• Mag ik even je aandacht?

    Mag ik even je aandacht? Ja van jou, ik wil je iets vragen. Heb je wel eens een kind in je buurt gekend of ken je een kind waarvan je denkt dat hij of zij het niet zo fijn heeft thuis? En als je zo’n kind kent wat heb je dan gedaan? Er leven zo’n 119.000 kinderen die regelmatig te maken hebben met een vorm of meerdere vormen van kindermishandeling. Dat kan mishandeling zijn of seksueel misbruik of verwaarlozing of psychische mishandeling. Het is zeker niet altijd zichtbaar. Stel je moet met -5 graden in een zomerjas naar school fietsen, stel je hebt de vorige dag geen eten gehad, stel…

  • Een jubileum, maar of ik daar zo blij mee moet zijn?

    Het is nu 40 jaar geleden dat ik mijn eerste ontsteking kreeg, nu ben ik 49 en dus mijn 40-jarig jubileum met Hidradenitis suppurativa, een invaliderende huidziekte. Elke dag een of meerdere ontstekingen, 7 dagen in de week, 365 dagen per jaar. Altijd wel ergens pijn, regelmatig koorts. Ik weet het nog goed hoe dit als kind was, vreselijk. Ik schaamde me er zo voor en probeerde het verborgen te houden. Je praat niet over een ziekte met ontstekingen, bloed, pus. Het meest erge vond ik de behandeling toen. Mijn vader-dader had het ook en wist wel hoe je dit moest behandelen. Hij deed er teer zalf op en dan…

  • Honger

    Gisteren aten Tonnie en ik bij een goede vriendin. Het eten was heerlijk. Na het eten kwamen we op vroeger hoe onze ouders kookte. Mijn vriendin zei ik heb nooit honger gekend. Tja daar moest ik op antwoorden ik wel. Ze kent mijn verhaal hoor dus geen verbaasde reactie. Ontbijt kreeg ik nooit als kind en een van de favoriete straffen was geen eten krijgen. Dan zat je op school met een knorrende maag, vaak hoofdpijn en/of buikpijn omdat honger letterlijk pijn doet. Een dag geen eten vond ik niet eens meer zo heel erg, ik raakte eraan gewend. Maar een paar dagen geen eten en soms daarbij ook nog…

  • Oorlog/trauma

    We weten allemaal wat een verschrikkingen er hebben plaatsgevonden in de Tweede Wereldoorlog. Nog maar enkelen kunnen de verhalen, nu 75 jaar later, nog vertellen. Deze mensen vertellen hun verhaal alsof het gisteren was, nog steeds geraakt door alles wat ze moesten meemaken. Mij raken deze verhalen, net als velen van ons ook. Niemand die zegt: het is nu al zo lang geleden, hou erover op, vergeet het. Nee, sterker nog, we vinden dat de verhalen verteld moeten worden, dat we nooit mogen vergeten wat er is gebeurd. En terecht! Het gekke is dat als je zelf met ernstige trauma’s te maken hebt gehad, zoals in mijn geval 25 jaar…