Honger

Gisteren aten Tonnie en ik bij een goede vriendin. Het eten was heerlijk. Na het eten kwamen we op vroeger hoe onze ouders kookte. Mijn vriendin zei ik heb nooit honger gekend. Tja daar moest ik op antwoorden ik wel. Ze kent mijn verhaal hoor dus geen verbaasde reactie. Ontbijt kreeg ik nooit als kind en een van de favoriete straffen was geen eten krijgen.

Dan zat je op school met een knorrende maag, vaak hoofdpijn en/of buikpijn omdat honger letterlijk pijn doet. Een dag geen eten vond ik niet eens meer zo heel erg, ik raakte eraan gewend. Maar een paar dagen geen eten en soms daarbij ook nog opgesloten zitten was wel andere koek. Nu kunnen wij als mens best een paar dagen zonder eten, daarvan raak je niet ondervoed. Dat weet je niet als kind. Ik zat dan in een donkere kast, te wachten tot ik eruit mocht. De honger maakte het allemaal erger en angstiger. Soms dacht ik ze laten me hier doodgaan. Een paar dagen was altijd in de vakanties en weekenden. Ze waren wel zo slim me naar school boterhammen mee te geven, het mocht immers niet zichtbaar zijn.

Dat maakt dat ik nu zo kan genieten van eten. Elk hapje proef ik, smaken zijn voor mij intens. Ik ben geen grote eter wel een goede eter, ik lust bijna alles. Toen ik net op mezelf woonde kon ik elke dag zelf voor eten zorgen, geen honger meer. Ik kookte ook elke dag ook voor mij alleen. En eten verspillen deed en doe ik zelden. Een sensatie was dat voor mij, elke dag eten, nooit meer honger.

Sinds ik getrouwd ben is het eetmoment voor mij belangrijk. We zitten altijd aan de eettafel, zelden een bord op schoot. Zo geniet ik meer van het eten. Een dieet is daardoor ook moeilijk voor mij, beperkingen met eten geeft flashbacks. Mezelf beperkingen opleggen is o zo moeilijk. Eten wat een obsessie werd ik ging er bijna aan onderdoor.

Mijn overgewicht is overigens niet gekomen door eten. Ik at en eet bewust, en zeker niet te veel, dat heb ik nooit gedaan. We zeggen allemaal wel eens oh ik heb honger en dan pakken we eten. Dat is voor de meeste van ons vanzelfsprekend. Dat was het voor mij als kind zeker niet. Zo niet vanzelfsprekend dat ik als ik nu buiten de eetmomenten honger heb, ik aan Tonnie vraag: “mag ik alsjeblieft een boterham”. En ook al zegt hij elke keer dit is jouw huis, je mag pakken wat je wil, vraag ik het de keer erop toch weer.

Natuurlijk is mijn verhaal niet te vergelijken bij mensen die in landen wonen waar nauwelijks eten is. Of mensen die door oorlogen niets te eten hebben. Zij lijden echte honger maar voor mij als kind was het zeker indrukwekkend en ziekmakend.

2 reacties op “Honger
  1. Anja van Velsen schreef:

    Lieve, sterke Angeliqué,

    Maak je toch geen zorgen meer om eten. Eet waar en wanneer je zin heb, maar liefst wel gevarieerd en zeker 3x per dag. ? Je hebt het verdiend om overal samen met je lieve Tonnie en huisdier van te genieten 1000%.

    Erg trots op jou!

    Groetjes,
    Anja

  2. grietje schreef:

    Nou ik vind het verschrikkelijk om zo met je kinderen om te gaan .Daar wil je toch alleen het beste voor.Kon me zoiets nooit voorstellen maar wat moest jij veel narigheid doorstaan van je ouders. Geniet maar lekker nu met tonnie.Je hebt het echt verdiend hoor. Je bent ook een mens. Zelfs een dier doe je zoiets niet aan verschrikkelijk. Geniet zoveel je kan maak er wat fijns van.Dikke knuffel grietje

Laat een reactie achter bij Anja van Velsen Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.