Herinneringen

Al jarenlang is Juli een hele moeilijke maand voor mij. Mijn vader-dader en moeder-dader waren dan jarig op 27 en 31 juli. Dagen met hele akelige herinneringen die op die dagen telkens weer terugkwamen. En dat in een periode die voor mij altijd heel eenzaam was. Een lege agenda, dagen dat de muren op me af kwamen. Dat leidde steevast naar meer dissociëren, meer nachtmerries, me heel erg rot voelen.

Maar zoals je ziet schrijf ik in de verleden tijd. Mijn ouder-daders zijn dood, ze zijn niet meer jarig. En ze zullen ook nooit meer deel uitmaken van al mijn nieuwe herinneringen. Natuurlijk is het niet zo dat ik alles “vergeten” ben nu. Ja ik denk er nog aan, hoe akelig het was tijdens hun verjaardagen. Hoe ik nog net niet met een strik om het ultieme “cadeau” was. Maar op de een of andere manier komen de herinneringen niet meer zo hard binnen. Ze zijn er en veroorzaken geen dissociaties meer. Ze verknallen niet meer mijn hele dag. Het is er maar ook weer niet, lekker duidelijk hé.

Ook de lange lege agenda dagen deren me niet meer zo. Hiervoor had ik een volle agenda en ik kan ook weer uitkijken naar een volle agenda. Dat was een paar jaar geleden wel anders. Dan was er niets om naar uit te kijken. Als je agenda ervoor en erna voller is dan zijn die lege agenda weken zelfs wel prettig (dat ik dat ooit nog zou zeggen). En ik zit ook zeker niet meer dagenlang alleen binnen. Elke dag, mits het met het weer kan, ga ik er met Dirk op uit. En meestal is er wel hier en daar iets te kletsen.

Het geeft me een enorm gevoel van vrijheid dat het me niet meer al het ademen beneemt, dat de angst me niet meer overneemt. Dat ik die dagen doorkom met een traan in plaats van een stortbui.

Vandaag is ook de sterfdag van ons petekindje *Robin. Alweer 17 jaar geleden kwam ze dood op de wereld. Die dag staat ook in mijn geheugen gegrift. Als een verdrietige maar ook warme herinnering. Ik denk vandaag aan haar ouders die elke dag nog van *Robin houden en voor wie ze er altijd bij zal horen, net als dat voor ons geld, haar foto staat altijd op ons nachtkastje.

Hoeveel kan een leven veranderen, heel veel dus. En dat maakt dat ik een soort vrede voel die ik jaren nooit heb kunnen voelen. Het maakt dat ik nu me niet enorm eenzaam voel maar me verheug op wat er allemaal komen gaat. En het besef dat hoe zwart je wereld ook is, er is een weg naar dat piepkleine lichtje….

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.