seksueel misbruik

Mijn boodschap

Langdurig seksueel misbruikt worden, mishandeld worden, emotioneel mishandeld worden heeft grote gevolgen. Dan heb ik het niet alleen over wat we allemaal wel weten, de nachtmerries, de herbelevingen, geschonden vertrouwen. Nee het gaat veel verder, zeker als je nog een klein kind was toen het allemaal begon. Je moet het zien als een huis dat je zonder fundering bouwt, dat zal op den duur in elkaar storten. Als je als kind geen goede fundering kunt opbouwen stort je ergens in elkaar.

Je leert al als kind dat veiligheid, liefde, vertrouwen, warmte niet bestaat. Je leert dat geweld en misbruik normaal is. Je leert dat het je eigen schuld is. Een verknipte basis om je volwassen leven mee op te bouwen.

Maar het gaat veel verder dan dat, het zit niet alleen in de grote dingen. Kleding die je draagt, verhullend, wijd, te veel lagen. Jezelf verzorgen terwijl je afschuw voelt voor je lichaam. Je seksuele beleving, je geloof of ongeloof in een god, je emotionele wereld. Zoveel waar niemand bij stil staat. Als je gezellig met een vriendin gaat winkelen en zij allerlei kleren past en jij doet alsof je niets nodig hebt. Alleen omdat je dat pashokje met die grote spiegel niet in durft. Met vrienden samen eten en je bijna niets eet omdat slikken en eten beladen is en je bang bent dat je wat verkeerd doet. Dat dat overheerst en je niet kunt genieten van de gezelligheid om je heen. Een uur voor je kledingkast staan terwijl je alleen maar even de hond gaat uitlaten. Onder de douche niet onder de straal gaan staan omdat je doodsbang bent om water over je hoofd en in je mond te krijgen.

Dat is waarom ik mijn nieuwe boek schreef, om al die gevolgen te laten zien. Ik hoop daarmee meer erkenning voor lotgenoten te bereiken. Dat hulpverleners ons nog meer gaan zien, en naar hun eigen rol kijken, hoe maak ik het verschil? Dat buren, vrienden, familie, kennissen, collega’s meer begrip krijgen voor diegene in hun omgeving die het soms zo moeilijk heeft. Wat ik heel moeilijk vond en nog wel vindt is als mensen voor mij denken. Zo werd en word ik voor bepaalde dingen niet gevraagd, dan werd er tegen me gezegd, ‘ik dacht dat het te zwaar voor je zou zijn’ of ‘we dachten dat je het niet fijn zou vinden’. Dan voelde ik me weer zo aan de zijlijn van de maatschappij gezet. En mijn autonomie afgenomen. Vraag me gewoon, ik kan zelf prima aangegeven wat ik wel en niet kan. Of wat ik wel en niet fijn vind. Vul de dingen niet voor me in, of praat met me vraag gewoon hoe het voor mij is, of wat voor mij prettig is.

Mijn belangrijkste boodschap aan hulpverleners is, blijf jezelf en blijf eerlijk ik voel het als je niet oprecht bent. Durf eens buiten de lijntjes te kleuren en hang niet te veel aan protocollen. Durf ook in de spiegel naar jezelf te kijken. En blijf naar je eigen grenzen kijken, iemand niet verder kunnen helpen betekend niet dat je geen goede hulpverlener bent. Voor de een kan jij een verschil maken, voor de ander kan misschien iemand anders het verschil maken.

Mijn boodschap aan lotgenoten is, het is niet jouw schuld, schaam je niet. Praat erover met wie dan ook. En laat je nooit vertellen dat je uitbehandeld bent. Als iemand dat tegen je zegt vind ik dat de hulpverlener zegt: ‘ik heb het vermogen niet je te helpen’. Dat is niet het einde maar een nieuw begin met een hulpverlener die dat vermogen wel heeft.

Mijn boodschap aan mensen om een lotgenoot heen is, je hoeft de problemen niet op te lossen, ben er gewoon, sta naast iemand, luister naar iemand. Blijf eerlijk en geef je eigen grenzen aan. Vul niet in voor de ander, denk niet voor de ander. Samen iets leuks doen kan ook heel erg waardevol zijn!

5 Comments

  • Erica Schuller

    Zeker herkenbaar.
    Vooral wat betreft de autonomie.
    Telkens mensen die voor je bepalen hoe of wat mogelijk is en hoe moeilijk je t “mag” hebben.
    Een beetje victim blaming achtig wordt t dan.
    Eerst willen ze dat je niet in de slachtofferrol gaat zitten terwijl je van zoveel dingen probeert te herstellen en om te zetten.
    Je jeugd kwijt, rouw en dan de schuld krijgen omdat je er zelf voor kiest zonder je familie verder te gaan wat al vele jaren aan verdriet kost.
    En kom je zelf met een tempo wat voor jou wel werkt dan ben je weer te eigenwijs, of volg je de regels niet.

      • Erica Schuller

        Ja toch
        Als ze willen dat je zelf de regie neemt dan moeten ze het je niet afnemen ook niet achteraf.
        Ik weet dat ik verantwoordelijk ben voor mezelf en dus m’n keuzes in t leven.
        Maar als je zo veel tegelijk moet leren en afleren dan ben je gewoon verrot.
        En zo n gemis hebt van jezelf compleet kwijt zijn en de mensen van wie je toch hield.
        Dan heb je echt tijd en ruimte nodig.
        Ondertussen ben je dan eigenlijk al ge -her traumatiseerd
        Ik vindt daarom boeken juist heel fijn ten op zichte van therapie.
        Daar kan ik beter mee uit de voeten om mijzelf te ontdekken.
        Dan kun je zelf je “exposure” kiezen en waar je op t moment t meest behoefte aan hebt.
        Ipv het misdiagnose veld in te wandelen.
        Heel veel liefs en vooral kracht en verbinding gewenst voor alle lotgenoten💖💪😘😘
        Gr Erica

    • Corinda de herdt

      Ik heb je boek geluisterd.
      Ik zag al een hele tijd voorbij komen, maar ik heb zelf ook een verleden met misbruik,vernedering en falende jeugdzorg.
      Was bang voor mn eigen reactie op je verhaal.
      Maar heb toch mn stoute schoenen aangetrokken en in 1 dag was het uit.
      Ik merkte wel dat ik er soms moeite mee had maar herkenning was zo groot …… het onbegrip van de omgeving….
      Ik heb ook diagnose cptts, emdr therapie, gedrags therapieen gehad.

      Ik heb goede dagen en slechte dagen .

      Maar ik doe m’n best en probeer het beste er van te maken .

      Dank je 😘
      AM

Laat een reactie achter bij Corinda de herdt Reactie annuleren

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: