Mijn verhaal

Er is in mijn leven een ding wat verkeerd gegaan is en dat is dat ik geboren ben. Dat is gebeurd in 1970 dus reken maar uit hoe oud ik nu ben. Geen makkelijke geboorte ik ben op de wereld gekomen met een keizersnede, mijn moeder heeft voor mij 3 miskramen gehad en eigenlijk zou een kind niet meer mogelijk zijn. Maar eigenwijs als ik ben kwam ik er toch en dat had ik beter niet kunnen doen. Mijn moeder kreeg er complicaties bij waardoor ze enkele maanden in het ziekenhuis moest blijven. Zelf mocht ik wel naar huis. Daar moest ik het doen met mijn vader een titel die de man eigenlijk niet verdient. Vanaf het begin heeft hij overduidelijk laten merken mij niet te mogen, geen enkele affectie voor me te hebben. Uiteraard weet ik van die eerste jaartjes van mijn leven zelf niets meer. Allemaal van anderen gehoord. Volgens oma heeft de man me een keer op schoot genomen voor de foto en eigenlijk meer op aandringen van haar als een spontane actie. Hij was vanaf het begin agressief tegen me en liet overduidelijk merken dat ik meer een ding was dat hij in zijn “bezit” had dan dat ik dat lang verwachte kind was. In die tijd hadden ze nog geen auto en mijn moeder lag niet in onze woonplaats dus veel zag ik mijn moeder niet de eerste maanden. Af en toe zorgde oma voor me. Mijn eerste maanden waren dus al zonder veel liefde en met veel agressie en aversie tegen mij.

Mijn eerste eigen herinneringen beginnen als ik 3-4 jaar oud ben. Ik herinner me 2 vaders de overdag vader die agressief was en om het minste geringste in woede uitbarstte. En ik herinner me de nacht vader, deze man noemde me zijn kleine poppedijntje en sprak lieve woordjes tegen me. Dat hij aan me zat, zijn handen mijn hele lijf bevoelde, hij bovenop me ging liggen nam ik voor lief. Ik snakte zo naar liefde dat ik dat allemaal voor lief nam. De lieve woordjes verdwenen hij werd steeds agressiever zijn handen gingen hard wrijven, zijn lichaam hard in me stotend. Er was niks liefs meer aan de man en toch deed ik elke dag weer enorm mijn best lief te zijn. Maar hoe hard ik het ook probeerde hij noemde me steeds vaker duivelskind. Hij noemde me slecht, verdorven en volgens hem moest hij doen wat hij deed om me te genezen, liever en beter te maken.

Ondertussen moest ik ook nog naar school, gelukkig ging leren me makkelijk af zodat de thuis situatie niet echt opviel. Ik was een stil, eenzaam en gepest kind. Niet zo gek mijn vader bepaalde ook hoe ik eruit moest zien in lieve blauwe jurkjes ver weg van mode en wat alle andere kinderen aan hadden. Met andere kinderen om gaan mocht ook niet zodat mijn hele school tijd een hele eenzame werd. Thuis moest ik elke dag weer meehelpen in het huishouden van jongs af aan en nooit deed ik het goed alles moest over gedaan worden omdat ik weer eens gefaald had. Zo rond mijn 8ste veranderde er iets. Ik werd bij mijn opa de vader van mijn vader afgezet. Mijn vader ging weer naar huis en ik bleef alleen achter. En ja je raad het al ook door hem werd ik misbruikt. Opa had ook nog eens een alcohol probleem en dit loste hij op door andere mannen voor geld aan me te laten zitten. Dit duurt tot ik 12 jaar ben, en nu zou je zeggen wat meer rust maar niets is minder waar. Op een nacht moet ik mee de huiskamer in en wat daar gebeurt, laat mijn wereld compleet instorten, ik word niet door mijn vader maar door mijn moeder misbruikt. En dan is er niets meer geen enkele veiligheid meer in mijn leven.

