlijk niks dat “anders” was, sterker nog zij werden niet geslagen en hadden een pappa en mamma die van hun hielden, wie was hier nu anders?

Als kind en jong volwassene kende ik geen vrijheid. Ik werd mishandeld, misbruikt. Ik mocht niet spelen met andere kinderen, nooit een buiten op straat touwtje springen, knikkeren, dat deed ik verdrietig in mijn eentje binnen op mijn kamertje. Dromend hoe dat zou zijn samen met andere kinderen. Mijn vader-dader noemde de Duitsers moffen en zei dat we hen de oorlog nooit mochten vergeven en zeker niet vergeten. Maar jou eigen oorlog dan? Je hield mij gevangen in je net, indoctrineerde me met je verwrongen ideeën. Mishandelde en misbruikte me, voerde een psychologische oorlog, sloot me urenlang op in een kast en ga zo maar door.

Ik weet allang dat de wereld heel anders is, al als kind ging ik zelf nadenken. Wij mensen zijn gelijk ongeacht ras, geloof of sekse. Voor mij telt het hart, is dat goed dan ben je bij mij welkom. Ogen zijn voor mij ook heel belangrijk, bij hem zag ik haat. Ik kijk mensen ook altijd aan, wat zie ik daar? Wij vieren 5 mei de vrijheid. Toch zijn er ook in Nederland kinderen niet vrij in de zin dat ze gevangen zitten in een gezin waarin ze mishandeld worden en niet weten hoe ze daaraan moeten ontsnappen. Ik herdenk 5 mei de vrijheid die ik nu wel heb en waar ik zo dankbaar voor ben. Maar ook dat mijn land vrij is, al besef ik me terdege dat er ook nog mensen leven die denken zoals mijn vader-dader dacht. En dat er nog steeds oorlogen zijn omdat mensen een ander geloof, ras, of wat dan ook hebben. Dat is onacceptabel. We zijn allemaal mens, we zouden naast elkaar moeten leven, niet tegenover elkaar. Vrijheid is een teer dun lijntje en zeker niet vanzelfsprekend daar moeten we hard aan werken allemaal samen!

Eén gedachte over “Vrijheid

  • mei 2, 2017 om 3:48 pm
    Permalink

    Heel treffend geschreven Angélique. Heb een brok in mijn keel…
    Geniet van je vrijheid, vooral nu met Dirk, die je overal naartoe wil brengen/begeleiden.
    Ik wens je vrede en alle goeds toe.

    Leny

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat