Vrijheid

Afgelopen week hoorde ik dat mijn vader-dader inmiddels op de gesloten afdeling verblijft van het bejaardenhuis. Dat hij in zijn rolstoel hangt en niets meer kan of zegt. Ik voel opluchting, de man kan me niets meer doen, nooit meer. Medeleven? Medelijden? Vergeving? Deze man heeft me bijna 25 jaar lang seksueel, lichamelijk en psychisch mishandeld en misbruikt. Het was pure horror elke dag weer. Nooit heb ik kind kunnen zijn en ook geen jong volwassene. Het enige wat ik kon was proberen te overleven van de ene naar de andere dag. Een toekomst had ik toen niet, ik was al blij als ik de dag had overleefd, alhoewel, heel vaak was ik daar niet eens blij mee. Het was een bijna onmogelijk gevecht waarbij mijn lichaam en geest elke dag weer een stukje verder beschadigd raakte.

Toen het allemaal stopte begon het eigenlijk pas. Ik zat gevangen, gevangen in een lichaam dat niet meer van mij was, gevangen in nachtmerries en herbelevingen. Gevangen in gedachtes die niet meer van mij waren. Het was en is keihard werken om daar weer vrij van te komen en weer in mezelf te gaan geloven, ook dat is een bijna onmogelijke strijd. Maar daarin heb ik stappen gezet, hele kleine en grotere en ik zie steeds meer mooiere dingen komen op mijn pad en voel steeds meer vrijheid. Ik ben de schaamte en schuld voorbij en niet bang meer om mezelf te laten zien én horen.

En nu is het dus andersom, nu zit mijn dader gevangen in zijn lichaam en in zijn gedachten. Voor hem geen mogelijkheden meer om zich daar uit te vechten. Voor hem is dit de weg naar de dood. Vergeven kan ik hem niet, hij heeft een keuze gemaakt. Hij heeft mij doelbewust beroofd van mijn kind-zijn, van mijn lichaam, mijn geest. Hij zei, en dat zei hij ook tegen de politie, ze is mijn bezit. Zo zag hij een kind ook als bezit en daarmee mag je doen wat je wil. Alsof ik een voorwerp ben waarmee je kan doen wat je. Hij zag me als Duivelskind en rechtvaardigde daarmee zijn handelen voor zichzelf. Hij was er werkelijk van overtuigd dat wat hij deed gerechtvaardigd was. Nu zit hij gevangen en ben ik vrij, nooit hoef ik hem meer tegen te komen. Nu moet hij nog mij hoofd en lichaam uit, want dat is veel moeilijker daar is geen kaartje u bent af, ga naar de gevangenis voor….

8 gedachten over “Vrijheid

  • maart 4, 2017 om 9:40 am
    Permalink

    Jeetje ik lees dit verhaal alsof het de mijne is..kippevel. ik heb gisteren te horen gekregen dat mijn verwekker (de titel vader verdiend hij niet) is opgesloten op 71 jarige leeftijd. Eindelijk! Het voelt voor mij alsof ik uit de gevangenis ben gekomen.
    Geniet van je vrije gevoel.

    Beantwoorden
  • januari 30, 2017 om 4:45 pm
    Permalink

    De foto bij dit verhaal spreekt boekdelen… je bent bijna losgekomen en je handen reiken naar de vrijheid.
    Je kunt hem niet meer onverwacht op straat tegenkomen, wat een verademing.
    De vrijheid tegemoet Angélique, samen met Tonnie en Dirk, veel geluk!

    Beantwoorden
  • januari 30, 2017 om 12:31 pm
    Permalink

    Ben hartstikke blij voor je eindelijk bevrijd van die kwelgeest. Ik weet hoe moeilijk je het soms hebt.Maar ik weet ook dat je er voor vecht om eindelijk eens een normaal leven te leiden. Je pad is nu vrij. Geniet ervan angel als je het al kan.Veel geluk toegewenst.!!!

    Beantwoorden
  • januari 30, 2017 om 11:07 am
    Permalink

    Het is hem van harte gegund!!

    En je laatste zin klopt helemaal met mijn ervaring…mijn vaderdader is al een paar jaar dood, het is vandaag zijn sterfdag, en daar is alles mee gezegd. Helaas heeft hij bijvoorbeeld mijn herbelevingen, angsten, etc., niet meegenomen in zijn graf. Het is hard werken om de macht terug te pakken die hij heeft afgepakt. Gelukkig zijn jij en ik inmiddels zover dat we zelf vinden dat we het vechten waard zijn en niet opgeven.

    Ik ben trots op je kanjerdinnetje!
    #samensterk
    Liefs van mij XxX

    Beantwoorden
  • januari 30, 2017 om 11:06 am
    Permalink

    Wat heb je dit goed beschreven Angelique. Dikke kus

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat