seksueel misbruik

“Gezellig” samen met het gezin

We moeten zoveel mogelijk thuisblijven, mijn gedachten dwalen af en ik denk hoe dat vroeger was, thuisblijven. Veel kon ik niet goed doen bij mijn vader, bij alles wat ik deed was hij geïrriteerd. Op mijn tenen door het huis sluipen, de angst iets verkeerd te doen greep me naar de keel. Nog veel erger was dat tijdens vakanties, dan zag en hoorde hij alles, er was geen enkele ontsnapping mogelijk. De hele dag op mijn donder krijgen, te horen krijgen dat ik niets goed kon doen, hoe vervelend en slecht ik was. De klappen ving ik nog wel op, dat deed even pijn maar de woorden, die bleven hangen.

De uren die ik opgesloten zat omdat ik weer eens “straf” had, de dagen dat ik zonder eten naar bed moest. De lange nachten waarin ik weer misbruikt werd. Geen nachtdiensten van hem die me konden redden voor een nacht. En zelfs overdag, hij had immers alle tijd. De beklemmende angst elke minuut. Me letterlijk ziek voelen van de stress de hele vakantie. Buikpijn, hoofdpijn, doodmoe zijn. Weken geen enkele mogelijkheid om even te kunnen ontsnappen. Geen school, geen harmonie, niets wat me even rust gunde. Geen tijd om jezelf te verliezen in een mooi boek, niksen was er niet bij, helpen moest ik. Buiten spelen mocht ik niet, ik zag het vanuit mijn raam, een glimp van hoe het kon zijn, meer werd me niet gegund. Ik weet het nog als ik samen met hem huiswerk moest maken. “Ben je nu zo stom of lijkt dat maar?” hoe vaak kreeg ik dat niet te horen. Oh wat was ik bang om een foutje te maken. Ik wilde het zo graag perfect doen, dat hij trots op me was, het lukt me nooit.

Dan denk ik aan die kinderen nu die thuis zijn, geen mogelijkheid hebben om even te mogen ontsnappen aan het geweld, aan de woorden, het misbruik. Je ouders de hele dag om je heen. Alles wat je doet ligt op een vergrootglas, niets blijft verborgen. Alsof je in een bubbel leeft waar geen opening in zit. Met vakanties heb je nog uitzicht, weet je waar het eindigt. Nu is alles onzeker, duurt dit nog weken, maanden? Je weet het niet. Niet naar opa en oma waar je jezelf misschien wel geliefd voelt, of naar die ene lieve tante of buurvrouw. Thuis schoolwerk maken met de neus van je ouders erbovenop.

Als kind heb je lichtpuntjes nodig om te overleven, hoe klein ze ook zijn. School waar je even veilig bent, waar je geen straf op straf krijgt. Een sportclub waar je even je energie kwijt kan en jezelf even verliezen in het spel en je zorgen vergeten. Huiselijk geweld, kindermishandeling, het wordt erger als we op elkaars lip zitten, als we niet even los kunnen komen van de situatie, als we alles van elkaar zien. Ik maak me zorgen over kinderen die nu in een dergelijke situatie zitten. Laten we allemaal letten op elkaar, ook op onze kinderen.

One Comment

  • Moira Daino

    Dag Angel, ik heb met tranen maar soms ook een glimlach jouw boek gelezen. Als studente maatschappelijk werk vind ik het boeiend om te lezen hoe het niet moet in de hulpverlening. Het heeft mij geraakt. Ik heb meerdere keren naar dit boek en de foto’s gekeken en dan besef je dat het leven zo oneerlijk kan zijn! Het spijt me dat je dit moest meemaken en ik wens jou alle vreugde van de wereld toe. Vijf sterren wat mij betreft en eentje extra voor de krachten die jij bezit, blijf deze omhelzen ❤️ Bedankt

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: