God de boeman

Bij het gala donderdag kreeg iedereen ook een boek, Anonieme helden van seksueel misbruik geschreven door Ivonne Meeuwsen (https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/). Het zijn ervaringsverhalen van helden die seksueel misbruikt zijn. En ik begin aan het eerste verhaal en bam die komt al binnen als een bom. In dit verhaal speelt geloof een grote rol. Net als in mijn leven als kind.

Mijn ouders waren katholiek. Voor mij was God geen verlichting maar een boeman. Iemand die alles wat je deed kon zien en horen. Die zelfs je gedachten, wat je niet zei kon horen. En ik was een slecht kind, een duivelskind. Dus volgens mijn ouder-daders had God een bloedhekel aan me. Alle straf die ik kreeg, van opgesloten, geen eten, misbruikt en ga zo maar door was Gods straf, mijn eigen schuld. Ik hoorde over de hemel en de hel en leerde dat ik nooit de hemel zou halen. Ik was altijd doodsbang God zag alles, ik durfde zelfs niet te denken dat ik boos was op mijn daders want zelfs dat wist God.

De kerk was voor mij het meest beangstigende gebouw in mijn kinderjaren en eigenlijk nu nog. Daar woonde deze boeman, God. Zijn huis was altijd heel koud, kil met akelige afbeeldingen op de muren. Een pastoor die sprak met donkere woorden waar ik nog veel banger van werd. Ik kom alleen in een kerk als het echt niet anders kan zoals een begrafenis waar ik niet onderuit kan.

Maar dan was er school, een katholieke uiteraard zowel de lagere als de middelbare school. Daar vertelde een lerares dat God liefde was. Ik raakte totaal in de war, wat lulde dat mens nu. God houd van iedereen, ja iedereen behalve mij. Oh ik heb wel eens gebeden, god laat het stoppen maar dat gebeurde nooit, dus wist ik dat wat mijn ouders-daders zeiden de waarheid was en de lerares ons voor de gek hield.

Op oudere leeftijd ben ik hierover erg in de war geweest, heb gesproken met mensen die geloven in god of in andere dingen. Ik kan het gewoon niet. Voor mij staat god in welke vorm ook gelijk aan angst, aan een manier om hele foute dingen goed te praten. Kijk de geschiedenis maar ook heden ten dagen wat er allemaal in naam van een God gedaan word. Misbruik, aanslagen en nog veel meer. Ik pieker er nog steeds wel eens over. Maar van een god houden? Nee dat kan ik niet, niet meer.

Als je dit leest en wel geloofd alsjeblieft reageer dan niet met dat god en jezus van me houden. Dergelijke reacties zit ik niet op te wachten en stel ik ook niet op prijs. Ik ben heel blij voor jouw dat je op deze manier liefde ervaart en gun je dat ook van harte maar respecteer ook mijn gevoel, dank je wel.

Eén gedachte over “God de boeman

  • oktober 14, 2018 om 4:02 pm
    Permalink

    Goh, ik heb me altijd afgevraagd tot welke griezelige sekte jouw ouders behoorden… maar jullie waren dus “gewoon” katholiek.
    Maar als je ouders, vooral je vader, je een duivelskind noemden, dan was je vader toch zelf een duivel? Of van de duivel bezeten?
    Hoe dan ook, jou treft geen enkele schuld. Je hebt er niet om gevraagd geboren te worden, en al helemáál niet in zo’n nest.
    Fantastisch zoals je je uit die diepe kloof vol ellende omhoog vecht. Een boek schrijven, spreken in het openbaar, hulpverlener voor lotgenoten… enzovoorts.
    Je bent een engel (het tegenovergestelde van een duivel dus).

    Beantwoorden

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.