• Zorgen voor mijn gehavende lijf

    Met mijn lichaam heb ik een haat/liefde verhouding. Mijn lijf is geschonden, misbruikt, heeft littekens, is te dik, kortom niet mooi. De spiegel is al jarenlang mijn vijand. Zorgen voor dat lijf deed ik niet. Make-up gebruik ik nooit, geen dag of nacht crème. Het doucheschuim wat in de reclame is en de goedkoopste deodorant. Kortom ik probeerde zo min mogelijk aan mijn lijf te doen. Ik voelde me ook vervreemd van mijn lijf alsof het niet van mij was. Een noodzakelijk omhulsel wat ik liever kwijt dan rijk ben. Dit lijf heeft heel veel moeten doorstaan en heel veel pijn geleden. Toch is ook daarin iets veranderd, zoals er…

  • De grote angst voor water

    Vorig jaar juli schreef ik er al over, mijn grote angst voor water. Dat is ook niet zo gek, ik kan de keren niet tellen dat mijn vader mijn hoofd onder water hield. Dat gevoel niet te kunnen ademen, het gevoel te stikken. De doodsangst met geen pen te beschrijven. Mezelf wassen met Jif en een schuursponsje elke keer weer. Ik ging wel eens zwemmen in mijn jeugd op de camping waar we stonden maar dan om 7 uur in de ochtend als er nog niemand was. Toch werd mijn angst groter en groter zeker omdat tieners het leuk vinden elkaar onder water te duwen wat mij panisch maakte. Ik…

  • Ik groeide op met racisme

    Buiten het seksueel misbruik moest ik ook leven met de levenswijze van mijn ouders, met name van mijn vader. Nu racisme zo actueel is, komen bij mij ook deze herinneringen terug. Als kind leerde ik dat iedereen met een andere huidskleur, geloof en seksuele voorkeur (hoe ironisch) minder was, verkeerd was, en daarmee druk ik het nog mild uit. Ik was precies waar hij van hield: blank, blond, blauwe ogen. Hij had geen goed woord over voor iedereen die in zijn ogen verkeerd was. Daar groeide ik mee op. De enige buitenlandse die ik ooit ontmoette was de dochter van de plaatselijke Chinees, die in mijn ogen helemaal niet anders…