Mishandelingen waren ook aan de orde van de dag, ik werd geschopt, geslagen, opgesloten in een kast en soms zelfs in een diepvrieskist. Er werd dagen niet tegen me gesproken, mijn hoofd werd onder water in bad geduwd en ga zo maar door. Als ik op de MAVO zit beginnen de eerste scheurtjes in het imperium van mijn ouders te komen. Mijn toenmalige directeur begint iets te vermoeden en schakelt jeugdzorg in. Er komt een maatschappelijk werkster en een gezinsvoogd maar zij doen niets onder hun ogen gaat het misbruik en de mishandelingen gewoon door. Op mijn 17e besluit mijn vader dat het genoeg is en hij probeert een einde aan mijn leven te maken. Ik weet echter te ontsnappen en dit keer plaatst de kinderbescherming me in een internaat. Ik ga wel nog terwijl ik daar woon naar mijn oude school en daar wacht mijn vader me op en gaat het misbruik gewoon door. Op mijn 19e sta ik weer op straat met helemaal niets behalve een koffertje met kleren en totaal nog niet weerbaar. Mijn ouders maken hier dankbaar gebruik van. Ze regelen woonruimte voor me en voor ik het weet word ik opnieuw mishandeld en misbruikt.

.
Dit gaat allemaal door tot ik 25 ben en mijn vader me in zijn woede dusdanig mishandeld dat het in mijn gezicht zichtbaar is. Mijn werkgever die al een vermoedde had dat er iets goed fout zit schakelt de politie in. Ik doe aangifte helaas volgt er geen veroordeling maar het misbruik stopt eindelijk na 25 jaar.

Maar dan begint er een nieuwe hel hoe ga in godsnaam om met 25 jaar misbruik? De hulpverlening is daar helaas niet op berekend en er begint een lange zoektocht naar de juiste therapie. Rond 2016 heb ik het roer omgegooid, ik heb alle zorgverleners eruit gedaan en nieuwe bij mij passende huisarts, tandarts en therapeute gezocht. Sinsdien gaat het steeds beter. In 2016 krijg ik mijn beste hulpverlener ooit PTSS Hulphond Dirk. En in 2018 een scootmobiel. Ik sta nu weer volop in het leven. Ga elke dag met de scoot en Dirk er op uit. Ik doe vrijwilligerswerk in de wijk en geef lezingen en het belangrijkste ik geniet weer volop van het leven!


Mijn hele verhaal heb ik opgeschreven en samen met auteur Maria Genova is er een boek ontstaan: Het duivelskind. In 2021 is ons tweede boek uitgekomen Ik was het duivelskind. Deze boeken zijn een belangrijke stap in mijn verwerkingsproces en ik hoop er andere mee te kunnen helpen en ogen te openen over wat de gevolgen zijn van seksueel kindermisbruik en ik hoop dat omstanders die een vermoeden hebben niet langer zullen zwijgen. Op deze site vind je onder de knop het duivelskind en Ik was het duivelskind alle informatie over het boek. Daarin kun je mijn hele levensverhaal en hoe het me na het misbruik vergaan is uitgebreid lezen. Een boek over falende jeugdzorg, zwijgende omstanders en jarenlange mishandelingen en misbruik.

14 Comments

  • Marina

    Lieve Angélique, ik heb je 2 boeken gelezen, niet in één keer want het was te intens. Fantastich dat je dit hebt gekund. Je bent een prachtige dame, een voorbeeld voor velen. Ik hoop dat je nog vele momenten van geluk gaat beleven, je verdient het!!! Liefs x

  • Geneviève

    Hoi Angelique,
    Ben nog maar bij het 1e hoofdstuk, wat een ellende heb je in je leven gehad. Fijn om te lezen in de reacties dat je gelukkig bent met je man. En met je mooie lieve hond.
    Echt ongelooflijk knap hoe sterk je bent geworden en wat je allemaal doet met je “nieuwe” leven. Ik zag dat je maar 3 weken jonger bent dan ik en ook AW hebt gedaan. Zelf kom ik niet uit Helmond, heb wel in Ehv op school gezeten, de kempenhof.
    Ik wens je heel erg veel geluk, powervrouw.
    Groetjes Geneviève

  • nobs

    Hallo Angelique, Ik kon steeds niet wachten wanneer ik weer tijd had om verder te lezen. Dit verhaal is zo ingrijpend en zo bijzonder voor andere. Ik bewonder de wilskracht en het doorzettingsvermogen. Ik ben zelf 21 jaar en doe de opleiding maatschappelijke zorg. Door dit boek heb ik een hele andere kijk op de jeugdzorg gekregen en heeft dit ook weer mijn ogen geopend. Ik hoop verder dat alles goed met u gaat en dat u uiteindelijk de juiste hulp heeft gekregen.

  • Marlies

    Dag Angelique, ik ben halverwege je boek en ik ga het vanavond nog uitlezen. Wat verschrikkelijk en onmenselijk wat jouw is overkomen en waar je eigenlijk nog steeds inzit. Wat fantastisch dat je een lieve man in je leven hebt. Jouw oerkracht en zijn oerkracht! Ik wens je innerlijke rust en vooral veel liefde.

