PTSS,  seksueel misbruik

Rollercoaster

Eindelijk is het weer wat rustiger, de afgelopen tijd was best een rollercoaster met alle aandacht voor ‘Ik was het duivelskind’. Oh begrijp me niet verkeerd, ik was erg blij met de aandacht die het boek kreeg. En daarbij gaat het niet om mijn persoontje, dat zit er toevallig aan vast, maar om de boodschap. Dat mensen zich realiseren hoe groot de gevolgen van incest, misbruik, mishandeling van een kind kan zijn. Hoe moeilijk het is de juiste hulp te vinden. En hoe belangrijk het is dat we als maatschappij ons het lot van kinderen aantrekken. Wij zijn de ogen, oren en stem van onze kinderen.

Maar makkelijk is het niet al die interviews en telkens weer je verhaal vertellen. Al kan ik dat inmiddels wel, het raakt toch telkens weer een hoekje in je hart.

En ook deze keer zo’n mooie reacties gehad. Lotgenoten die er steun uit halen. Mensen die nu anders naar de kinderen in hun omgeving kijken. Hulpverleners die zich bewuster worden van hun rol, hun doen en laten. Ik probeer te reageren op alle reacties, omdat de mensen die dit doen door mij gezien en gehoord worden, omdat het me raakt. Soms zijn de reacties hartverscheurend. Mensen die hopen van mij de hulp te krijgen die ze zo hard nodig hebben. Helaas ligt dat niet in mijn vermogen. Ik ben een lotgenoot en geen hulpverlener. Die rol kan ik niet op me nemen omdat ik daar eerder kwaad dan goed mee kan doen. Die wanhoop van anderen is moeilijk los te laten. Hetzelfde als de hoop dat ik help een boek te schrijven. Dat ligt ook niet in mijn vermogen, mijn eigen verhaal daarin liggen mijn eigen emoties. En zelf kreeg ik natuurlijk hulp van Maria Genova, ik ben geen professioneel schrijver.

Maar ik heb ook weer een nieuwe stap gezet. Ik woon nu sinds 1989 op mezelf en nog nooit heb ik een foto van mezelf waar dan ook gehangen of gezet. Ik vond mezelf niet de moeite waard. Ook niet fijn om naar mezelf te moeten kijken de haat verhouding met mezelf. Maar de foto die Harmen de Jong voor Mezza van Tonnie en mij maakte ontroerde me enorm. Ik werd er diep door geraakt, de zachtheid en de liefde in mijn eigen ogen. Toen ik hem voor het eerst zag moest ik huilen, dat is me bij een foto nog nooit gebeurt. En voor het eerst hangt er nu dus een foto aan de muur van mezelf. Voor mij is dit werkelijk een reuzestap. En ik kijk er nog steeds met ontroering naar, het roept gevoelens bij me op die ik niet herken, voor het eerst durf ik mezelf te zien.

Ik hoop dat jullie mijn boek willen lezen en me zo willen leren kennen, willen zien en horen. En met mij de vele lotgenoten. Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren mijn verhaal. Je kan je ook abonneren op mijn blogs op mijn site, kun je me blijven volgen. Lees en vertel het door…..

One Comment

  • Leny

    Lieverd, die zachtheid in je ogen was er altijd al… Ik heb op je website bij wat oudere foto’s gekeken. Soms heb je pretlichtjes, soms onzekerheid, maar altijd zachtheid. Mooi dat je de foto van Tonnie en jou in het zicht hebt gehangen. Hij is prachtig! xxx.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: