Heb ik mijn boek zelf geschreven?

Ik krijg nogal eens de vraag of ik mijn boek zelf heb geschreven. Laat daar geen misverstand over verstaan, ja ik heb het zelf geschreven op het voor en nawoord van Maria na. Wel is het zo dat mijn verhaal opschrijven nog geen boek is, verre van zelfs. En in dat proces ben ik van begin tot eind door Maria intensief begeleid. Welk stuk moet korter, welk stuk moet uitgebreider. Hoe vertel je beeldend, hoe neem je de lezer mee in je verhaal. Eindeloos heb ik herschreven totdat het een echt boek was.

Zonder het dag en nacht meewerken van Maria was het nooit dit boek geworden, maar elke letter is door mij geschreven, nu ja getypt dan hé. Het is voor mijn gevoel dan ook echt mijn boek.

De titel is uiteindelijk bedacht door de uitgever, het is een heftige maar wel pakkende titel. De omslag gemaakt door Lisette Beentjes is door ons allemaal samen uitgezocht. Lisette leverde ons enkele voorbeelden aan en deze had meteen mijn en gelukkig ook die van Maria en de uitgevers voorkeur.

Wat ik wel jammer vond en nog steeds vindt is dat de boekpresentatie in Heemskerk was (woonplaats van Maria), Ik had hem zo graag in Helmond gehad zodat onze familie en vrienden erbij konden zijn. Mensen die voor mij belangrijk zijn, mensen die een rol speelde in het boek. Dat kon nu helaas niet omdat het echt te ver weg was. Dat was voor mij wel heel moeilijk niet de mensen om me heen te hebben die me zo geholpen hebben. Gelukkig was mijn man en twee vriendinnen er wel bij. En het was een succes het was erg druk.

Ik ben dankbaar dat ik deze kans gekregen heb, dat het al door zovele mensen is gelezen. Dat er nog elke week reacties komen uit alle hoeken van de samenleving, dat we op de 11de druk zitten. En ik ben verdrietig omdat het voor (te) veel mensen herkenbaar is. Dat ik berichten krijg van jongeren die dit nu ook meemaken. Wat zou het mooi zijn als mijn boek niet meer als herkenbaar bestempeld wordt.

En ik ben iedereen dankbaar die de moeite heeft genomen Het Duivelskind te lezen!

7 reacties op “Heb ik mijn boek zelf geschreven?
  1. Wanda (@WanGarfR op Twitter was voorheen GoldSpots) schreef:

    Toen ik jouw boek voor het eerst begon te lezen moest ik het elke keer na een paar pagina’s weer even wegleggen, het bracht zó veel herinneringen terug aan mijn kindertijd…

    Maar net als jij heb ook ik weer een nieuwe balans gevonden. En kan ik ook gelukkig zijn in mijn gebrekkige lichaam.

    De 2e keer las ik je boek wel in 1 adem uit. En moest ik tijdens en na afloop ontzettend huilen. Om wat jou allemaal is aangedaan door je familie, door jeugdzorg en alle andere falende instanties.

    Ik ben nog 1 van de gelukkigen onder ons. Door een scheiding kon ik het misbruik zelf ontvluchten. Maar de gevolgen zijn nog jarenlang een groot deel van alle ervaringen en vooral mijn leven geweest. Zelfs artsen die mijn fysieke problemen alleen maar toeschreven aan het misbruik. Tot ik in 2005 bij een professor kwam die de lichamelijke puzzelstukjes op de juiste plaats kon leggen…
    Natuurlijk is alle stress van het misbruik zelf van invloed geweest op hoe mijn lichaam dingen presenteerde maar het misbruik was geen oorzaak meer maar werd verbonden aan hoe ik de pijnen etc ervaarde. Ook nu nog merk ik dat stress symptomen verergerd maar ik herken het en weet wat ik er nu zelf aan en tegen kan doen.

    Als mensen mij naar mijn ervaringen vragen, vraag ik ze eerst jouw boek te lezen, zodat we daarna een open gesprek kunnen houden over mij en mijn ervaringen. En dat doet me goed.

    Zeker als ik in je berichten op Twitter weer over hoop en rust lees. Je mag trots zijn lieverd.

    En een dikke virtuele knuffel met handkus van mij

  2. Ingrid schreef:

    Lieve Angélique,

    Ik ben gisteren begonnen in je boek en na de eerste paar bladzijden dacht ik…ik stop ermee. Ik werd er zo boos van…vol onbegrip. Ik heb zelf 2 dochters en ik kan er echt met geen vezel in mijn lijf bij dat je je eigen kind zoiets aandoet. Ik heb je boek vanmiddag toch uitgelezen. Vol frustratie eigenlijk. Maar anderszijds ook vol bewondering naar jou toe. Wat heb jij veel moeten doorstaan en nog steeds. Beschadigd voor het leven. Echt verdrietig. Jouw ouders..en met name je vader heeft het in mijn ogen niet verdient om ook maar te bestaan. Wat een walgelijke man. Ik heb hem tijdens het lezen in gedachten wel zo vaak verafschuwd. Ik vind het dan ook echt zo onterecht dat hij niet gestraft is. Ik had hem wel wat aan willen doen bij wijze van.
    En dan de hulpverlening. Ik ben er heel erg van geschrokken. Ook de verhalen in het nawoord zijn misselijkmakend. En dat in Nederland.
    Ik wens je ondanks alles wat je hebt moeten doorstaan een gelukkig leven toe…en ik hoop dat je de balans inmiddels een beetje gevonden hebt.
    Je bent een dapper mens.
    Lieve groetjes
    Ingrid

  3. bea schreef:

    ik ben begonnen in je boek en ben zo kwaad geworden!!!!!!hoe jij bent behandeld!!!!!Het raakt me enorm en ik ben nog niet eens op een vierde .wel supergoed dat je je mond op een gegeven moment open durfde te doen.

  4. Carolien schreef:

    Ik vind je boek heel goed, maar vond het zo nu en dan echt heel moeilijk om te lezen. Werd er dan heel verdrietig van.

    Het is goed dat dit boek er is, want hopelijk zullen mensen hierdoor eerder signalen oppikken en kunnen kinderen geholpen worden.

  5. Jolanda Pennings schreef:

    Hoi Angelique,

    Ik ben ook een boek aan het schrijven. Niet over mijn maar een gewoon een verzonnen verhaal Maar heb wel inspiraties gehaald uit boeken en over mijn favoriete zanger. Ik heb nu ongeveer 70 bladzijden geschreven. Ik zou het boek als het af graag door iemand willen laten lezen. Om te kijken of het zo goed is. Zou het graag willen uitgeven. Of zal ik gewoon voor mezelf houden.

    groetjes,

    Jolanda

Laat een reactie achter bij bea Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.