  • Danielle Melet

    Beste Angelique
    Wat een onvoorstelbaar sterke vrouw ben jij!
    Ik heb met verbijstering je boek gelezen. Helaas niet verbaasd, omdat ik als leerkracht de falende jeugdzorg meerdere malen van dichtbij heb meegemaakt.
    Natuurlijk werken daar ook echt veel mensen die wel het verschil zijn voor kinderen in nood.
    Hartelijk dank voor het delen van je verhaal!
    Ik zal nooit wegkijken…

  • jacinta

    Wat een lief, leuk meisje was je en wat een sterke vrouw ben je geworden. En wat onvoorstelbaar dat dit in deze huidige tijd nog allemaal kon gebeuren. Ik kon tijdens het lezen van je boek niet nalaten te bedenken hoe oud ik toen zelf was en in welke situatie en hoe ik je dan had kunnen helpen. Waar ik nog erg benieuwd naar ben, dat lees ik hier niet: heeft je relatie het gered, zijn jullie nog samen?

    • ....

      Een post op fb met de titel van uw boek maakte mij nieuwsgierig.. Wat een heftig verhaal draagt u met zich mee. Wel enorm fijn om te lezen dat u nu een goed leven hebt en kan genieten.
      Zelf hebben mijn broer en ik ook te maken gehad met het falende systeem van jeugdzorg. Na heel wat jaar en ellende verder, kreeg ik een voogd die heel veel doorzag, zij pakte door en ik werd op mijn 16e uit huis geplaatst. Uiteindelijk heb ik nu een heel fijn en goed leven, ook ik kan zeggen dat ik intens gelukkig ben. Maar je verleden vorm je zeker.

  • Eline

    Heel dapper en ik weet zeker dat veel mensen, slachtoffers en hulpverlening veel kunnen leren van uw boek.
    Ik hoop dat u de liefde die u als kind niet kreeg nu aan uzelf kan geven.
    Niemand verdient zo een jeugd en uw boek heeft mij echt geraakt, ik wens u een liefdevol leven en hoop dat u beseft dat uw boek veel betekent.

    U bent heel sterk!

    Groet,
    Eline

  • John Mensink

    Hoi beste Angelique,
    wat een heftig verhaal over jouw jeugd. Ik leef zo met je mee: met jouw pijn, angst, verdriet en met jouw eenzaamheid in jouw jeugd.
    Maar wat ben jij een sterke, intelligente vrouw. Ik heb zoveel bewondering voor je om jouw wilskracht en om het werk wat je doet.
    Ik wens je veel succes met jouw werk en wens je alle goeds. Warme groeten van John.☺☺☺

  • Corine

    U bent een dappere vechter mevrouw. Het boek was binnen 2 dagen al uit. Wat een ellende heeft u meegemaakt. Helaas is de jeugdzorg een zooitje, worden er kinderen uit huisgeplaatst, die niet uit huis geplaatst hoeven te worden, maar worden mensen zoals u nauwelijks geholpen. U bent een geweldig sterke vrouw.

  • Yang-B

    Lieve dappere vrouw, ik heb vanavond in 1 ruk je boek uit gelezen en huil om al dat leed, de eenzaamheid en het niet gezien worden, de boodschap van het er niet mogen zijn die je zo hebt meegekregen in je jeugd.
    Wat dapper dat je dan zo open en kwetsbaar dit boek durft te schrijven. Je raakt me en ik wil je eigenlijk vooral vertellen dat je prachtig bent zoals je bent, dat je er wel toe doet en gezien mag worden en ik wens je oprecht alle goeds en rust.

    Warme groet,

    Elise Yang-Botticher, moeder van 4 dochters waarbij niemand het lef moet hebben om ze ook maar met 1 vinger aan te raken.

    • Chantalle

      Wat een geweldig dappere vrouw ben je. Ik heb in 2 dagen je boek uitgelezen. Ik moest het even wegleggen omdat ik veel herken. Andere omstandigheden maar aardig wat overeenkomsten. Ik ben nog aan het vechten tegen mijn CPTSS en dissociatieve stoornis. Ik vind je een hele sterke vrouw en hoop dat ik wat kracht uit je verhaal kan meepakken. Je geeft me hoop dat het beter kan worden. Dank je wel.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

You cannot copy content of this page