Psychische kindermishandeling, onderbelicht

Ik ben lichamelijk mishandeld, seksueel misbruikt en dat is verschrikkelijk en heeft grote gevolgen. Maar wat me het meeste last heeft bezorgd is de psychische mishandeling. Dat grijpt zo in dat het je persoonlijke ontwikkeling in de weg zit. Je eigen persoonlijkheid vormen is erdoor vrijwel onmogelijk. Je weet niet eens meer wie je bent dat wordt volkomen onduidelijk.

Elke dag weer 25 jaar lang horen dat je nooit goed genoeg bent. Dat je niets kunt, dat je lelijk bent, niet om aan te zien. Dat er nooit iemand van je zal houden. Dat je het niet waard bent om te leven. Dat je een straf bent voor je ouders omdat je zo’n verschrikkelijk kind bent. Ik kan me werkelijk geen dag uit mijn jonge jaren herinneren dat ik niets fout deed. Altijd was er wel iets fout aan me. Ik was een duivelskind, een gedrocht.

Toen ik eindelijk wist te ontsnappen uit de totale dictatuur van mijn ouders was ik niets meer. Ik had geen idee wie ik was. Ik wist zelfs niet wat ik lekker vond of wat ik mooi vond. Er werd ook voor me bepaald welke kleren ik aan moest. Een eigen smaak had ik niet meer. Jaren heeft het geduurd voor ik daarachter was. Mijn muren hebben alle kleuren gehad gewoon omdat ik geen idee had wat ik mooi vond.

Ik voelde me minderwaardig aan alles en iedereen. Was ontzettend onzeker en angstig voor de “grote boze wereld”. En het is erg moeilijk om je eigen persoonlijkheid, je eigen ik te vinden als je daar 25 jaar lang zwaar in belemmerd bent.

Verkracht worden het komt nog in mijn nachtmerries voor. Maar wat zwaar op me drukte was de angst elke seconde van de dag. Niet weten wat er die dag gaat gebeuren, welke straf je zult krijgen. Dat 24 uur onder hoogspanning leven is funest daar ga je aan kapot. En als de daadwerkelijke mishandelingen stoppen stopt die angst niet. Werken is daardoor voor mij onmogelijk geworden. Ik leg de lat onmogelijk hoog voor mezelf. Alles moet perfect zijn. Ik dacht de hele nacht uit wat ik de volgende dag moest doen. Ik werkte zo 24 uur per dag. Het maakte me compleet kapot.

Ik spreek wel eens lotgenoten die zeggen bij mij was het zo erg niet, ik ben alleen psychisch mishandeld. Dan denk ik dat is wel heel erg het veranderd je ondermijnt je en dat mag niet gebeuren. Elk kind moet zichzelf vrij kunnen ontwikkelen. De krassen op je ziel zijn vaak erger dan de blauwe plekken. Die krassen zie je aan de buitenkant niet maar van binnen ben je zwaargewond.

Daar moeten we op letten niet alle mishandeling is zichtbaar, niet alles laat sporen achter die je kan zien. Maar de sporen die je niet kunt zien die kunnen heel heftig zijn. Laten we daar ook op letten dat een kind vrij mag denken. Dat een kind gestimuleerd wordt. Dat een kind complimenten krijgt. Kan jij iets veranderen? Ja je kunt dat kindje in je buurt eens zeggen wat doe je dat goed, wat zie je er mooi uit. Daarmee maak jij al een verschil voor één kind!