PTSS,  seksueel misbruik

Het proces,

Het is zo’n 10-11 jaar geleden dat ik begon met mijn verhaal op te schrijven. Zeker niet met de intentie om een boek te schrijven, maar omdat ik het kwijt wilde en de chaos in mijn hoofd wat ordenen. Inmiddels weten we wel dat dit uiteindelijk ‘Het Duivelskind’ werd. Dit keer was alles heel anders. Mijn uitgever en Maria hadden al eens eerder gepolst of ik een vervolg wilde schrijven. Op dat moment moest ik er niet aan denken. Ik was er totaal niet aan toe. Was nog bezig met overleven en zeker niet met leven, niet het goede moment. Vorig jaar echter dacht ik er heel anders over. Ik kon nu ik zelf weer leefde niet alleen de ellende vertellen maar ook mijn energie, mijn levenslust, mijn geluk vertellen en daarmee hopelijk ook inspireren.

Dit keer ging het hele proces heel anders, nu ging ik aan de slag om echt een boek te schrijven. Dit keer bereide ik me voor. Ik maakte een lijst met de gebeurtenissen van de afgelopen jaar. En maakte deze chronologisch. Vooral facebook was daarin een goede leidraad, wanneer had ik wat gepost. Zo ontstond er een beeld van waar ik over wilde schrijven en in welke volgorde. Samen met de vele tips die ik met het eerste boek al van Maria had gehad ging ik aan de slag.

Het ging vanaf het begin al als vanzelf. De woorden spoten eruit, sneller dan ik kon typen. Alles zat in mijn geheugen ik hoefde het alleen nog maar op te schrijven. Dat klinkt makkelijker dan het is. Je verhaal opschrijven is nog geen boek. Je moet denken is het zo duidelijk? Snappen lezers dit ook? Is het leesbaar? Val ik niet te veel in herhaling? Is dit uitgebreid genoeg of juist te uitgebreid? Ik heb nogal de neiging alles te langdradig te schrijven. Maria die me ook deze keer helpt heeft nogal wat geschrapt omdat het met minder ook heel duidelijk was. Op andere stukken zei ze juist weer: ‘dit snap ik niet leg dat een beter en uitgebreider uit’. Schaven, polijsten tot het een boek is wat fijn te lezen is, maar nog wel mijn woorden, mijn gevoelens en belevingen heeft.

Ik heb een missie, ik wil met name incest, kindermishandeling nog meer bespreekbaar maken. Nog steeds is er een taboe, is praten erover moeilijk. Familie die je laat stikken, victim blaming, negeren je maakt het allemaal mee zodra je praat. Toch is dat zo belangrijk, de stem zijn voor die kinderen die dit nu meemaken. Zorgen dat deze kinderen wel tijdig de juiste hulp krijgen. Dat professionals het voelen en zichzelf blijven uitdagen bij iedere cases die ze voor zich krijgen. Ja ik heb een missie en de wereld zal dit weten ook!

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: