alone black and white blur child
PTSS,  seksueel misbruik

De week tegen kindermishandeling 2020

Vandaag begint weer de week tegen kindermishandeling. Dit jaar met helaas door de Corona minder activiteiten en vooral online activiteiten. Toch is ook dit jaar de week weer belangrijk. Ook dit jaar werden weer (te) veel kinderen slachtoffer van een of meerdere vormen van kindermishandeling. En dat is nog maar wat we nu weten, nog niet de kinderen van wie we nog niks weten. Afgelopen week nog het nieuws van de twee zussen die jarenlang seksueel misbruikt en zelfs verkocht werden door hun stiefvader in Zeeland. We zijn zo verbaast dat dit zo lang kon bestaan. Voor mij is het geen verbazing maar een schouderophalen. De buurvrouw die op tv was zei het al, wat ze privé doen is hun zaak.

En daarin in die woorden zit nu het knelpunt. Kindermishandeling, kindermisbruik is niet hun zaak. Dat zeiden mensen in mijn omgeving later in ongeveer dezelfde strekking: “Je bemoeide je niet met andere mensen”. Als heel veel mensen denken het is niet mijn zaak, ik bemoei me er niet mee kan kindermishandeling jarenlang doorgaan, met alle gevolgen van dien voor de kinderen. Onze kinderen hebben nog geen stem, ze kunnen nog geen hulp inroepen. Ik kijk naar mezelf na 25 jaar misbruik durfde ik eindelijk iets te zeggen. En ik was nog verbaasder over hoeveel mensen meteen zeiden, ik wist het wel, altijd geweten dat er iets niet klopte, ik geloof je meteen. Mensen die zelfs dingen vertelde die ik niet meer wist. Het maakte me heel verdrietig al die volwassen mensen om me heen die zwegen. Zelfs de huisarts die ik het wel vertelde zei als verklaring tegen de politie: “ik dacht het gaat wel over”. Als je op welke manier ook te maken hebt met kindermishandeling lijkt het onmogelijk de muur te doorbreken. Maar als je hem dan doorbreekt loop je vaak op tegen een wederom onbreekbare muur.

Heel veel in het nieuws zijn nu de pedo jagers. Een in mijn ogen vreselijke ontwikkeling. Vaak ongenuanceerd en zonder enige vorm van bewijs worden mensen nagejaagd en zelfs openbaar aan de schandpaal genageld. We maken ons er enorm druk om. Hoe gek is het dan dat we ons niet druk maken om kinderen die het in hun eigen huiselijke omgeving meemaken? Nog sterker heel veel jong volwassenen die het eindelijk durven vertellen raken familie en vrienden kwijt. Zoals een oom mij schreef toen ik het pas vertelde of ik er verder niet over wilde praten, want het was zo’n schande voor de familie. Pleeg je incest dan word je de volgende morgen gewoon begroet door de buurman. Zo gaat het echt meer dan me lief is. En daarmee houden we in stand dat er over gezwegen wordt. Houden we instant dat het jarenlang ongestraft kan doorgaan. We kunnen het niet aan de professionals alleen over laten. Zij kunnen niet achter voordeuren kijken, in alle schoolklassen gaan staan, de straten afspeuren. Pas als wij de volwassenen om een kind heen niet meer zwijgen kan er iets veranderen. En daarom is deze week zo belangrijk, dat we ons realiseren dat het niet een ander zijn probleem is maar een probleem van ons allemaal!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: