Divers,  hulphond,  PTSS,  seksueel misbruik

Weer aan het schrijven

Het is inmiddels 7 ½ jaar geleden dat Het Duivelskind uitkwam. Dat is een hele tijd waarvan ik me nauwelijks realiseerde hoeveel er allemaal gebeurd is. De uitgever en Maria hebben al eens eerder gepolst of ik geen vervolg wilde schrijven. Op dat moment moest ik er niet aan denken ik was daar verre van aan toe. Als je hoofd nog overloopt en er te veel gebeurt in je leven is dat niet het moment om een boek te schrijven. Daarvoor moet je leven stabiel zijn zodat je het ook aankunt.

Nu is het wel zover, ik ben eraan toe. Dit keer ga ik ook gerichter te werk. Ik maak eerst een schrijfplan met wat ik wil opnemen in het boek en ik maak van tevoren al de chronologische volgorde want een boek van de hak naar de tak wordt niemand blij van. En dan begint het schrijven en gaat als vanzelf. Logisch eigenlijk ook want alles zit al in mijn hoofd. Ik hoef geen research te doen het is er allemaal al. Ik ben zelf verbaasd hoeveel er gebeurd is in die jaren, hoeveel er veranderd is. En hoeveel positiever het boek wordt richting het einde.

Het schrijfproces is weer heftig, zeker bij de stukken die me enorm raken. Je moet toch weer door je herinneringen en gevoelens die erbij horen. Dat is echt pittig om te doen. Maar deze keer gaat het, ook door ervaring beter. Ik kan grenzen aangeven en stoppen wanneer dat nodig is. Ik neem op tijd een pauze tussendoor, ga geen uren aan een stuk door. Het maakt het makkelijker dan de vorige keer. Nu word ik er niet in meegezogen. Het lukt me ook beter om op afstand te lezen, wat staat er nu eigenlijk. Klopt de zinsopbouw, is het duidelijk? Kijk de herinneringen zitten wel in mijn hoofd maar het moet wel zo opgeschreven worden dat de lezer ook begrijpt wat er gebeurt. Je herinneringen opschrijven is nog geen boek.

Ik weet nu ook beter wat ik kan verwachten en weet dat klaar zijn eigenlijk nog maar het begin is. Dan gaat Maria Genova redigeren en weet ik dat er nog heel wat te verbeteren zal zijn. Ze is altijd kritisch wel in positieve zin op deze manier wordt het boek alleen maar beter. Maar ook de uitgeverij redigeert en ook dan is er nog werk aan de winkel. En ook de leukere dingen samen kijken naar een geschrikte en pakkende kaft en nog meer achter de schermen dingetjes. Een boek schrijven is ook geduld hebben. En dan hopen dat de mensen het gaan lezen dat is nog het spannends. Een heel klein voorproefje:

Ik stap de politieauto in, we rijden naar het GGZ en we gaan naar binnen door de crisisingang. Een klein kamertje met een aantal plastic poefen, zo gemaakt dat je je nergens pijn aan kunt doen. Eindelijk komen er twee mensen binnen en beginnen me vragen te stellen. Hoe ik me voel en wat ik wilde gaan doen. Ik wil helemaal niet praten, ik wil gewoon doodgaan. Maar ik weet wat ze willen horen en ik zeg dat het me spijt en dat ik het niet meer zal doen. Gelukkig trappen ze erin, ze schrijven mij zware medicatie voor (voor hoeveel dagen is dat?). De wijkagent is heel verbaasd en vraagt: ‘Gaan jullie me nu vertellen dat iemand die serieus dood wil naar huis gestuurd wordt met een pot pillen, waarmee ze vervolgens weer zelfmoord kan plegen?’

One Comment

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: