kindermishandeling,  seksueel misbruik

Vakanties voor een mishandeld kind een hel

We zitten op de camping, we hebben er een vaste plaats. Onze plek bestaat uit een grote stacaravan. Daaraan een houten gebouwtje waarin onze wc en douche zitten. En de kleine caravan waarin we slapen. Er is een twee persoons en een eenpersoonsbed in, verder niets. Ik ben een jaar of 14-15 en van privacy is geen enkele sprake. Dit is zo ontzettend handig, ik ben altijd onder handbereik voor mijn ouder-daders en niemand die iets ziet, door het hok eromheen. Het sekshok was het voor mij en niets anders. God wat haatte ik de vakanties waarin ik weken moest doorbrengen in dezelfde slaapkamer als mijn ouders en waarin omkleden zelfs niet in privacy kon gebeuren. God wat verlangde ik naar school.

De vakanties waren een regelrechte hel, geen enkele ontsnapping mogelijk. Mijn vader had geen nachtdiensten en was er dus elke nacht een paar weken achter elkaar. Gekooid voelde ik me, gevangen in mijn lijf. Dat lijf dat pijn deed, waar het brandde beneden. Chaos in mijn hoofd omdat “hij” er altijd was en ik dus elk moment weer iets heel fout kon doen. Waar ik elk moment straf kon verdienen. Waar ik elk moment verkracht kon worden. Op mijn tenen lopen de hele dag, angst zo groot dat ik het nauwelijks behappen kon. De waan van elke dag die me vermorzelde.

De eerste schooldag na de vakantie was ik altijd doodop. Murw geslagen, verslagen, elk contact met mijn lijf en hoofd verloren. Een zwerver in een land dat zo dor was dat er niet te leven viel. Maar beseffend dat ik nog leefde, dat ik er nog was. Dat ik weer voor een paar uur veilig was voor de toorn wat zich mijn ouders noemde. Als een snelkookpan met pijn en overdruk op mijn hoofd, alsof het kon ontploffen.

Ik was waarschijnlijk een van de weinige kinderen die een extra vrije schooldag, zoals een studiedag verschrikkelijk vond. Als ik had gekund dan had ik ook in het weekend naar school gegaan. Niet dat ik daar nu een berg vrienden had. Doordat ik nooit mocht spelen van mijn ouders had ik een moeizaam contact met klasgenootjes. Maar school betekende in ieder geval niet verkracht worden, niet gestraft worden. Klasgenootjes hadden altijd de leukste vakantie verhalen. Ik mompelde maar wat, want wat kon ik zeggen? Denk eens aan de mogelijkheid als een kind niet zo enthousiast is over de vakantie. Want heel misschien……

2 Comments

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: