hulphond,  PTSS

Structuur, bijna van levensbelang

Zoals voor zoveel mensen met psychiatrische klachten is structuur voor mij erg belangrijk. Mijn leven is op dit moment stabiel, dat betekend niet dat ik geen (C)PTSS meer heb of er geen last meer van, integendeel zelfs. Wel kan ik er beter mee omgaan. Ken ik mijn beperkingen en weet ik het beter in mijn leven toe te passen. Structuur is daarin een belangrijk wapen. Het maakt dat de dag me niet overspoeld, geeft zekerheid en rust.

Elke dag rond 22.15 neem ik mijn medicatie in en ga tussen 22.30 en 23.00 uur naar bed. In het begin moeilijk maar nu merk ik ook dat rond die tijd mijn energie ook echt op is. Elke dag tussen 3.30 en 4.30 sta ik op. Dat is geen keuze ik ben dan gewoon klaarwakker, dus sta ik op. Ik heb een vast ochtendritueel, eerst speel ik met een kop koffie candy crash op facebook. Dat doe ik om de nachtmerries en gedachtes van de nacht te verjagen, simpel concentreren op een spelletje, het werkt. Tonnie staat om 5 uur op en dan kletsen we wat en drinken een kop koffie. Hij gaat werken en ik laat een tijdje later Dirk uit. Dan wat eten, aankleden en dan met Dirk naar het park toe.

Een van de dingen die mijn belemmeren is mijn altijd volle hoofd. Ik kan niet stoppen met denken over van alles en nog wat. Zodra ik opsta werkt mijn hoofd, maakt overuren de hele dag door. Dat is enorm vermoeiend. Na de lunch ga ik altijd even in bed liggen. Dat is nodig om de rust te krijgen zowel geestelijk als lichamelijk. Doe ik dat niet dan heb ik die avond geheid spanningshoofdpijn of migraine en ben ik uitgeput. Nu zou je zeggen sla die middag over dan slaap je in de nacht langer. Dat heb ik geprobeerd maar dat is niet zo. Het enige wat ik ermee bereikte was dat ik volkomen uitgeput raakte.

Dat mijn leven nu stabiel is komt omdat ik de juiste mensen, maatregelen en hulpmiddelen om me heen heb. Tonnie, mijn vrienden maar ook huisarts, tandarts, therapeute. Uiteraard mijn PTSS Hulphond, medicijnen, de PGB, de scootmobiel. En zeer zeker ook de structuur in mijn dagelijks leven. Het is een dun lijntje waarop je balanceert. Haal je een van die dingen weg dan kan het zomaar instorten. Ik ben blij met alles om me heen en met het gevoel waarmee ik nu leef. Ik geniet van wat ik daardoor toch kan doen, vrijwilligerswerk, lezingen, de deur uit.

Er zijn jaren geweest dat ik in de nachten actief was en overdag doodmoe. De angst voor de nacht was te groot, de nachtmerries te heftig. Ik slik daarom ook nu best wat medicijnen. Zonder kan ik niet dat durf ik best te zeggen. Ze helpen me enorm en hielpen om weer regelmaat te krijgen en een redelijk normaal dag en nacht ritme. Ik voel me daar veel beter door en dus houd ik het zo. Ja jullie zien heel veel positieve berichten en zo voel ik me ook. Maar achter de schermen zijn daar nogal wat hulpmiddelen voor. Niet erg het maakt dat mijn leven eindelijk weer kwaliteit heeft. En daar heb ik, vind ik, ook recht op!

2 Comments

  • Yvonne

    Zoveel herkenbaar in je bericht.
    Bij mij is stuctuur ook bijna van levensbelang.
    Kom niet te vaak met onverwachtse dingen of wazige afspraken, want dan gaat het helemaal mis.

    Pas geleden samen met mijn man en de buren op vakantie geweest. Buren in hun eigen caravan en wij in een ingerichte yent. Heel veel dingen stonden niet vast en ook niet wat we qua eten gingen doen. Samen koken en eten of alleen. Toen we dus de eerte dag boodschappen gingen doen en ik niet zoals normaal gesproken een briefje had gemaakt ging het helemaal mis. Ik liep als een kip zonder kop door de winkel heen en we hadden dingen dubbel of dingen die niet persé nodig waren. De keer erna heb ik duidelijk aangegeven dat ik moest weten wat ik kon verwachten en dat ik een briefje nodig had, omdat het anders niet goed kwam.

    Dikke knuffel 😘

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: