seksueel misbruik

Opgenomen in het ziekenhuis

De afgelopen dagen heb ik in het Elkerliek ziekenhuis gelegen. Dat was voor mij met PTSS, een ernstig seksueel misbruik verleden, en een dissociatieve stoornis een enerverende ervaring. Godzijdank kreeg ik een eenpersoons kamer, wat al een groot verschil maakte. Ik heb duidelijk proberen uit te leggen wat een ziekenhuisopname voor mij betekend en hoe met mij om te gaan. Het verplegend personeel was uiterst vriendelijk alle lof daarvoor.

Ik had de eerste avond al een paniekaanval. De dienstdoende verpleegkundige belde daarop mijn man, die samen met hulphond nog mocht komen, wat uiteraard enorm hielp. Ik had op zich geen intensieve zorg nodig, behalve af en toe een prik in de vinger om de glucose waardes te meten. De eerste dagen had ik ook een infuus waardoor de hele tijd insuline druppelde. Dat infuus deed pijn en geheel tegen mijn gewoontes in, durfde ik dit aan te geven. Het ging helaas niet anders. En daarmee kwam al de eerste trigger. Als kind, tiener, jong volwassene, kreeg ik straf als ik pijn aangaf. Dus schoot ik hier ook meteen in de modus, mond houden. De kamer waar mensen in- en uitkomen gaf me een enorm gevoel van onveiligheid, en juist dat is zo enorm belangrijk voor een kind wat onveilig is opgegroeid. De adrenaline, stress gierde door mijn lijf. Onzichtbaar precies zoals ik dat geleerd heb als kind.

Wat ik enorm gemist heb, is hetzelfde als ik altijd met lezingen meegeef. Niemand kwam eens binnen en vroeg simpelweg: “hoe gaat het met u, gaat alles nog goed?” De simpele vraag waarmee je een groot verschil maakt. De vraag waarmee je laat zien en horen dat je mij ziet en hoort. Ik voelde me eenzaam, ondanks de hele dag door beweging in een ziekenhuis. En ja ik realiseer me hoe druk de verpleegkundigen het hebben. En nee ze hoeven geen uur met me te komen kletsen het gaat alleen om dat hele kleine stukje aandacht wat ik als kind zo miste en me nu ook weer overviel.

Uiteindelijk ben ik tegen medisch advies in naar huis gegaan. Simpelweg omdat ik psychisch zo in de knoop zat dat ik om mezelf te beschermen geen keuze meer had dan naar huis gaan. Weer samen met mijn hulphond van wie ik in 6 jaar tijd nog nooit gescheiden ben geweest. Naar mijn eigen veilig voelende huis, bed. Naar waar ik mezelf kan zijn en niet 24 uur, elke seconde onder stress leef. Het is de juiste keuze voor mij geweest. Mijn hoop? Dat hoe omgaan met, wat te doen met, een onderdeel van de opleiding wordt. Wat zou ik graag verpleegkundigen mijn ervaringsverhaal vertellen zodat ook zij gaan beseffen hoe enorm zij het verschil kunnen maken! oh ja ik heb mijn boek gestuurd naar de afdeling, niet om belerend te zijn, maar om van te leren!

2 Comments

  • Erica Schuller

    Zo ontzettend herkenbaar over eigenlijk de freeze response/dissociëren
    Onzichtbaar jezelf t veiligst voelen,er gewoon niet durven zijn.
    Angst voor afwijzing etc
    Niet weten welke houding aan te nemen.
    Het missen van de vraag idd van “buiten naar binnen “ altijd zelf degene zijn die er om moet vragen en dan zo die angst en spanning vasthouden.
    Omdat die vragen of verlangens /behoeften die we eigenlijk al niet durven te waarnemen of vragen voor een ander heel normaal zijn en voor ons enorme drempels zijn😓😓ik kan t echt zo voelen.
    Die verstikking die je dan voelt in je lichaam.
    Ik schrijf dat eenzame ook heel vaak in mijn dagboek dat ik dat mis en vertel t aan m’n behandelaren.
    Ben vaak alleen maar vraag op zich wel /geef t aan als er iets is en toch wordt er vaak niks / weinig mee gedaan.
    Dan moet er natuurlijk ook wel iemand zijn waarbij dat kan, wat ook uiteraard t probleem is.
    Je wil ook wel s aan “ gewone “ mensen wat kwijt.., niet allen de therapie kanten zeg maar.
    Wij hebben daar uiteraard al “goed” mee leren leven.
    En ik voel t al terwijl ik dit schrijf de tegendruk in mijzelf over het “leren leven met trauma” en de consequenties die t heeft.
    Mooi dat je t boek gedeeld hebt, om zo meer kennis te bieden.
    Mijn ervaringen met mensen is toch wel regelmatig “ oh maar dat is toch allemaal allang voorbij”🥺🥺 het is niet makkelijk om opnieuw te verbinden.
    En echt zo fijn dat je hond dan hebt en je man dat je lekker naar huis mocht.

    Lieve groetjes van Erica 💕🐾😘

  • G Haverkamp

    Je hebt het goed gedaan angelique door daar weg te gaan.Dat betekend dat je zelf heel goed aanvoeld wat wel en niet goed voor jou is. En wat goed dat boek te sturen.Als ze dat lezen.Kunnen ze misschien ook beter op de situatie reageren. Ze kunnen ook niet in je hoofd kijken wat je denk.Maar dat kunnen ze denk ik wel uit je boek halen. Hoop dat het verder weer goed met je gaat sterkte en groetjes Grietje

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Ontdek meer van

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder