Divers,  hulphond,  PTSS,  seksueel misbruik

Geen geheimen meer

Met het uitkomen van mijn tweede boek ‘ik was het duivelskind’ heb ik mijn hele leven zo ongeveer op straat gelegd. Een beslissing die ik samen met mijn man genomen heb. Zeker praten over onze schulden (waar maar enkele mensen in onze omgeving van wisten) en onze seksualiteit was een grote beslissing. Daar praat je niet over, dat gaat gepaard met een stuk schaamte en ook schuldgevoel. Het was zeker geen lichtvoetige beslissing. Daar hebben we goed over moeten praten samen. Je realiserend dat ook je broer, zus, collega, buurvrouw, de kassière in de winkel dit kan lezen. Maar ik denk alleen door volledig open te zijn naar jullie toe, duidelijk wordt hoe seksueel misbruik ingrijpt in je leven. Van je kruin tot je teen, in je denken, doen en laten.

Als ik dan een bericht krijg van iemand die zich herkent en vooral erkent daarin en ook zo bang was om te praten over het feit dat ze in dissociatie dingen kocht. Dan denk ik daar doe je het allemaal voor. Al die mensen die er steun uit halen, durven te praten, durven te erkennen, al die berichten die maar blijven komen. Daar haal ik dan mijn erkenning uit. Taboes blootleggen, mezelf erkennen geeft het weer door aan anderen. Soms ben ik tot tranen geroerd door wat mensen me allemaal schrijven. Ik voel hun verdriet, hun angst, hun schaamte en hoop zo dat ze hier voorbij durven gaan.

Ik heb me lang schuldig gevoeld, ik was in mijn ogen schuldig aan het maken van nog meer schulden. Gelukkig heb ik nu een hele goede therapeute die me het inzicht heeft gegeven dat dit echt niet zo is. Ik heb de beide boeken geschreven uit idealisme. Uit de hoop dat het anderen inzichten kan geven, steun, her en erkenning. Als ik morgen een miljoen win in een loterij zou ik iedere hulpverlener, politieagent en lotgenoot mijn boeken cadeau doen. Niet omdat ik zo belangrijk ben, integendeel, maar omdat ik denk dat de boeken een verschil kunnen maken.

Het heeft voor mij ook bevrijdend en helend gewerkt. In mijn leven zijn er geen taboes meer, geen geheimen. Het maakt dat ik me lichter van binnen voel. Het maakt dat er nu ook plaats is voor vreugde, voor genieten, voor de mooie kanten die het leven heeft. Het maakt dat ik ze ook echt beleef, nieuwe mooie herinneringen opsla. Schrijven kan helend werken en nee we hoeven niet allemaal boeken te schrijven en het de wereld te vertellen. Je kan het voor jezelf doen, of laten lezen aan iemand die je heel goed vertrouwt. Tekenen kan ook heel helend werken. De pen en potlood waar je mond het nog niet vertellen kan.

One Comment

  • grietje

    Goed gedaan Angelique. Gewoon op deze goede weg doorgaan. Je hebt al zoveel goeds bereikt. Je hebt al zoveel mensen geholpen met je stukjes dat we in jou leven konden kijken. Je hebt het heeeeel moeilijk gehad. Maar als ik hoor hoe je nu bent. Geweldig Grandioos. Dat heb je toch maar even gedaan. Je bent een super vrouw. Gr Grietje

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: