Divers,  hulphond,  PTSS,  seksueel misbruik

Het mondkapje

Ik lig in mijn bedje en luister naar de geluiden om me heen. Kraakt de trap al, komt hij eraan? Ik hoor zijn voetstappen op de trap, de slaapkamerdeur gaat open. Hij buigt over me heen en dan legt hij die grote hand van hem over mijn mond en neus. Ik kan nog nauwelijks ademhalen en ben dood en doodsbang. Een van de vele herinneringen dat ik denk te stikken. Onder water geduwd, keel dichtgeknepen, mond en neus afgedekt. Zo vaak heb ik gedacht dat dit het was, dat de dood me zou bevrijden. Telkens weer 25 jaar lang.

En dan wordt het voorjaar 2020, Corona komt in ons leven. Ik hoor bij de doelgroep en ben bang. Mijn in jaren met zo veel bloed, zweet en tranen opgebouwde sociale leven komt stil te liggen. Eenzaamheid ligt op de loer. Toch weet ik hierin een weg te vinden. Met mijn scootmobiel en Dirk ga ik er dagelijks op uit, een hond moet toch uit, Corona of niet. Ik geniet, zeker in deze tijd intens van deze vrijheid. Eigenlijk kom ik de Corona tijd wel goed door. Ik ben voorzichtig, gebruik mijn verstand maar leef niet meer in angst.

Maar dan komt het mondkapje, in het begin heb ik er nog niks mee te maken. Tot het nu verplicht is, ook met de taxbus waar ik mee verplaats. Ik zet het ding op en vrijwel onmiddellijk ben ik terug in mijn slaapkamer, als kind en voel ik dezelfde angst als toen, IK STIK!! Met mijn verstand probeer ik te redeneren ik ben veilig, ik ben veilig. Het lukt niet dat gevoel dat zo overbekende gevoel overheerst. Niet voor een gat te vangen probeer ik het meerdere malen, misschien als ik wat langer volhoud? Niets helpt een mondkapje op is terug in dat alles omvattende gevoel. De paniek, het dissociëren alles wat ik overwon is met het mondkapje op terug.

Dus voor mij geen mondkapje en ik hoop zo dat er geen verplichting komt. Drukke plekken vermijd ik dat gaat prima. Maar mijn therapie afspraak die ik maandag 10 augustus heb staan moet ik omzetten naar een telefonische. Het zou de eerste keer zijn dat ik na het uitbreken van Corona weer ernaartoe zou gaan. Maar ik kan het echt niet. Ik snap goed dat er maatregelen nodig zijn en respecteer ze ook. Maar voor sommige is het mondkapje onhaalbaar en niet omdat ik tegendraads ben maar omdat het me terugvoert daar waar ik niet meer wil zijn.

2 Comments

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: