kindermishandeling,  PTSS,  seksueel misbruik

Bewust en ongewild kinderloos

Als ik als kind met mijn poppen speelde, zag ik mezelf altijd later als moeder. Mijn kindje zou nooit de pijn en angst hoeven meemaken die ik meemaakte. De eerste 25 jaar van mijn leven werd ik verkracht, vernederd, mishandeld en verwaarloosd. Toch bleef er ruimte voor liefde in mezelf. Kinderen waar ik van zou houden, die ik zou verzorgen, het was voor mij logisch. Toch is het heel anders gegaan. Op mijn 25ste wist ik te ontsnappen aan de hel die “thuis” heette. Een jaar later leerde ik de man kennen met wie ik nu 27 samenleef en 25 jaar mee ben getrouwd.

Met het stoppen van de incest en mishandelingen, psychisch en lichamelijk begon de ellende pas echt. Ik bleek PTSS en een dissociatieve stoornis te hebben. Bij mij manifesteerde zich dat door uren verward over de straten te lopen. Als een klein kind praatte en handelde ik. Niet meer weten waar ik woon, wie ik echt ben en wat ik aan het doen was. Nachtmerries en herbelevingen waren eerder regel dan uitzondering. De hulp die ik had, tja die hielp niet en er werd me ook verteld dat tegen dissociëren niet veel te doen was. Politie en ambulance konden me al van binnen en van buiten tot mijn grote verdriet.

Mijn man en ik hadden intense gesprekken, ook over kinderen. Hoe graag ik ook kinderen wilde, ik vond dat het mijn plicht was om op dat moment geen kinderen proberen te krijgen. Als geen ander weet ik hoe belangrijk een veilig thuis en een stabiele omgeving is voor een kind. En die kon ik niet bieden. Mijn man is volwassen en kan zijn keuzes maken. Maar een kind niet, die heeft me nodig en niet voor 25% maar voor 100%. Een baby kan niet voor zichzelf zorgen als ik in de war over straat slenter. En de hoge spanningen die ik voelde zou zeker weten een weerslag hebben op een baby. Een bewust en toch ongewilde keuze voor geen kinderen.

Eenmaal uit die situatie was ik inmiddels in de overgang en dus te laat. Ik voel het gemis, maar ik heb nog steeds vrede met mijn beslissing. Ik wilde geen kind dat ook in de hulpverlening of jeugdzorg terecht komt door mijn problemen. Het is goed zo, ik kan er nu mee leven dat mijn weg uiteindelijk anders werd als dat ik in mijn kinderdromen voor me zag. Een kind op de wereld zetten is een enorme verantwoordelijkheid en die heb ik genomen voor dat kind en voor mezelf.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van Angelssite

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder