seksueel misbruik

Oorlog/trauma

We weten allemaal wat een verschrikkingen er hebben plaatsgevonden in de Tweede Wereldoorlog. Nog maar enkelen kunnen de verhalen, nu 75 jaar later, nog vertellen. Deze mensen vertellen hun verhaal alsof het gisteren was, nog steeds geraakt door alles wat ze moesten meemaken. Mij raken deze verhalen, net als velen van ons ook. Niemand die zegt: het is nu al zo lang geleden, hou erover op, vergeet het. Nee, sterker nog, we vinden dat de verhalen verteld moeten worden, dat we nooit mogen vergeten wat er is gebeurd. En terecht!

Het gekke is dat als je zelf met ernstige trauma’s te maken hebt gehad, zoals in mijn geval 25 jaar lang seksueel misbruik en mishandeling, dan zegt iedereen al vrij snel: ‘Je moet er eens over op houden, vergeet het nu maar.’

Onze verhalen van verschrikking mogen niet verteld worden. Seksueel misbruik en mishandeling zijn niet iets van deze tijd; zolang er mensen zijn bestaat dit al. En zolang als er mensen zijn, zal dit blijven bestaan, daarover maak ik me geen illusies. Honderden jaren van ernstig leed – en we zwijgen. Maar juist door te vertellen wordt er steeds meer duidelijk. Preventie, voorlichting, het is zo belangrijk. Maar dat kan niet wanneer we onze mond moeten houden.

Begrijp me niet verkeerd: ik wil geen enkel leed met elkaar vergelijken. Dat kan en mag ook niet, leed is persoonlijk en echt, voor iedereen die geleden heeft onder wat dan ook.

Er zijn talloze boeken van oorlogsleed te lezen, met verhalen die enger zijn dan de ergste horrorboeken. Onvoorstelbaar echt, en niemand die ze in twijfel trekt, en dat is zo terecht. Maar schrijft een slachtoffer van incest/seksueel misbruik eens een boek of artikel, dan word je in twijfel getrokken, soms zelfs openbaar in bekende praatprogramma’s, in kranten en tegenwoordig op het internet. We vinden het onvoorstelbaar dat mensen dit doen. ‘Dat kan toch niet,’ zeggen we dan. Als we één ding uit oorlogen kunnen leren, is het dat mensen tot onvoorstelbare dingen in staat zijn, dat mensen een ander onvoorstelbaar leed kunnen aandoen, en ja, ook kinderen. De mensen die dat kunnen, leven ook onder ons, misschien wel achter de voordeur bij je buren. Kinderen, ook vandaag, maken afschuwelijke dingen mee en ook dat mogen we nooit vergeten.

Welke trauma’s mensen ook aangedaan worden, het mag verteld worden, we mogen ervan leren. Zodat de toekomst mooier en veiliger zal zijn.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: