Dader(s) in beeld, dag 2

De week tegen kindermishandeling 2018

Als kind had ik twee opa’s. Het verschil kon niet groter zijn. De ene, lieve opa vroeg me hoe ik in de ochtend mijn eitje wilde, hard of zachtgekookt. De andere, de akelige opa vroeg of ik mijn benen verder uit elkaar kon doen.

De lieve was de vader van mijn moeder, de akelige van mijn vader. Het gezegde; “de appel valt niet ver van de boom” is hier zeker van toepassing. Ik was een jaar of acht toen mijn vader-dader me naar opa-dader bracht en me achterliet. Het huis van opa-dader stonk altijd verschrikkelijk naar verbrande spek. Spek doorbakken was iets wat de man elke dag wel deed in mijn ogen. Ik vond het niet fijn, ik vond opa-dader een akelige man. Mager, gele vingers, gele tanden, stinkend naar alcohol, nooit vriendelijk en akelige, geniepige ogen.

En mijn voorgevoel was goed, ik wist het, hoe klein ik ook was, al ook hij zou aan me zitten, in me zitten. Ook hij hield van kleine, schattige meisjes. Ook hij scheurde mijn lichaam in tweeën. Daar bleef het niet bij, hij nodigde wel eens wat vrienden uit die voor een beetje geld ook wel eens aan mij mochten zitten. En ik? Ik dacht dat dit normaal was, dit was mijn leven. Ik verdiende dit als slecht kind.

Mijn hersenen konden dit niet aan, mijn lichaam kon dit niet aan. Ik trad uit mezelf, maakte het niet echt mee. Fantaseerde dat ik in een sprookjeswereld was waar alles lief en vredig was. Mijn hersenen maakte wat ik lang kortsluiting noemde, nu weet ik dat dit dissociëren heet. Daar begon ik deze overlevingstechniek te ontwikkelen. Als kind moet je een weg zoeken om alles wat er met je lijf en geest gebeurt te behappen.

Op mijn 12de stopte dit weer en was ik van opa-dader af. Maar in mijn geest en lichaam was ik er nooit vanaf. Ik bak nu nog wel eens spek, Tonnie vindt dat erg lekker. Dat doe ik, ook midden in de winter met de achterdeur wagenwijd open, om de geur maar niet in huis te hebben.

3 gedachten over “Dader(s) in beeld, dag 2

  • november 28, 2018 om 6:56 pm
    Permalink

    Wat ontzettend heftig, Angelique. Hoe kan het dat er zo’n mensen bestaan? Jij als onschuldig kind. Het breekt mijn hart. Wat ontzettend knap en groots van je dat je er over schrijft. Ik hoop van harte dat de mooie momenten in je leven (nu en in de toekomst) al deze gruwelijke momenten wat kunnen vervagen. Geen idee of dat kan, maar ik gun het je zo.

    Beantwoorden
    • november 28, 2018 om 6:59 pm
      Permalink

      Ja dat kan ik maak nu ook hele mooie dingen mee. Dat is geen vervanging maar nieuwe herinneringen. Ik heb nu samen met mijn man best een fijn leven. Ik kan in ieder geval genieten. Dank voor je reactie 👍🏻

      Beantwoorden
  • november 20, 2018 om 12:57 pm
    Permalink

    Och wat raakt me dit toch weer… Niet alleen je vader, maar ook nog eens je grootvader en zijn vrienden…

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.