seksueel misbruik

Hoe kan dit?

We horen, lezen en zien allemaal de verhalen die buitenkomen van het gezin in Ruinerwold. De meeste vragen zich af hoe kan dit? Hier in Nederland? Ik vraag me dat nauwelijks af. Ik weet dat er oordelen zijn, waarom zijn de nu volwassen kinderen niet gewoon weggegaan? Regelmatig krijg ik dat ook te horen, pas nog bij een lezing waar iemand zei: “ja maar als volwassen vrouw accepteer je dit toch niet meer?”. Een woordvoerder van het OM beschreef het heel goed, als je in die situatie geboren bent dan is dat je leven, je waarheid. Als kind is de waarheid van je ouders ook jouw waarheid. En als tiener en jongvolwassenen weet je niet meer beter.

Veel van wat er naar buiten komt over wat er zich in het gezin in Ruinerwold afspeelde hebben grote raakvlakken met mijn eigen verleden en dat is confronterend. Voor de kinderen uit dit gezin is dit nu een verwarrende tijd. Ineens staat hun leven op zijn kop. Je zult zeggen maar ze zijn nu veilig. Ja zo zien wij dat. Ik weet het van mezelf nog, ik was 25 toen het misbruik en mishandeling stopte. Maar wat was ik in de war. Ik snapte niets van de wereld zoals die was, het was anders dan de wereld waarin ik geleefd had. Ik kan oprecht zeggen dat ik in het begin mijn oude leven miste. Ja daarin werd ik seksueel misbruikt, vernederd en mishandeld maar het was het enige leven dat ik kende en daarmee ook vreemd vertrouwd. Wat je geleerd hebt je hele leven lang van je ouders blijkt ineens raar te zijn. De wereld gaan zien zoals hij is, de mensen zoals ze zijn en niet zoals jou verteld is, omdenken het is verschrikkelijk moeilijk en voelt heel onveilig.

Zelf mocht ik gelukkig wel naar school. Maar met andere kinderen omgaan of spelen mocht dan weer niet. Daardoor heb je ook geen enkel vergelijkingsmateriaal en besef je niet dat niet iedereen leeft zoals jij dat doet. Je beseft niet dat verkracht worden door je vader niet normaal is. Bovendien ken je het woord verkracht niet eens, weet je niet dat dit is wat je overkomt. Toen op mijn 25ste alles stopte was ik, kan ik nu oprecht zeggen, een wereldvreemde vrouw, een rare vrouw in de ogen van anderen. Me aanpassen en een weg in de voor mij nieuwe wereld zoeken ging moeizaam. Maar het kan wel, een mens is flexibel en ik had dat aanpassingsvermogen gelukkig waardoor ik nu niet meer wereldvreemd ben.

Hoe kan dit zo lang doorgaan? Dat is denk ik wel duidelijk nu. Mijn thuis was een woning in een gewone straat, een rijtjeshuis en daar kon alles achter de voordeur een kwart eeuw doorgaan. Laat staan in een boerderij op het platteland met weinig buren. We vragen niet, we twijfelen niet, zal wel goed zijn denken we. Ze waren erg op zichzelf, daar laten we het dan ook bij. We kijken een keer en halen de schouders op. Vreemde boerderij, vreemde man die er woont maar dat moet ieder voor zich weten, toch? Of toch niet?

2 Comments

  • ineke

    Dit zeg je zo goed en jij weet als geen ander hoe dit voelt en ook hoe moeilijk alles is . Mensen zeggen dan iemand kan toch weg gaan uit de situatie , maar zo makkelijk is het niet en daarbij komt ook nog eens dat kinderen vaak niet beter weten en zeer loyaal zijn aan hun ouders en ze zelfs kunnen denken dat dit normaal is , als ze niet weten hoe het anders is . Dat alles bij elkaar maakt het zo heftig en moeilijk .

  • grietje

    Hoi angelique wat heb je het goed verwoord.Je zat eigenlijk ook in zo n situatie.Maar dan in een gewone straat.En zelfs daar werd niet ingegrepen. Laat staan zo n boerderij.Er zal bij jou wel weer vele gedachten boven komen als je dat leest over zo n gezin. Hoop dat je sterk genoeg bent als je zoiets hoort.Groetjes Grietje

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: