seksueel misbruik

Ruinerworld, een vat vol herkenning

Gisteren was het laatste deel van de ontluisterende documentaire De kinderen van Ruinerwold. In mijn ogen met zorg en integriteit gemaakt. Het schokkende verhaal van deze kinderen in beeld gebracht, het echt gemaakt. Ik heb samen met mijn man gekeken zodat we erover konden praten. Het was voor mij iets te vaak schrikbarend herkenbaar. We denken nu deze kinderen waren uit het zicht en daarom kon dit gebeuren. Niets is minder waar, wij leefden in een rijtjeshuis, ik ging naar school, zat bij een fanfare en toch kon het ook bij mij 25 jaar lang doorgaan. Ook in het zicht kun je compleet uit het zicht zijn.

Ik herken zo veel, gewurgd worden tot je bewusteloos raakt, het gevoel te stikken dood te gaan. Opgesloten worden al was het bij mij een overloopkast, geen kamer en hooguit dagen geen maanden. De koude douche was bij mij een diepvrieskist en juist een veel te hete douche. De shampoo was schuurmiddel en de spons een schuurspons. De machteloosheid als je vader tegen je buldert omdat je schijnbaar weer eens iets verkeerd had gedaan. De angst die je verlamt en zorgt dat je altijd gehoorzaamd. Het seksueel misbruik wat je dieper en dieper in een zwart gat duwt. Je vader horen praten over god en hem volledig geloven. Je misplaatste loyaliteit omdat je je ouders nu eenmaal geloofd, ze zijn de enige die je hoort hoe kun je anders? Niet het gevoel te hebben dat je keus hebt, dat ontsnappen mogelijk is.

En ben ik daar alleen in? Nee vele herkenning dingen met mij dat is het trieste. Ruinerwold is wereldnieuws, we zijn geschokt. Toch is dit verhaal een verhaal van vele anderen met mij. En ja zeker ook in Nederland. Je hoeft niet letterlijk opgesloten te worden om een gevangen te zijn. Gevangen in het web van een dader en zeker als deze ook nog eens je vader is. Geïndoctrineerd zijn van je kruin tot het puntje van je teen. Mijn vader zei altijd: ‘God ziet wat je doet en hoort wat je denkt’. Ik durfde niet eens te denken, ik ben boos, stomme pappa, ik haat je. Want god hoorde dat dus dwong ik mezelf in mijn hoofd alleen maar lieve woorden voor pappa en mamma te gebruiken, wat ze me ook aandeden.

Mijn respect voor de 4 kinderen van Ruinerwold in deze docu is groot. Je verhaal vertellen, ik weet hoe moeilijk het is. Maar onze verhalen zijn nodig zodat mensen weten dat dit bestaat, dat dit gebeurt. Ook op dit moment met een ander kind. Ik heb mijn verhaal verteld in mijn boeken, hoe het was als kind in Het duivelskind en hoe het was en is als volwassenen in Ik was het duivelskind. Wat zou het mooi zijn als de kinderen van nu niet over 20 jaar ook een boek schrijven om hun verhaal aan de wereld te vertellen. Laten we er samen zijn voor de kinderen die dit meemaken en de volwassenen die dit meemaakte.

#ruinerwold #IkZwijgNietMeer

One Comment

Laat een reactie achter bij grietje Reactie annuleren

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: