voorbij de eenzaamheid

Het is nog maar een aantal jaren geleden dat ik me heel eenzaam voelde. Een keer in de week naar het GGZ, een keer in de week boodschappen en dat was het dan wel. Lange dagen alleen thuis. Ik verveelde me niet, ik heb mezelf altijd goed kunnen vermaken, maar ik voelde me zo vaak zo alleen. Natuurlijk had ik Tonnie maar die moest uiteraard werken. Via de LEV Groep kreeg ik een maatje waarmee ik elke week een uitje maakte. Dat hielp wel een beetje maar was een tijdelijke oplossing.

Dat veranderde toen de wijkagente en de opbouwwerker mij het voorstel deden om vrijwilligers werk te gaan doen. Dat was een eye opener voor mij. Er kwam meer op mijn weg, zoals de wijkraad. Daar ging ik de website en facebook voor doen en later werd ik ook bestuurslid. Ik ging de cursus doen werken met eigen ervaring en ben begonnen met lezingen geven. Ik ging naar een lotgenotendag. Ik werd mobieler door de taxbus en later mijn scootmobiel.

De kalender die bij ons in de toilet hangt (de plek waar je elke dag komt) is geen leeg, wit vlak meer. Er staan afspraken op nu. Ben zelfs soms blij als er een dag niks staat. Ik ga ook elke dag er op uit met de scootmobiel en Dirk. Een rondje door de wijk of even naar het winkelcentrum. En dan is het tegenwoordig hier en daar even kletsen. En wat ik doe is nog allemaal leuk ook nog en doe ik met veel plezier.

Ik heb nu een rijk leven, mijn man, lieve vrienden, (schoon)familie, mooie mensen om me heen, vrijwilligerswerk. Kortom voorbij de eenzaamheid die ik voelde. Eenzaamheid is verstikkend, grijpt je bij de keel en maakt dat je jezelf leeg en hol voelt. Eruit komen is niet zo makkelijk maar je moet het wel zelf doen. De mens is een sociaal wezen, we hebben anderen nodig om ons leven completer te maken. Maar “anderen” komen niet als vanzelf naar je toe, daar zal je in moeten investeren. Een hobby zoeken die je deelt met anderen. Vrijwilligers werk doen, wat je ook maar samen doet met andere mensen.

Ik weet hoe eenzaam zijn voelt, met de kerst en oud op nieuw alleen zijn. De dagen vullen zonder ook maar iemand te spreken. Dat je blij bent als de caissière een klein praatje wil maken omdat je, al is het dan hallo en fijn weekend, iemand gesproken hebt. Daar wil ik nooit meer naar toe terug. Ik heb nu een rijk leven, daar investeer ik ook in. Het komt tenslotte niet aanwaaien!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.